by Jaco Kleynhans | Apr 30, 2014 | Nuus |
Een van die mees besoekte plekke in Nederland is Museumplein in Amsterdam. Die plein het sy naam te danke aan die Rijksmuseum wat in 1885 geopen het. Vandag vind ‘n mens ook die Van Gogh Museum, die Stedelijk Museum en die Koninklijk Concertgebouw langs die groengordel van die plein met sy grasperke, boomlanings en meer.
Die Rijksmuseum is ‘n toonbeeld van Nederlanders se argitektoniese vermoë uit die negentiende eeu. Die imposante gebou is een van die mees gefotografeerde geboue in Nederland. Ook die inhoud van die museum vertel die verhaal van ‘n era toe Nederlandse kunstenaars soos Rembrandt en Johannes Vermeer as van die beste in die wêreld beskou is.
Die Koninkliljk Concertgebouw is ‘n ‘n pragtstuk uit die laat negentiende eeu met sterk klassieke en neo-renaissance argitektoniese elemente.
Die Stedelijk Museum open in 1895 ook ‘n in besonderse gebou wat weer ‘n toonbeeld van sestiende eeuse Nederlandse argitektuur en boukuns is.
Tot laat in die twintigste eeu het die geboue van die Rijksmuseum, Koninklijk Concertgebou en die Stedelijk Museum die unieke aard van Nederlandse argitektuur en kultuur op Museumplein uitgebeeld.
Hierdie skoonheid en bewys van Nederlandse kultuur en vermoëns kon egter nie staande bly teen die na-oorlogse verligtingsdenke nie.
In 1973 open die Van Gogh Museum in ‘n moderne gebou wat juis daarop uit is om niks van die unieke Nederlandse kultuur te wys nie.
Gedurende die 1980’s loop die Koninklijk Concertgebouw deur met die aanbou van ‘n lelike, moderne nuwe ingang wat juis die klassieke aansig van die gebou wegsteek.
‘n Paar jaar later spreek die munisipaliteit van Amsterdam sy kommer uit oor die Museumplein en dat dit nie die beeld van ‘n moderne wêreldstad uitbeeld nie. ‘n Groot parkeerarea en winkelsentrum word onder die grasperk van die plein aangelê.
Volgende op die lys was die Stedelijk Museum. ‘n Nuwe gebou wat wegdoen met die “outydse” en tipies Nederlandse boustyl moes die Museumplein ‘n nuwe moderne era inneem. Die argitekfirma Benthem Crouwel is in 2004 aangewys om ‘n nuwe gebou te ontwerp. Hul doel was om spesifiek iets te ontwerp wat nie mooi is nie omdat soos hulle dit beskryf het, argitektuur nie mooi hoef te wees nie.
Tipies aan die moderne denke in kuns en argitektuur moes die konsep vreemd en so eenvoudig wees dat die eenvoud juis mense moes aangryp. Daar is besluit op ‘n gebou wat soos ‘n badkamerbad lyk. Blykbaar was die rede hiervoor dat mense in Amsterdam weens beperkte leefruimtes baddens met storte vervang het. Die badgebou moes dus ‘n soort ode aan die bad wees.
Vandag staan die nuwe lelike gebou op die plein, waar daar voorheen gras was en waar jy voorheen ‘n mooi sig op die pragtige gebou van die Stedelijk Museum kon kry. Stukkie vir stukkie word Nederlandse kultuur en geskiedenis deur modernisme afgebreek.
Die rede hiervoor lê in die drang na integrasie. Europese volkere soos die Nederlanders wil tog so graag geglobaliseerde individue wees. Niks meer kultuur, geskiedenis en tradisies. ‘n Swewende individu sonder herkoms. Dit moet egter nog bewys word dat die mens sonder kultuur en tradisie ‘n gelukkige wese kan wees.
by Henri Boshoff | Apr 28, 2014 | Nuus |
Ek was so ’n paar naweke gelede in Orania vir die jaarlikse karnaval. Hoewel ek al heelwat daar gekuier het, was dit tog vir my ‘n vars blik op die dorp. Daar gebeur dinge wat maar op elke dorp gebeur, of hulle dit nou basaar, of skou, of fees noem.
En dan is daar ook iets anders aan. Dit wat dieselfde is as in elke klein dorpie wat ‘n bymekaarkoms hou, is veral in die sigbare te vind: die springkasteel, vuurwerke, daardie stalletjie wat ‘n aartappel in krulle sny wat ek nog nooit in die gewone lewe gesien het nie, maar wat by elke fees opduik. Ek dink elke basaar en elke skou wat ek nog bygewoon het, het ‘n kerrie en rys-stalletjie en ‘n pannekoekstalletjie en koeksisterverkope gehad. Die skoumyl en die perd-teen-fietsren is vir my nuwes, maar ek is seker ander plekke het dalk ook soiets. Optogte is iets waarvan daar deesdae dalk te veel, eerder as te min is.
