fbpx

Die Orania-boom – geplant om te groei

deur Pieter Krige

Vanaf my stoep, hier op my klein-hoewe, die een wat ek en Lianda, my liewe vrou, speels die ‘Ou-Transvaal’ noem, kyk ek na die ligte somerbries wat die pekanboord se blinkgroen nuwe blare ligweg wieg. In Orania het ons eintlik net twee seisoene, die warm een en die koue een. Dit is die begin van die warm een, en die wêreld verkleur dankbaar. Dit lyk sommer na lewe! Daar is iets van groot geloof nodig om ‘n pekanboom te plant, enige boom sekerlik, maar een wat eers na bykans ‘n dekade vrug dra, vereis groter geloof as wat vandag se kitswêreld noodwendig ruimte voor bied. Ek is dankbaar vir die kitswêreld ook, dit is lekker om dadelik met ons ondersteuners van regoor die wêreld met die tik-tik van ‘n klompie sleutels te kan kommunikeer, lekker om ‘n foto van ‘n klompie jong Oraniërs wat saam plesierig is te kan neem, en dadelik aan ons vriende in Stockholm, St. Petersburg, Perth, Tirool en Texas te stuur, lekker om iets soos Game of Thrones sommer dadelik te kan stroom na waar ons dit kan kyk. Maar die kitswêreld het soms ook die uitwerking dat ons nie verder as die volgende KFC deurrit kan, wil of hoef te beplan nie. En dit skep ‘n kultuur van onmiddellike bevrediging, van “entitlement”, en ongelukkig, met ons politieke verwagtinge en nood in die vervallende Suid-Afrikanisme, een van “vryheid nou!” “vlieg nou!” “trek nou!” In my aard is ek ook haastig, ook angstig oor die totale verval, maar ek reken deel van die redes vir die verval, is die gebrek aan langtermyn visie en beplanning, die inkoop in die goedkoop kitsoplossing sodat ek na die uitdeel van ‘n t-hempie en tweeliter Fanta genoeg stemme kan kry om darem ‘n plekkie in die parlement te kan bekom… Die langtermyn beplanning in die Suid-Afrikaanse politiek is van verkiesing tot verkiesing. Ek staan dus redelik onverbaas voor die twee wêrelde wat teen mekaar gekontrasteer word. Aan die een kant, hier in die Karoo, is daar 3 dekades gelede pekanboorde geplant, en aan die anderkant is daar beplan oor hoe die volgende verkiesing gewen kan word. Twee wêrelde wat toenemend van mekaar verwyderd word.

Dit vat ‘n sekere tipe geloof en versiendheid om in die Karoo ‘n pekanboom te kom plant, en die boom word as’t ware ‘n metafoor wat Orania kan beskryf. Geplant, om dit te versorg, vir lank, vir dekades, met die oog op en geloof dat die vrug sal kom, op die regte tyd.

Drie dekades gelede het ‘n klompie pioniers die visie gehad, om die Orania-saad in die vrugbare Oranje-oewer te kom plant, en vir drie dekades is dit gekoester en versorg, met die geloof dat die vrug sal kom, en hulle het hierdie Orania-boom geplant, sodat dit kan groei om vir my en my mense lewe te kan bied… Hier kyk ek nou hoe my kinders onder die lafenis van ‘n pekanboord speel, en ek besef iets groots: Om vry te kan wees, moet mens in geloof en hoop bome plant, met die oog op ons genadige God en die vrye toekoms vir ons mense;

want ‘n boom sal tog aan sy vrug geken word.

(Menings op die Orania Blog is nie noodwendig die menings van die Orania Beweging nie)

Afrikaans op kampus – ‘n eerstejaarservaring

Afrikaans op kampus

  • ‘n eerstejaarservaring

Deur Frans de Klerk

As ‘n kind uit Orania het ek die studentelewe ingetree met min ervaring van die ‘buitewêreld’. Soos elke ander persoon, was daar verwagtinge en idees geskep oor wat die nuwe lewe buite Orania vir my sou bied. Soos met elke ander persoon, het sommige verwagtinge hulself bewaarheid en ander nie, maar wat vir my die grootste aanpassing was, is die gebruik van Afrikaans in my geledere.

