fbpx

Orania is nie die hemel nie

Orania is nie die hemel nie

deur Pieter Krige

Enigeen wat iets van ons volk ken, sal met hierdie kennis sommer vinnig die “nie die hemel nie” uitdrukking kan beaam. Dit was natuurlik ook een van die eerste kommentare wat ek, na ek en my gesin besluit het om die trek Orania toe aan te pak, van ‘n Oraniër af gehoor het. Met die beskrywing van Orania as ‘n Afrikaner-Boere plek, was ek onder geen illusies gewees nie, ek is immers as een gebore, grootgemaak, het as een groot geword en in Pretoria by ‘n Afrikanerkerk se universiteit mens geword. Die Afrikaner is ‘n hardekopvolk, saamgestel uit waarskynlik die hardste koppe uit Europa, saamgestel uit groepe voorvaders wat dinge in hul geskiedenis het soos ‘n Honderjarige-oorlog, en nie aan dieselfde kant nie. Iemand vra my onlangs, in die empaaier se taal nogal: “But who exactly are these Afrikaners…” “It’s complicated…” begin ek, en na ‘n paar Sarie Marais, De Wette en Van Riebeecks, eindig eintlik ook maar weer met dieselfde… “complicated.”

Natuurlik, vanuit ‘n teologiese perspektief, is die “nie die hemel” uitdrukking ewig geldend vir alle plekke in hierdie tydelike bedeling. Ons is immers almal in sonde ontvang en gebore, dus is die hemel slegs vir die uitverkore begenadigde Kruismense beskore; na hierdie tydelike vir ons met die ewige verwissel is. Maar die “Orania is nie die hemel nie” verwys nie so diep teologies na die dinge nie, dit is eintlik maar ‘n uitdrukking wat my moes voorberei op ‘n werklikheid wat nie altyd maanskyn en rose is nie, alhoewel ons hier in die Karoo genoeg van beide ook het; maanskyn en rose dit is.

Ons het genoeg opinies om ons inwonertal te verdriedubbel, ek het gewoonlik twee of drie en stry lekker in die slapelose nagte met myself. Ek worstel intern soos my volk intern worstel. “Nie die hemel nie,” en nie altyd maklik nie, en soms selfs vrek moeilik.

Na my voorbereiding vir ‘n belangrike vergadering, en die Orania-eie gebruiklike twee of drie vergaderings as voorbereiding vir die vergadering, kom ons gewoonlik weereens agter dat ons doel en strewe presies belyn is, maar die weg daarheen, dit is soms minder duidelik.

Ek is soms dankbaar dat Orania nie ‘n party-politieke stelsel het nie, daar sou heel maklik en waarskynlik 1652 partye gewees het.

Ek weet nie of ander volkere ook so lekker met mekaar kan verskil en stry as ons nie, ek ken nie die ander so intiem nie, stel ook in ‘n sekere sin nie verskriklik belang in hul interne strukture en stelsels nie, in hul verhoudinge nie. Maar ons, ons ken ek redelik goed.

‘n Denker van ‘n ander volk, heel bekwaam polities en filosofies, sê onlangs vir my dat hulle met verlange en selfs jaloesie na die Afrikaner vandag kyk. Ons is so goed georganiseerd en eendragtig, almal in strukture wat saam vir die saak werk, een groot laer wat saam op trek die toekoms in is. Ek glimlag, maar help hom nie reg nie… ek dink hy is reg.

Ten spyte van die feit dat Orania “nie die hemel” is nie, is daar iets aan die gebeur, en wat gebeur is werk. En as mens werk en dinge doen, maak jy foute, en foute maak mense kwaad en bied geleentheid vir aanvalle. Soms is daar selfs dinge wat reg is, wat mooi loop, waarmee almal eintlik saamstem, waaroor ons lekker kan stry.