Uit bogenoemde sou dit klink of ek glad nie beïndruk was nie. Tog is die teendeel waar. Ek het gaan soek vir redes dat dit so is…
Pioniersdorp
Orania is in wese nog baie jonk, in sy vroeë 20’s. Daar bly nog iets van die opwinding oor van ‘n nuwe begin. Dis anders as die meeste plekke waar ek al by ‘n skou was, én dit wys. Waar ‘n plek met ‘n honderdjaargeskiedenis meer het om na terug te kyk, is daar ook heelwat minder moeite uit die gemeenskap om iets nuuts te skep. Hierdie kreatiwiteit leef nog in Orania.
Daar is ook ‘n gemaklikheid daarmee dat dinge nie perfek gebeur nie. Waar ‘n gevestigde plek gewoond kan raak aan ‘n goeie manier van dinge doen en dan onnodig krities raak as dinge “nie so lekker soos in ’97 is nie”, is die varsheid van die idee iets wat maak dat die maatstaf nog is hoeveel dinge reg geloop het, nie hoeveel verkeerd geloop het nie.
Die feit dat baie van die mense wat deelneem al iets moes reël, of besef dat hulle nog so iets gaan moet reël, beteken dat niemand dink dis ‘n maklike taak nie. Ek is deel van Absa se gradueringsprogram en daar tref ek dikwels ‘n soort naïewe denke aan wat sê ons reël sommer gou-gou ‘n maraton, en wat van een elke maand… Die besef dat om iets te organiseer, selfs iets eenvoudigs, moeilik is, val nie op nie. By mense wat wel hierdie besef het, is daar meer waardering vir wat gedoen word, want hulle weet hoeveel inspanning dit verg. Ek glo dis een van die redes dat daar positiewe terugvoer op inisiatiewe in die dorp is.
Inkoop
“Buy in” is ‘n argument wat op ‘n stadium groot mode was in die Suid-Afrikaanse universiteitedebatte. Die term beskryf eerstens ‘n gelate aanvaar van wat hier (aan my) gedoen word, tweedens ‘n ondersteuning van ‘n inisiatief wat iemand anders dryf en derdens ‘n oortuiging dat dit tot my voordeel sal strek en dat ek wil bydra. Dis die emosionele/sosiale weergawe van wat dit finansieel sou beteken om aandele te koop. Vir sommiges is inkoop om toe te laat dat my pensioenfonds of spaarplan of wat ook al uit my salaris kom, ander doen dit omdat hulle dink hier is wins in hierdie maatskappy te maak en die Warren Buffets van die wêreld besef dat jy eienaarskap van ‘n maatskappy kry deur aandele te koop.
Alle vlakke is positief vir ‘n plek/plan/idee, maar ‘n mens verkies natuurlik die eienaarskapweergawe. ‘n Mens sien ook in Orania verskillende vlakke van inkoop. Daar is diegene wat die dorp uit beginsel kom stig het, of wat so sterk daarmee assosieer dat hulle gekies het om in Orania eerder as elders moeite te maak. Daar is ook diegene wat reken dis ‘n groeiende plek wat geleenthede bied en as ‘n plek hierdie sukses begin beleef, is daar ook mense wat nie elders reggekom het nie, wat hulle heenkome kom soek het sonder dat beginselsake noodwendig ‘n rol hoef te speel.
Ander plekke het baie minder van dié soort mense wat uit beginsel by die plek sal bly. In die res van die land gebeur dit omtrent net in gevalle waar ‘n familie nou al ‘n paar generasies in ‘n omgewing bly en deel van die landskap word. Orania se bestaansrede is ‘n beginselbesluit dat die Afrikaner se voortbestaan belangrik genoeg is dat jy daarvoor sal opoffer.
Die omgekeerde reaksie in die vorm van teenstand vir die inisiatief is vir elke nuwe ding ‘n realiteit. Tog blyk dit dat die mense wat kom kyk hoe daar optog gehou word, nêrens negatief reageer nie. Hierdie positiewe milieu maak dat die belewenis van die deelnemers meer positief is as wat apatie of teenkanting sou veroorsaak het. Jy kan dit omtrent nêrens anders verwag nie.
Die karnaval het ‘n inkoop op verskeie vlakke van intensiteit en sonder opposisie wat die naweek wil stopsit. Hierdie feite maak dat dieselfde fisiese gebeure as wat op ‘n honderd ander plekke plaasvind, meer waarde toevoeg as op daardie honderd ander plekke.