Die proses om Afrikaans uit universiteite te haal is al ‘n geruime tyd aan die gang en tot dusver geslaagd. Eerstejaarstudente by die Universiteit van Pretoria word nie meer toegelaat om enige vak, toets of lesing in Afrikaans te ontvang nie. Alle klasse word in Engels gehou en alle leerstof in Engels gebied. Dit skep definitief uitdagings, selfs hindernisse vir Afrikaner-studente op kampus. Vir ‘n gemiddelde Afrikaanse matriekleerling, het die tree van skool na universiteit nou groter geraak. Om universiteit baas te raak, beteken dus ook om ‘n ander taal baas te raak. Daarby gesê, ‘n taal wat daagliks in elke klas gepraat word, het ook die geneigdheid om vlak op die brein te lê wanneer ‘n mens sosiaal verkeer. Aangesien jy vir ure op ‘n dag in Engels leer, begin dit al hoe meer die gebruikstaal, nie net vir klasse nie, maar ook op kampus te word. Elke persoon wat by die universiteit studeer moet in Engels kan studeer, en daarom kan aangeneem word dat almal wel Engels kan praat. Die neiging ontstaan dat jy eerder mense oor die algemeen in Engels groet, eerder jou kos in Engels bestel by kampuseetplekke of selfs met jou Afrikaanse geledere in klasse begin Engels praat. So ‘n “ver-Engelsing” is dan op die ou ent bloot net prakties makliker om deur die dag te kom.

Tog is daar ‘n skuldgevoel sodra jy agterkom jy het heeldag net Engels gepraat het. Dit is maklik om verskonings uit te dink oor waarom dit geregverdig is om heeldag in Engels te verkeer, maar as ‘n Afrikaner en met die wete dat Afrikaans eens ‘n tersiêre vaktaal was, is dit steeds ‘n ongemaklike storie. Vir meerderheid van Afrikaanssprekende studente, lyk dit egter asof Engels as vaktaal slegs ‘n akademiese hindernis bied. Oor die algemeen is daar nie ‘n groot verlange na Afrikaans nie, behalwe vir die beloftes van punte verbetering gebied deur moedertaalonderrig. In kontras met plekke soos Orania waar Afrikaans met ‘n duidelike kultuur gepaard gaan, dien dit deesdae slegs as ‘n kommunikasiemiddel wanneer jy nie besig is met klas of ander aktuele sake nie. Aangesien daar nie ‘n verlange na die taal is nie, word daar ook nie vreeslik baie moeite gedoen om dit op ‘n suiwere manier te gebruik nie. Selfs al sou daar ‘n effense kommernis oor die taal wees, sal dit gou weens die groepsdruk van meer bekende Engelse terme verdwyn.

Steeds is my ervaring glad nie dat Afrikaans op universiteit dood is nie, maar slegs dat dit ongelukkig aan die verloor kant van die stryd is, selfs op sosiale vlak. Om elke hoek en draai word Afrikaans gevind in groepies en geselsies, maar ‘n suiwer vorm van die taal word min gepraat. Ek voel egter ook dat daar nog hoop vir die taal behoort te wees. Debat- en skryfklubs in Afrikaans staan ‘n goeie kans om baie Afrikaanssprekendes te lok. Solank as wat daar aktief met die taal gewerk word, of die taal aktief by koshuise of projekte gebruik word, staan dit nog sterk. Sodra jy egter ‘n dag kon deurbring sonder om Afrikaans buite die huis te gebruik, moet jy tot die besef kom dat daar ‘n probleem is met jou huidige sosiale omstandighede. Hierdie probleem het baie eenvoudige verskonings wat gebruik kan word, maar die ideale oplossing is om self ‘n manier te vind om jou taal weer aktief en produktief te kan gebruik.