Ek het al hierdie dinge geweet en verwag, ons is immers ‘n klomp hardekop Afrikaners waarvan ek ook een is. Ek het nie hemel toe getrek nie, sal deur die genade ook eendag daardie laaste trek onderneem, maar het na ‘n werklikheid toe getrek. ‘n Werklikheid wat groei en hoop bied, ‘n werklikheid waarbinne my geloof, taal en kultuur nie net toegelaat word nie, maar erken word en uitgebou word. Ek het na ‘n werklikheid getrek wat groei. Ek probeer so een keer per maand deur die hele Orania ry, en elke keer staan ek verbaas, dat ten spyte van ons hardekopgeit, daar tasbare en sigbare groei is; groei wat ons volk so bitter nodig in hierdie gebroke wêreld het. Groei wat hoop in die tydelike bied, miskien ten spyte van ons hardnekkigheid, miskien as gevolg daarvan.

Daar is krag in ons verskille. Reitz skryf in sy boek Kommando, “en elke Boerekryger was sy eie generaal.” “Complicated…” antwoord ek die Engelsman. Ons is maar ‘n moeilike klompie mense wat God hier in Afrika tot ‘n nuwe volk kom maak het. Ten spyte hiervan, miskien as gevolg hiervan, bou ek voort… want hierdie klomp hardekoppe, het ek lief, sommer net soos ons is, want ek is deel hiervan.

In ons nie-hemelse Oranialaer, Afrikaner-Boerevolklaer, wapper daar vele vlae, maar hierdie volk, hierdie “complicated” klomp mense, hier aan die Suidpunt geplant, hier onder die Suiderkruis gebore, hierdie is my mense, en ek is op hulle trots… en ek ís vir hulle lief.

 

 

 

 

 

Ek besef onlangs dat dit die juk en die pad vorentoe was, wat ‘n klomp Afrikanerosse laat saamtrek het; nie hul eie vrye wil, behoeftes en begeertes nie, maar die taak wat aan hul opgelê is, en die juk wat hul saamsnoer. Ek hoef seker nie oor die juk wat binne die huidige omstandighede op ons as volk geplaas is veel te sê nie, ook nie oor die taak voorhande nie. Die enigste ding is, en hierdie is ‘n gróót ding… Voorwaarts die toekoms in.

(Die menings op Oraniablog is nie noodwendig dié van die Orania Beweging nie)

Die Orania-boom – geplant om te groei

deur Pieter Krige

Vanaf my stoep, hier op my klein-hoewe, die een wat ek en Lianda, my liewe vrou, speels die ‘Ou-Transvaal’ noem, kyk ek na die ligte somerbries wat die pekanboord se blinkgroen nuwe blare ligweg wieg. In Orania het ons eintlik net twee seisoene, die warm een en die koue een. Dit is die begin van die warm een, en die wêreld verkleur dankbaar. Dit lyk sommer na lewe! Daar is iets van groot geloof nodig om ‘n pekanboom te plant, enige boom sekerlik, maar een wat eers na bykans ‘n dekade vrug dra, vereis groter geloof as wat vandag se kitswêreld noodwendig ruimte voor bied. Ek is dankbaar vir die kitswêreld ook, dit is lekker om dadelik met ons ondersteuners van regoor die wêreld met die tik-tik van ‘n klompie sleutels te kan kommunikeer, lekker om ‘n foto van ‘n klompie jong Oraniërs wat saam plesierig is te kan neem, en dadelik aan ons vriende in Stockholm, St. Petersburg, Perth, Tirool en Texas te stuur, lekker om iets soos Game of Thrones sommer dadelik te kan stroom na waar ons dit kan kyk. Maar die kitswêreld het soms ook die uitwerking dat ons nie verder as die volgende KFC deurrit kan, wil of hoef te beplan nie. En dit skep ‘n kultuur van onmiddellike bevrediging, van “entitlement”, en ongelukkig, met ons politieke verwagtinge en nood in die vervallende Suid-Afrikanisme, een van “vryheid nou!” “vlieg nou!” “trek nou!” In my aard is ek ook haastig, ook angstig oor die totale verval, maar ek reken deel van die redes vir die verval, is die gebrek aan langtermyn visie en beplanning, die inkoop in die goedkoop kitsoplossing sodat ek na die uitdeel van ‘n t-hempie en tweeliter Fanta genoeg stemme kan kry om darem ‘n plekkie in die parlement te kan bekom… Die langtermyn beplanning in die Suid-Afrikaanse politiek is van verkiesing tot verkiesing. Ek staan dus redelik onverbaas voor die twee wêrelde wat teen mekaar gekontrasteer word. Aan die een kant, hier in die Karoo, is daar 3 dekades gelede pekanboorde geplant, en aan die anderkant is daar beplan oor hoe die volgende verkiesing gewen kan word. Twee wêrelde wat toenemend van mekaar verwyderd word.