Eensgesindheid
Daar was wel twee stalletjies vir die twee skole en die verskillende kerke het verskillende produkte aangebied. Dit sou nie ‘n Afrikanertuiste wees as die mense in een kerk, een skool en een politieke party ingepas het nie. Maar uit ‘n buitestaandersperspektief is daar ‘n lekker samewerking om iets vir die gemene voordeel te doen.
Ek het geen voorbeeld gesien van ‘n prentjie wat al vir my deel van skou was nie. Die prentjie is een waar jy nou pas ‘n vetkoek gekoop het by die plaaslike fietsryklub en jy nou jou besluit moet verduidelik aan die tannie wat wil weet hoekom jy nie die hardloopklub ondersteun nie. Om op hierdie oomblik ‘n ander oortuiging te hê as dat jy ingedoen is en ook die “hot dog” van die hardloopklub se stalletjie gaan koop waar jy darem waarde vir jou geld sal kry, is om moeilikheid te soek. Hierdie onderlinge dwarstrekkery doen gewoonlik die skouganger se belewenis skade en dis lekker om ‘n slag daarsonder reg te kom.
Sterkmanne daag op en kom tel swaar gewigte op – hulle doen dit oral. Maar op Orania gaan staan die karnaval omtrent stil, soos almal gaan kyk. Dis asof die gebeurtenis vir almal meer van ‘n aardigheid is as elders. Waar ek gewoond is om darem ‘n stewige dosis siniese mense aan te tref wat nou by die fees is, maar besluit om deur niks beïndruk te word nie, was daar ‘n sigbare keuse om te gaan aanskou wat daar te aanskoue is.
Daar is waarskynlik nog baie redes, beide in die oppervlakkige én in die dieperliggende te vind vir hoekom Orania net anders is. Maar vir nou sal ek hierby volstaan. Ek sal hierdie karnaval vir enigeen aanbeveel.
by Ebert Terblanche | Apr 26, 2014 | Nuus |
Eiendomsreg in Orania
Orania het sedert sy herlewing as Afrikanerdorp van krag tot krag gegaan. ʼn Vervalle konstruksiekamp is in ʼn moderne dorp omskep en dienste word aan inwoners op ʼn hoë standaard gelewer. Die volgende grafieke wat die gemiddelde eiendomspryse en aantal inwoners van Orania aandui, vertel die verhaal[1]:
Groei soos hierdie in ʼn voorheen onbewoonde gebied sonder ʼn gevestigde ekonomie kom nie vanself nie; dit verg harde werk. Al die harde werk in die wêreld kan egter nie sukses behaal as dit nie op gepaste fondamente rus nie.
Een sodanige fondament is die rol van eiendomsreg. Private eiendomsreg isʼn uiters belangrike enjin van ekonomiese groei en is grootliks verantwoordelik vir die welvaart wat deur die Weste geskep is sedert die Renaissance.
Ook Orania maak daarop aanspraak dat hy hom beroep op die vrye mark en dit is duidelik uit bogenoemde grafieke dat Orania sterk groei, tog werk dinge nie heeltemal dieselfde in Orania as in ander dorpe in Suid-Afrika nie, hoofsaaklik omdat die dorpseiendom van Orania volgens die aktekantoor in Kaapstad aan Vluytjeskraal Aandeleblok (Eiendoms) Beperk behoort.
Hierdie artikel poog om die werking van die Aandeleblokskema op Orania te verduidelik en om ʼn paar misverstande wat die rondte doen uit te klaar.
Die geskiedenis van Vluytjeskraal Aandeleblok
Prof. Carel Boshoff skryf in sy biografie “Dis nou ek”, hoe Orania aanvanklik bekom is deur ondersteuners van die Orania Beweging in Desember 1990. Hy vertel op bladsy 385 dat daar donateurs gewerf is wat elkeen R25,000 bygedra het vir die koop van die plaas waarop die dorp deur Waterwese gebou was.
Hierdie donasies is gebruik om ʼn maatskappy met die naam Orania Bestuursdienste Eiendoms Beperk (OBD) in die lewe te roep en vir elke bydrae van R25,000 wat gemaak is, het die donateur ʼn aandeel ter waarde van R2,500 gekry en ʼn leningsbewys van R22,500.
OBD het hierdie geld gebruik om die plaas te koop. Die Direksie van OBD het ook besluit dat geen uitbetaling aan sy aandeelhouers of direkteure gemaak sal word nie en dat alle inkomste uit die verkope van eiendom op Orania vir die verdere ontwikkeling van Orania sal gaan.