Die stryd van Afrikaans op kampus gaan dus steeds voort, met die grootste uitdaging dat Afrikaners ophou veg. Daarom hits ek elke ander Afrikaanse student aan om of by ‘n Afrikaanse klub/projek/redaksie aan te sluit, of om self die inisiatief te neem om ‘n omgewing te skep waar Afrikaans aktief gebruik te kan word.

Frans de Klerk

(Die menings op Orania Blog is nie noodwendig die menings van die Beweging nie)

Gunstige uitspraak vir Orania in eNCA regsgeding

Joost Strydom, Hoof: Kommunikasie

23 Augustus 2019

Na ʼn lang regsproses is daar finaal in Orania se guns beslis na die afloop van die Orania Beweging se klagte by die Uitsaaiklagtekommissie van Suid-Afrika. Die uitslag bevestig dat die eNCA onakkuraat, onregverdig en onjuis oor Orania berig het. Hierdie beslissing volg na ʼn besoek in April van die eNCA aan Orania, waartydens Orania se eie-arbeid beginsel grof misken is en bewerings gemaak is dat Orania geen erkenning aan ander rasse gee nie.

Die Uitsaaiklagtekommissie het insette van beide partye gekry en daarna in Orania se guns beslis en die eNCA opdrag gegee het om ʼn openbare verskoning aan Orania te rig. eNCA se regspan het teen hierdie uitspraak appelleer en die saak is na ʼn tribunaal verwys. Die reuse onkostes wat met goeie regsverteenwoordiging gepaard gegaan het, het die Orania Beweging genoop om ʼn openbare veldtog te loods waarin lede en ondersteuners versoek is om ʼn bydrae te maak om te help om die onkostes te dek en geregtigheid te laat seëvier. Die personeel van die Orania Beweging het verstom gestaan oor die reuse reaksie van lede, ondersteuners en vriende en die regskoste is volledig gedek.

Die Orania Beweging het van die begin af in die geloof vertrou dat reg sal geskied, maar die golf van hulp en ondersteuning het ons grootste verwagtinge oortref.

Die paneel wat die appèl hanteer het, het beslis dat die vorige uitspraak van krag bly omdat eNCA duidelik die gedragskode van die Uitsaaiklagtekommissie oortree het en dat die uitsending nie net onakkuraat en onregverdig was nie, maar ook nie bestaan het uit feite wat juis en waar weergegee word nie.

Die eNCA moet nou op ʼn datum soos deur die Uitsaaiklagtekommissie bepaal, en in dieselfde tydgleuf as die oorspronklike uitsending, verskoning vra vir die onwaarhede en enige skade wat die uitsending aan die Orania Beweging en Orania se beeld berokken het.

Orania staan by die beginsel dat ons deur oop is vir die media, en dat ons hulle besoek hier sal verwelkom, maar ook dat ons deur die regte kanale stappe sal neem sou daar valshede verkondig word.
Die beginsel van eie-arbeid bly vir Orania een van ons ononderhandelbare kernbeginsels.

Joost Strydom
076 44789 44

Dagga, moet ek of moet ek nie?

Dagga, moet ek of moet ek nie?

Dr ECP Nothnagel

Nee jy moenie.

Dit was dalk ‘n bietjie te maklik. As dit in die mens se aard was om gehoorsaam te wees sou ons steeds in die tuin van Eden gewoon het.

So hoe kan ek jou oortuig om nooit aan Dagga of enige dwelm te raak nie? Ek kan noem dat die kortstondige gevoel van welstand na die rook van dagga net bestaan omdat dit onnatuurlik inmeng met normale breinfunksie, dus is jou kommerloosheid maar eintlik net ‘n vorm van domwees. Dit kan dalk help vir angs maar veroorsaak dikwels erger angs en selfs paniekaanvalle. Ek kan daarop wys dat psigiatriese hospitale vol is van die slagoffers van dagga-psigose, met ander woorde mense wat hul greep op die werklikheid geheel en al verloor het. Ons kan praat oor geheueverlies, leerprobleme, voortplantingsprobleme, sosiale probleme, asma en bronchitis, kanker, verslawing en nog meer maar uit ondervinding weet ek bangpraat is oneffektief om mense se slegte gewoontes te beïnvloed.