Dit vat ‘n sekere tipe geloof en versiendheid om in die Karoo ‘n pekanboom te kom plant, en die boom word as’t ware ‘n metafoor wat Orania kan beskryf. Geplant, om dit te versorg, vir lank, vir dekades, met die oog op en geloof dat die vrug sal kom, op die regte tyd.

Drie dekades gelede het ‘n klompie pioniers die visie gehad, om die Orania-saad in die vrugbare Oranje-oewer te kom plant, en vir drie dekades is dit gekoester en versorg, met die geloof dat die vrug sal kom, en hulle het hierdie Orania-boom geplant, sodat dit kan groei om vir my en my mense lewe te kan bied… Hier kyk ek nou hoe my kinders onder die lafenis van ‘n pekanboord speel, en ek besef iets groots: Om vry te kan wees, moet mens in geloof en hoop bome plant, met die oog op ons genadige God en die vrye toekoms vir ons mense;

want ‘n boom sal tog aan sy vrug geken word.

(Menings op die Orania Blog is nie noodwendig die menings van die Orania Beweging nie)

Afrikaans op kampus – ‘n eerstejaarservaring

Afrikaans op kampus

  • ‘n eerstejaarservaring

Deur Frans de Klerk

As ‘n kind uit Orania het ek die studentelewe ingetree met min ervaring van die ‘buitewêreld’. Soos elke ander persoon, was daar verwagtinge en idees geskep oor wat die nuwe lewe buite Orania vir my sou bied. Soos met elke ander persoon, het sommige verwagtinge hulself bewaarheid en ander nie, maar wat vir my die grootste aanpassing was, is die gebruik van Afrikaans in my geledere.

Die proses om Afrikaans uit universiteite te haal is al ‘n geruime tyd aan die gang en tot dusver geslaagd. Eerstejaarstudente by die Universiteit van Pretoria word nie meer toegelaat om enige vak, toets of lesing in Afrikaans te ontvang nie. Alle klasse word in Engels gehou en alle leerstof in Engels gebied. Dit skep definitief uitdagings, selfs hindernisse vir Afrikaner-studente op kampus. Vir ‘n gemiddelde Afrikaanse matriekleerling, het die tree van skool na universiteit nou groter geraak. Om universiteit baas te raak, beteken dus ook om ‘n ander taal baas te raak. Daarby gesê, ‘n taal wat daagliks in elke klas gepraat word, het ook die geneigdheid om vlak op die brein te lê wanneer ‘n mens sosiaal verkeer. Aangesien jy vir ure op ‘n dag in Engels leer, begin dit al hoe meer die gebruikstaal, nie net vir klasse nie, maar ook op kampus te word. Elke persoon wat by die universiteit studeer moet in Engels kan studeer, en daarom kan aangeneem word dat almal wel Engels kan praat. Die neiging ontstaan dat jy eerder mense oor die algemeen in Engels groet, eerder jou kos in Engels bestel by kampuseetplekke of selfs met jou Afrikaanse geledere in klasse begin Engels praat. So ‘n “ver-Engelsing” is dan op die ou ent bloot net prakties makliker om deur die dag te kom.