Ten einde ʼn wettige manier te vind waarop Orania ontwikkel en as dorp bedryf kon word, het OBD met die destydse Administrateur van die Kaapprovinsie vergader. Op aanbeveling van die Administrateur is Orania ingerig as ʼn aandeleblokskema. Dit is bewerkstellig deur al die grond van Orania vanaf OBD oor te dra na ʼn nuwe maatskappy, Vluytjeskraal Aandeleblok Beperk (VAB) en OBD het in ruil hiervoor al die aandele in VAB gekry, asook ʼn lening wat die verskil was tussen die sigwaarde van die aandele en die waarde van die eiendom op daardie oomblik. Die volgende diagram verduidelik die stand van sake op daardie stadium:
Die werking van die Vluytjeskraal Aandeleblok:
VAB is ʼn geregistreerde Aandeleblokmaatskappy waarvan die werking gereguleer word deur die Wet op Beheer van Aandeleblokke, wet 59 van 1980. Hierdie vorm van eiendomsbesit en eiendomsontwikkeling dateer dus Orania vooruit en is ook op talle ander plekke gebruik, soos met die ontwikkeling van vakansie-eiendom aan die Natalse Suidkus, langs die Kromrivier naby Cape St. Francis en die bekende Mabalingwe private wildtuin naby die Waterberg.
Al die aandele in VAB word in blokke onderverdeel en elke aandeleblok word gekoppel aan gedeeltes van VAB se fisiese eiendom. Die eienaar van ʼn aandeleblok in VAB besit dan daarmee die eksklusiewe gebruik en voordeel van ʼn gedeelte van die eiendom wat aan sy aandeleblok gekoppel is. ʼn Aandelesertifikaat in VAB vervul dus ʼn soortgelyke funksie as ʼn titelakte.
Dit is belangrik om te verstaan dat eiendomsreg in bewaring gehou word deur bepaalde instellings. In Suid-Afrika hou die Aktekantoor van elke provinsie die eiendomsreg van eiendomseienaars in bewaring. Die Wet op Beheer van Aandeleblokke delegeer belangrike funksies van die Aktekantoor aan die Aandeleblokmaatskappy met betrekking tot die onderverdeelde eiendom van die Aandeleblokmaatskappy, soos om rekord te hou oor wie die onderverdeelde gedeeltes van die eiendom besit en om die vereistes vas te stel vir die verdere onderverdeling of saamvoeging van dele van daardie spesifieke eiendom. In Orania tree VAB op as die instelling wat die eiendomsreg van aandeelblokhouers in beskerming neem, volgens die vereistes van die Wet.
Soos in die grafiek hierbo aangedui, het OBD aanvanklik al die aandele in VAB besit. Namate eiendomme ontwikkel is, het OBD die aandeleblokke van daardie eiendomme wat hy in VAB besit het aan nuwe eienaars verkoop. So het OBD se aandeelhouding in VAB mettertyd al minder geword met elke verkoop van elke aandeelblok en is OBD se huidige aandeelhouding gelyk aan die eiendom op Orania wat nog ontwikkel moet word:
Saam met elke aandeleblok wat ʼn nuwe eienaar ontvang, ontvang hy of sy ook ʼn pro-rata gedeelte van OBD se aanvanklike lening aan VAB. Dit is belangrik dat nuwe eienaars moet weet dat die aandele wat hy in VAB het, sy bewys van eienaarskap is en dat daardie aandele nie opgebreek en herverkoop kan word nie, tensy sy onderliggende eiendom opgebreek en herverkoop word. Net so is die nuwe eienaar se gedeelte van die lening aan VAB gekoppel aan sy eienaarskap en is daardie lening nie terugbetaalbaar nie. Die nuwe eienaar kan dus nie na die Dorpskantoor gaan en vra dat die gedeelte van sy lening terugbetaal moet word nie.
Die nominale waarde van die aandele en die gedeelte van die leningsrekening wat aan daardie aandele gekoppel word, het dus geen spesifieke betekenis op hul eie vir so lank die Aandeleblokmaatskappy bestaan nie. Eers indien die Aandeleblokmaatskappy tot niet gemaak word, sal die nominale waarde van die aandele en die leningsrekening van belang word, want dit sal bepaal hoe enige opgehoopte winste van die Aandeleblokmaatskappy verdeel sal word tussen die eienaars.
Die regte van nuwe eienaars
Die nuwe eienaars sou in ʼn gewone maatskappy die risiko loop dat hulle wense deur die meerderheidsaandeelhouer, in hierdie geval OBD, geïgnoreer sou kon word en dat die meerderheidsaandeelhouer besluite sou kon neem wat hulle belange kon skaad.
Daar is egter bepaalde wette en kontrakte wat die aktiwiteite van die Aandeleblokmaatskappy beheer en die regte van nuwe eienaars in beskerming neem. Hulle is as volg:
- Die Maatskappywet bevat algemene, oorkoepelende bepalings vir die werking van maatskappye, ook maatskappye wat aandeleblokke bedryf.
- Die Wet op Beheer van Aandeleblokke bevat algemene, oorkoepelende bepalings vir die werking van aandeleblokskemas.
- Volgens die Maatskappywet, moet elke maatskappy (ook maatskappye wat aandeleblokke bedryf) ʼn Akte en Statute van Oprigting opstel wat die spesifieke bepalings vir die werking van daardie maatskappy daarstel.
- Die Koopooreenkoms wat bepaal hoe en wanneer ʼn persoon aandele kan bekom en wat die persoon daarmee kan doen.
- Die Gebruiksooreenkoms is ʼn ooreenkoms wat onderling deur die aandeelhouers van die aandeleblok met mekaar (insluitend OBD) en met die aandeleblok gesluit word. Hierdie dokument gee riglyne van hoe die aandeelhouers en die aandeleblok maatskappy teenoor mekaar moet optree in sekere omstandighede.
- Die Orania Grondwet is ʼn vrywillige ooreenkoms wat onderling tussen al die inwoners van Orania gesluit word en wat bepaal hoe inwoners (eienaars of huurders) teenoor mekaar sal optree in sekere omstandighede.
Van die belangrikste maatreëls in bogenoemde wat die nuwe eienaars beskerm is as volg:
- VAB kan slegs die Orania dorp verkoop met die instemming van die aandeelhouers by ʼn spesiale vergadering. Enige enkele aandeelhouer wat teen die besluit om die dorp te verkoop gekant is, kan volgens artikel 115 van die Maatskappywet die Hof vra om die voorgestelde verkooptransaksie te hersien en die verkooptransaksie mag dan eers voortgaan wanneer die hof sy goedkeuring gegee het.
- VAB kan slegs sy eiendom beswaar of lenings aangaan indien die nuwe eienaars dit goedkeur. Artikel 14 van die Wet op Beheer van Aandeelblokke bepaal dat 75% van die aandeelhouers, uitsluitend die Ontwikkelaar (dus slegs nuwe eienaars) so ʼn besluit moet goedkeur. Tans het VAB geen ander lenings as sy aanvanklike aandeelhouerslening van OBD af nie.
- Nuwe eienaars stel ʼn minimum van 2 direksielede aan volgens die Akte en Statute van VAB. In praktyk het Orania se nuwe eienaars die meerderheid van die Direksielede aangestel en stel OBD slegs 1 direksielid aan, soos aangedui in die notules van die jaarvergaderings van VAB.
- Volgens die Wet op Beheer van Aandeleblokke, moet die Direksie van VAB al die nodige versekeringspolisse uitneem wat die gewone aandeelhouers by ʼn aandeelhouersvergadering voorgeskryf het. Indien die direksie versuim om die versekeringspolisse uit te neem, is hulle persoonlik aanspreeklik vir die skade wat in die afwesigheid van die nodige versekering deur aandeelhouers gelei word. Bylaag A tot Koopkontrakte van Orania dui aan watter versekering deur die Dorpsraad uitgeneem word.
Waarom ʼn aandeleblok?
Soos reeds genoem is Orania se ontwikkeling en eiendomsreg gebaseer op die Aandeleblokskema nadat die Administrateur van die Kaapprovinsie OBD aandbeveel het om hierdie model te gebruik.
Benewens die feit dat ek nie persoonlik hierdie gesprek bygewoon het nie, was ek slegs 8 jaar oud toe hierdie onderhandelinge gevoer is en kan ek nie die redes van die Administrateur weergee oor waarom die Aandeleblokskema die beste model vir ontwikkeling is nie.
Ek kan egter wel ʼn vergelyking tref tussen die Aandeleblokskema en die alternatiewe vorme van eiendomsreg vir ʼn ontwikkeling, te wete voltitel en deeltitel. Die volgende tabel som die belangrikste verskille op wat vir die voortgesette ontwikkeling van Orania van belang is:
Uit bogenoemde kan gesien word dat die Wet op Beheer van Aandeleblokke belangrike bevoegdhede aan die direksie van die Aandeleblokmaatskappye gee. In Orania se geval staan die Direksie van VAB bekend as die Dorpsraad. Die Dorpsraad word tydens die Algemene Jaarvergadering aangewys as verteenwoordigers van aandeelhouers.