Tog is daar ‘n skuldgevoel sodra jy agterkom jy het heeldag net Engels gepraat het. Dit is maklik om verskonings uit te dink oor waarom dit geregverdig is om heeldag in Engels te verkeer, maar as ‘n Afrikaner en met die wete dat Afrikaans eens ‘n tersiêre vaktaal was, is dit steeds ‘n ongemaklike storie. Vir meerderheid van Afrikaanssprekende studente, lyk dit egter asof Engels as vaktaal slegs ‘n akademiese hindernis bied. Oor die algemeen is daar nie ‘n groot verlange na Afrikaans nie, behalwe vir die beloftes van punte verbetering gebied deur moedertaalonderrig. In kontras met plekke soos Orania waar Afrikaans met ‘n duidelike kultuur gepaard gaan, dien dit deesdae slegs as ‘n kommunikasiemiddel wanneer jy nie besig is met klas of ander aktuele sake nie. Aangesien daar nie ‘n verlange na die taal is nie, word daar ook nie vreeslik baie moeite gedoen om dit op ‘n suiwere manier te gebruik nie. Selfs al sou daar ‘n effense kommernis oor die taal wees, sal dit gou weens die groepsdruk van meer bekende Engelse terme verdwyn.

Steeds is my ervaring glad nie dat Afrikaans op universiteit dood is nie, maar slegs dat dit ongelukkig aan die verloor kant van die stryd is, selfs op sosiale vlak. Om elke hoek en draai word Afrikaans gevind in groepies en geselsies, maar ‘n suiwer vorm van die taal word min gepraat. Ek voel egter ook dat daar nog hoop vir die taal behoort te wees. Debat- en skryfklubs in Afrikaans staan ‘n goeie kans om baie Afrikaanssprekendes te lok. Solank as wat daar aktief met die taal gewerk word, of die taal aktief by koshuise of projekte gebruik word, staan dit nog sterk. Sodra jy egter ‘n dag kon deurbring sonder om Afrikaans buite die huis te gebruik, moet jy tot die besef kom dat daar ‘n probleem is met jou huidige sosiale omstandighede. Hierdie probleem het baie eenvoudige verskonings wat gebruik kan word, maar die ideale oplossing is om self ‘n manier te vind om jou taal weer aktief en produktief te kan gebruik.

Die stryd van Afrikaans op kampus gaan dus steeds voort, met die grootste uitdaging dat Afrikaners ophou veg. Daarom hits ek elke ander Afrikaanse student aan om of by ‘n Afrikaanse klub/projek/redaksie aan te sluit, of om self die inisiatief te neem om ‘n omgewing te skep waar Afrikaans aktief gebruik te kan word.

Frans de Klerk

(Die menings op Orania Blog is nie noodwendig die menings van die Beweging nie)

Gunstige uitspraak vir Orania in eNCA regsgeding

Joost Strydom, Hoof: Kommunikasie

23 Augustus 2019

Na ʼn lang regsproses is daar finaal in Orania se guns beslis na die afloop van die Orania Beweging se klagte by die Uitsaaiklagtekommissie van Suid-Afrika. Die uitslag bevestig dat die eNCA onakkuraat, onregverdig en onjuis oor Orania berig het. Hierdie beslissing volg na ʼn besoek in April van die eNCA aan Orania, waartydens Orania se eie-arbeid beginsel grof misken is en bewerings gemaak is dat Orania geen erkenning aan ander rasse gee nie.

Die Uitsaaiklagtekommissie het insette van beide partye gekry en daarna in Orania se guns beslis en die eNCA opdrag gegee het om ʼn openbare verskoning aan Orania te rig. eNCA se regspan het teen hierdie uitspraak appelleer en die saak is na ʼn tribunaal verwys. Die reuse onkostes wat met goeie regsverteenwoordiging gepaard gegaan het, het die Orania Beweging genoop om ʼn openbare veldtog te loods waarin lede en ondersteuners versoek is om ʼn bydrae te maak om te help om die onkostes te dek en geregtigheid te laat seëvier. Die personeel van die Orania Beweging het verstom gestaan oor die reuse reaksie van lede, ondersteuners en vriende en die regskoste is volledig gedek.

Die Orania Beweging het van die begin af in die geloof vertrou dat reg sal geskied, maar die golf van hulp en ondersteuning het ons grootste verwagtinge oortref.

Die paneel wat die appèl hanteer het, het beslis dat die vorige uitspraak van krag bly omdat eNCA duidelik die gedragskode van die Uitsaaiklagtekommissie oortree het en dat die uitsending nie net onakkuraat en onregverdig was nie, maar ook nie bestaan het uit feite wat juis en waar weergegee word nie.