Die Dorpsraad beskik oor die vermoë om algemene heffings te hef vir munisipale dienste sonder dat BTW daarop betaal hoef te word. Die Direksie kan ook besluite neem wat Orania in staat stel om te ontwikkel.
Die nadeel van ʼn Aandeleblokskema is dat nie alle banke aandeleblokke as sekuriteit aanvaar nie. Die rede hiervoor is dat banke die bykomende administratiewe las het om ook die finansiële toestand van die Aandeleblokmaatskappy te oorweeg en dop te hou wanneer aandeleblokke as sekuriteit gehou word en die meeste groot banke verkies om dit nie te doen nie.
Daar is egter nie enige ander rede waarom aandeleblokke nie as sekuriteit kan dien nie, want die pandreg maak daarvoor voorsiening dat aandele as pand kan dien en daardeur sekuriteit vir ʼn lening kan vorm. Orania het van hierdie geleentheid gebruik gemaak om sy eie Koöperatiewe Bank op te rig wat onder toesig van die Reserwebank eiendomsontwikkeling op Orania finansier.
Die OSK Koöperatiewe Bank is ʼn belangrike rolspeler in die voortgesette groei van Orania omdat hy dit moontlik maak vir mense om met lenings eiendom in Orania te bekom.
Is alle eiendom in Orania deel van die Aandeleblok?
Hoewel alle dorpseiendom binne in Orania deel van die Aandeleblok is, is daar plaasgedeeltes rondom Orania beskikbaar wat as voltitel eenhede verkoop word. Aangesien daar nie dorpsontwikkeling op hierdie eiendomme voorsien word nie, is hulle nie huidiglik deel van die Aandeleblokskema nie.
‘n Laaste woord
Ek hoop dat hierdie artikel u sal help om eiendomsreg op Orania te verstaan. Eiendomsreg is egter ʼn tegniese en ingewikkelde onderwerp en hierdie artikel is nie bedoel as advies nie. Ek maak geen aanbevelings nie en dit is belangrik dat u advies bekom vanaf u professionele raadgewers wat u persoonlike omstandighede in ag sal neem alvorens u besluite neem wat u finansiële posisie mag beïnvloed.
[1] Inligting rakende gemiddelde huispryse en bevolkingsgetalle word deur EPOG, ʼn navorsingsinstelling op Orania bygehou.
by Sebastiaan Biehl | Apr 23, 2014 | Nuus |
Vir boere is die skrif al lankal aan die muur. Nie net dat hulle die mees kwesbare slagoffers van moorde is nie, hulle is ook gedurig die teiken van die regering oor hulle grondbesit.
Die nuutste aanslag van die regering is ‘n radikale wetvoorstel waarvolgens boere die helfte van hulle grond aan hulle werkers moet afstaan. Dit is volgens enige Westerse denke van eiendomsreg en voedselsekuriteit totaal verkeerd, maar volgens die Afrika-denke dat die grond aan almal behoort en deur almal benut moet word, logies.
Die stigters van Orania, by name prof Carel Boshoff, het die ontwikkeling al dekades gelede sien aankom en daarom is Orania al in 1991 begin, en nie nou eers nie. Reeds kort nadat Orania aangekoop is, is ook ‘n plaas van 2300 ha bygekoop en opgedeel in besproeiingshoewes van 10-15 ha elk. Dit was die grootte wat een gesin kon hanteer. Enigiets groter sou weer die probleem van massa-arbeid meebring. Destyds het baie boere gespot met Orania se “sukkel-landbou” wat nie “ekonomies lewensvatbaar is nie”. Orania se boere het vir lank swaar getrek en moes wag voor hulle pekanneutbome enigsins opbrengste lewer. Heelwat boere het vinniggroeiende gewasse verbou om net aan die lewe te bly tot die bome opbrengste sou lewer. Terselfdertyd het die boere buite Orania goeie wins gemaak in tye van goeie pryse, en nie eers in hulle wildste drome daaraan gedink om volkseie arbeid te oorweeg nie.
Grondpryse in Orania en die omgewing het reeds geweldig gestyg en ten spyte daarvan is nog grond bygekoop. Orania se gemeenskap het genoeg grond om nie net homself te voed nie, maar ook om uit te voer. Tans is die boerdery nog ingestel op die globalistiese logika om alles op groot skaal en onverwerk uit te voer en dan weer op klein skaal en verwerk in te voer. Maar sodra daar ‘n landboukoöperasie die lig sien wat die aankoop en verspreiding van Orania landbouprodukte koördineer, sal dinge beter gaan. Die omstandighede in die land, soos stakings, duur brandstof en die afskeep van die platteland, sal ons eenvoudig in dié rigting dwing.
Wat die grondopset betref, blyk dit dat die verdeling in kleiner eenhede wat een gesin kan hanteer, die regte besluit was. Dit is uiters moeilik, en boonop moreel onregverdigbaar, om wit gesinne van hulle gesinsplase te dwing met die argument van “gelyke geleenthede” vir swart werkers. Orania se beleid van volkseie arbeid maak hier die groot verskil. Om ‘n boer met duisende hektaar grond waarop hy en sy gesin en verder tientalle swart werkersgesinne woon, te dwing om dit te deel, of selfs weg te gee, is relatief maklik, soos ons in Zimbabwe gesien het. Geen buitelandse regering sal veel daaraan doen nie want die enigste argument van die boere is voedselsekuriteit en eiendomsreg, terme wat in Afrika nie veel werd is nie.
Soos prof Carel Boshoff al jare gelede gesê het: “Wie se sweet op die land drup, dié se land is dit.” Juis om dié rede kan niemand Orania se Afrikanergesinsboere se grond met enige morele regverdiging vat nie en indien dit wel probeer word, sal die hele gemeenskap hulle daarteen verset. In Orania as gemeenskap geld die leuse wat Cosatu gebruik: “An injury to one is an injury to all.”
by Sebastiaan Biehl | Apr 23, 2014 | Nuus |
Binnekort is dit die 20ste verjaardag van die “nuwe Suid-Afrika” onder die beheer van die ANC wat deur ‘n algemene en gelyke verkiesing in 1994 aan bewind gebring is. Dit is tans ook weer verkiesingstyd en sowel regering as opposisie beroep hulle gereeld op die gees van mnr Nelson Mandela, die stigterpresident van die “nuwe, demokratiese Suid-Afrika”. Die ANC-regering probeer sy swak rekord van regering verbloem deur daarop te wys dat hulle die land bevry het en dat mnr Mandela hulle held is. Die opposisie beroep hulle daarop dat hulle die gees van mnr Mandela, soos goeie landsbestuur, versoening en ‘n Suid-Afrika vir almal, verteenwoordig, terwyl die ANC lankal daarvan wegbeweeg het.
Onder Afrikaners, altans volgens dit wat ‘n mens in Naspers-koerante lees, is daar ‘n soort nostalgiese heimwee na die “goue era van Mandela”. Alles voor 1994 was sleg en die beste tyd wat Suid-Afrika ooit gehad het, was volgens dié redenasie die kort tydperk van mnr Mandela se regering tussen 1994 en 1999. Hou die stelling enigsins water?
Natuurlik was die Mandelabewind in vergelyking met vandag ‘n beter tyd: die politiek was meer konsensusgedrewe, versoening en ‘n nuwe begin was die boodskap, nie wraak nie. Suid-Afrika was die liefling van die internasionale gemeenskap en sportspanne, bekende kunstenaars en veral toeriste het na die nuwe belofteland gestroom. Die oorwinning vir Suid-Afrika in die rugby-wêreldbeker kort na die aanbreek van die nuwe bewind was ‘n soort “trougeskenk” om die nuwe tydvak op ‘n hoë not te laat begin.
As ‘n mens egter terugdink aan die jare, wat ek nog goed kan onthou, is die basis vir die huidige swak toestand reeds toe al gelê. Mnr Mandela se retoriek wat vir almal iets gebied het, het dikwels die praktiese politiek van die ANC verdoesel. Regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is reeds in die Mandela-era ingestel. Omdat talle instellings waar Afrikaners sterk verteenwordig was, soos universiteite, egter nog stadig getransformeer het, was dit vir die meeste mense nog nie voelbaar nie.
Op die keper beskou kyk Afrikaners vandag nostalgies terug na die Mandelabewind omdat daar nog heelwat van die ou Suid-Afrika, met sy stempel wat Afrikaners op die land afgedruk het, sigbaar en voelbaar was. Naamsveranderinge het nog nie ‘n algemene verskynsel geword nie, misdaad was nog nie so hoog soos vandag nie, skole en hospitale nog op ‘n goeie standaard. Niks daarvan was egter mnr Mandela se verdienste nie. Waarvoor mnr Mandela lof verdien, was sy politiek van simbolisme en groot gebare, waarvan die besoek by sy eertydse vyande of hulle vroue (soos die besoek aan mev Betsie Verwoerd op Orania in 1995) ‘n goeie voorbeeld was.