Die eNCA moet nou op ʼn datum soos deur die Uitsaaiklagtekommissie bepaal, en in dieselfde tydgleuf as die oorspronklike uitsending, verskoning vra vir die onwaarhede en enige skade wat die uitsending aan die Orania Beweging en Orania se beeld berokken het.

Orania staan by die beginsel dat ons deur oop is vir die media, en dat ons hulle besoek hier sal verwelkom, maar ook dat ons deur die regte kanale stappe sal neem sou daar valshede verkondig word.
Die beginsel van eie-arbeid bly vir Orania een van ons ononderhandelbare kernbeginsels.

Joost Strydom
076 44789 44

Dagga, moet ek of moet ek nie?

Dagga, moet ek of moet ek nie?

Dr ECP Nothnagel

Nee jy moenie.

Dit was dalk ‘n bietjie te maklik. As dit in die mens se aard was om gehoorsaam te wees sou ons steeds in die tuin van Eden gewoon het.

So hoe kan ek jou oortuig om nooit aan Dagga of enige dwelm te raak nie? Ek kan noem dat die kortstondige gevoel van welstand na die rook van dagga net bestaan omdat dit onnatuurlik inmeng met normale breinfunksie, dus is jou kommerloosheid maar eintlik net ‘n vorm van domwees. Dit kan dalk help vir angs maar veroorsaak dikwels erger angs en selfs paniekaanvalle. Ek kan daarop wys dat psigiatriese hospitale vol is van die slagoffers van dagga-psigose, met ander woorde mense wat hul greep op die werklikheid geheel en al verloor het. Ons kan praat oor geheueverlies, leerprobleme, voortplantingsprobleme, sosiale probleme, asma en bronchitis, kanker, verslawing en nog meer maar uit ondervinding weet ek bangpraat is oneffektief om mense se slegte gewoontes te beïnvloed.

Dagga is volksvreemd, die plant kom eintlik van die suide van Asië af waar dit al vir duisende jare deel vorm van die kultuur en afgodediens – daardie leegkop ‘trans’ oefeninge wat selfdink en verstand probeer vervang met ‘n booswigtige begeesterdheid wat geen plek oorlaat vir ons ware geloof nie. Dagga is perfek daarvoor : Verlaging in intelligensie, lang – en kort termyn geheueverlies en emosionele stofstorms is net die ding om ‘n welgeskape jongmens se lewe te verwoes, jou te weerhou daarvan om Die Here jou God met jou hele verstand lief te hê en jou selfbeeld en eerbaarheid so te krenk dat jy ‘n sluiper sal wees vir altyd. Kom ek wees maar reguit, dagga en respekteerbaarheid ken mekaar glad nie.

Ek ken die koor van pretsoekers en kansvatters wat sing dat dagga eintlik veilig is, minder verslawend is as nikotien en selfs geneeskundige waarde het. Nou goed, laat ons dit nie weerhou van terminale kankerlyers nie, in druppeltjie doserings en op voorskrif van ‘n spesialis maar veilig as ‘n prettige dwelmmiddel? Wel, omdat dit by verre die mees misbruikte onwettige dwelm in die wêreld is veroorsaak dit mediese – en sosiale probleme wat buitensporig uit verband is wanneer dit vergelyk word met gevaarliker dwelms. Daarby bring hierdie middel jou maklik in aanraking met die groot kanonne, weereens omdat jy met die semels sal moet meng om dit in die hande te kry. Jou emosionele verslawing aan dagga sal net so erg wees soos iemand se liggaamlike verslawing aan kokaïne. Dit word met ander woorde vir jou ‘n totale afhanklikheid wat beteken dat jy ‘n gewoonte oortreder sal wees van die eerste twee gebooie…….en die vyfde – , die agtste- , negende – en tiende gebooie nou dat ek daaraan dink.