In die praktyk het mnr Mandela hom egter min met die dag tot dag politiek bemoei en dit reeds in ‘n groot mate aan sy visepresident, mnr Thabo Mbeki, oorgelaat, veral na die bekendstelling van die nuwe grondwet in 1996. Die partytjiestemming van 1994 het toe begin plek maak vir ontnugtering. Alhoewel die grondwet wyd geloof is as ‘n modelgrondwet, kon dit nie die sosialisties-geïnspireerde en rasgedrewe ANC-beleid keer nie. Dit was ook in die Mandela-era waar grootskaalse aanvalle op IVP-ampsdraers en ondersteuners in veral Kwa Zulu-Natal plaasgevind het.
Die duidelikste bewys dat die Mandela-era, veral die tweede helfte, vir Afrikaners en ander blankes nie ‘n goue era was nie, was die feit dat die Demokratiese Party met ‘n aggressiewe veldtog, wat blanke griewe aangespreek het (met slagspreuke soos “gatvol!” en “slaan terug!”), in die 1999-verkiesing so besonder goed gevaar het, terwyl die party wat verantwoordelik was vir die nuwe Suid-Afrika, die Nasionale Party van FW de Klerk, by die stembus deur Afrikanerkiesers gestraf is.
by Jaco Kleynhans | Apr 22, 2014 | Nuus |
As jy van Westerse afkoms is, is jou identiteit deesdae ‘n groot taboe. Indien jy van enige ander afkoms is, mag jy maar trots wees op wie jy is, jou taal, kultuur, tradisies en selfs ras. In nie-Westerse beskawings soos Afrika en die Midde-Ooste is xenofobie of te wel ‘n angs of vrees vir vreemdelinge heeltemal normaal. In die meeste Westerse lande is oikofobie, of te wel ‘n vrees vir die eie, weer deesdae die inding.
‘n Sterk en uitgesproke assosiasie met die eie is toenemend sigbaar by nie-Westerse minderhede in Westerse lande. In die VSA word ‘n voortdurende veldtog gevoer om swart Amerikaners trots op hul Afro-Amerikaanse kultuur te maak. Daar is elke Februarie in die VSA en Kanada en elke Oktober in Brittanje ‘n maandlange viering van die swart bevolking se geskiedenis deur die sogenaamde “Swart Geskiedenis Maand”. President Obama in die VSA praat gereeld oor sy swart identiteit, ten spyte daarvan dat sy moeder wit was, en bevorder in toesprake en boeke die swart identiteit.
Daarteenoor is baie wit Amerikaners amper skaam vir hul herkoms en die ‘bose dinge van die verlede’ wat elke dag aan hulle toegedig word. Om jouself as Westers of Europees te beskryf kom neer op rassisme en ‘n teruggryp na ‘n verlede van meerderwaardigheid. ‘n Swart Amerikaner word geloof as hy in die openbaar sê dat hy trots is op sy Afrika-herkoms. ‘n Wit Amerikaner word verguis as hy in die openbaar durf sê dat hy trots is op sy Europese herkoms.
Die verskil is natuurlik baie groter as wit en swart of Christen en Moslem. Die verskil tussen mense van Westerse afkoms en mense van nie-Westerse afkoms is wesenlik. Eintlik is selfs hierdie vergelyking ‘n enorme vereenvoudiging van ‘n baie groter diversiteit in vandag se wêreld. Mense van Westerse afkoms is intern divers, maar om selfs net te probeer om mense van nie-Westerse herkoms in een kategorie te plaas, klink laf.
Tog sien ons orals in Westerse lande presies dit gebeur. Die rede hiervoor is natuurlik dat mense van Westerse afkoms nie besig is om Pakistan, Maleisië, Angola of Marokko oor te neem nie. Mense van nie-Westerse lande is egter wel besig om stelselmatig Westerse lande soos die VSA, Engeland, Frankryk, Nederland, België en Spanje deur grootskaalse migrasie oor te neem. In hierdie Westerse lande vorm minderheidsgroepe van derde wêreldlande ‘n soort eenheid en mobiliseer hulle, hulself om daardeur hul afsonderlike identiteite te beskerm en te laat geld. Groepe Christene probeer nie in Moslemlande Christeneilande skep of selfs die Christendom sentraal in die openbare sfeer te plaas nie. In talle Westerse lande sien ons egter dat nie-Westerse immigrante hul kerke, eie skole, kultuurgewoontes en totale identiteit indra en dan aandring dat dit in hierdie lande erken en selfs bevorder moet word.
Die identiteit van Westerse volkere word dus vanuit hulself en van buite hulself bedreig. Om die Westerse beskawing te beskerm sal ons eerstens weer trots op ons eie identeit moet wees en tweedens mense van buite mooi laat verstaan wat die voorwaardes van deelname is. Jy kan nooit jou deur sluit nie, maar mag die reëls vir jou eie huis bepaal.
Nuutste Opmerkings