Verstaan my mooi, ek is ook ‘n sondaar wat gebooie oortree, en desperaat in nood is vir ‘n Verlosser en Saligmaker. Die laaste ding wat hierdie benarde mens nodig het is ‘n volksvreemde substans wat die bietjie verstand wat ek het verminder, my emosionele – soortvan – stabiliteit vernietig en boonop my vervreem van my enigste Hoop in lewe en in sterwe. Hier is my verrassing aan jou: Om ‘n dwelmverslaafde te wees en oorgegee te word aan ‘n lewe van afhanklikheid is nie die sonde nie, dit is die straf. ‘n Hel op aarde wat steeds miljoene maal beter is as die ware hel. Dink maar ernstig hieroor voor jy besluit om kanse te vat.

Jy is baie duur gekoop, dit is nie binne jou mag om die besluit te neem om jouself te vernietig of van jou waarde weg te neem nie. Daar is geen veilige hoeveelheid van daggagebruik nie. As jy by ‘n geleentheid is, of saam met mense verkeer wat jou blootstel aan dagga of enige ander dwelms, erken dit vir wat dit is, ‘n aanslag van die bose wat jou wil verslind. Vlug en keer nooit weer terug nie. Omring jouself met die Heilige kinders van die Allerhoogste en weet dat jou vreugde baie meer is as wat enige aardse middel kan bied.

Dr ECP Nothnagel

*Die menings van die outeurs op Oraniablog is nie noodwendig die menings van die Orania Beweging nie*

Oorweeg Orania, ter wille van die nageslag

Deur Victor Correia

Sien gerus ook “Oorweeg Orania want dis veilig”

 

Die tweede rede waarom mense vandag emigreer is om ʼn beter toekoms vir hul kinders te soek. Dit is verstaanbaar, in ʼn tyd waar funksionele Afrikaanse skole die teiken geword het van die regering se transformasie of eerder deformasieplanne. Ouers kan dit nog tot ʼn mate hanteer as daar by die werkplek teen hul gediskrimineer word, maar waar kinders die teiken word van mislukkende regeringsplanne raak dit ouers diep.

Emigrasie hoef wel nie die enigste oplossing te wees nie. Voordat ʼn mens kies om te emigreer te wille van die kinders, is dit nodig om eerder semigrasie te oorweeg. Semigreer is ʼn term wat deur die sakeman en joernalis Magnus Heystek gepopulariseer is, om die grootskaalse skuif vanaf Gauteng na die Weskaap te beskryf. Semigrasie beteken dat ʼn mens eerder na ʼn beter deel van Suid-Afrika trek, as om heeltemal te emigreer. Nes die Kaap in baie opsigte ʼn ander wêreld is met ʼn ander lewenstyl, bied Orania ook ʼn opsie.

Veral waar ouers wat ernstig is oor die bewaring van hul kinders se geloof, taal en kultuur is Orania ʼn bestemming wat hul ernstig kan oorweeg.

In Orania kan kinders nog speel. Hier merk ʼn mens nog op dat kinders fietsry op die straat, saamspeel by die dorpswembad en selfs in die aande winkel toe loop. In kontras met die engtes van die stad bied die oop ruimtes van die platteland ruimte vir kinders om net kind te wees.

Hier kan kinders skoolgaan sonder om die teiken van rasseboelies te wees. Die skoolterrein behoort immers ʼn plek te wees waar kinders in vrede kan leer, speel en sosialiseer.

Meeste mense sal saamstem dat van die belangrikste dinge wat ʼn mens vir jou kinders kan gee, nie dinge is wat jy met geld kan koop nie. Hoewel finansiële stabiliteit tot ʼn groot mate die opvoeding van ʼn mens se kinders kan vergemaklik, is eenvoudige dinge soos geloof, liefde, aanvaarding, tyd, veiligheid alles dinge wat nie tot monetêre terme beperk kan word nie.

Orania bied vanaf kindsbeen af verskeie opsies vir ouers wat oorweeg om na Orania te verhuis. Vanaf die nuwe kleuterskool (Huppelkind Dagsorgsentrum), tot skool (volkskool en Orania CVO) tot naskoolse (Bo-Karoo Opleiding) bied Orania reeds baie wat ouers kan oorweeg.

Indien ouers steeds wonder of hul kinders na Orania sal wil verhuis, doen dan die volgende. Kom hou dan julle volgende vakansie in Orania en vra dan vir julle kinders self waar hulle graag sal wil bly.