Dagga is volksvreemd, die plant kom eintlik van die suide van Asië af waar dit al vir duisende jare deel vorm van die kultuur en afgodediens – daardie leegkop ‘trans’ oefeninge wat selfdink en verstand probeer vervang met ‘n booswigtige begeesterdheid wat geen plek oorlaat vir ons ware geloof nie. Dagga is perfek daarvoor : Verlaging in intelligensie, lang – en kort termyn geheueverlies en emosionele stofstorms is net die ding om ‘n welgeskape jongmens se lewe te verwoes, jou te weerhou daarvan om Die Here jou God met jou hele verstand lief te hê en jou selfbeeld en eerbaarheid so te krenk dat jy ‘n sluiper sal wees vir altyd. Kom ek wees maar reguit, dagga en respekteerbaarheid ken mekaar glad nie.

Ek ken die koor van pretsoekers en kansvatters wat sing dat dagga eintlik veilig is, minder verslawend is as nikotien en selfs geneeskundige waarde het. Nou goed, laat ons dit nie weerhou van terminale kankerlyers nie, in druppeltjie doserings en op voorskrif van ‘n spesialis maar veilig as ‘n prettige dwelmmiddel? Wel, omdat dit by verre die mees misbruikte onwettige dwelm in die wêreld is veroorsaak dit mediese – en sosiale probleme wat buitensporig uit verband is wanneer dit vergelyk word met gevaarliker dwelms. Daarby bring hierdie middel jou maklik in aanraking met die groot kanonne, weereens omdat jy met die semels sal moet meng om dit in die hande te kry. Jou emosionele verslawing aan dagga sal net so erg wees soos iemand se liggaamlike verslawing aan kokaïne. Dit word met ander woorde vir jou ‘n totale afhanklikheid wat beteken dat jy ‘n gewoonte oortreder sal wees van die eerste twee gebooie…….en die vyfde – , die agtste- , negende – en tiende gebooie nou dat ek daaraan dink.

Verstaan my mooi, ek is ook ‘n sondaar wat gebooie oortree, en desperaat in nood is vir ‘n Verlosser en Saligmaker. Die laaste ding wat hierdie benarde mens nodig het is ‘n volksvreemde substans wat die bietjie verstand wat ek het verminder, my emosionele – soortvan – stabiliteit vernietig en boonop my vervreem van my enigste Hoop in lewe en in sterwe. Hier is my verrassing aan jou: Om ‘n dwelmverslaafde te wees en oorgegee te word aan ‘n lewe van afhanklikheid is nie die sonde nie, dit is die straf. ‘n Hel op aarde wat steeds miljoene maal beter is as die ware hel. Dink maar ernstig hieroor voor jy besluit om kanse te vat.

Jy is baie duur gekoop, dit is nie binne jou mag om die besluit te neem om jouself te vernietig of van jou waarde weg te neem nie. Daar is geen veilige hoeveelheid van daggagebruik nie. As jy by ‘n geleentheid is, of saam met mense verkeer wat jou blootstel aan dagga of enige ander dwelms, erken dit vir wat dit is, ‘n aanslag van die bose wat jou wil verslind. Vlug en keer nooit weer terug nie. Omring jouself met die Heilige kinders van die Allerhoogste en weet dat jou vreugde baie meer is as wat enige aardse middel kan bied.

Dr ECP Nothnagel

*Die menings van die outeurs op Oraniablog is nie noodwendig die menings van die Orania Beweging nie*

Oorweeg Orania, ter wille van die nageslag

Deur Victor Correia

Sien gerus ook “Oorweeg Orania want dis veilig”

 

Die tweede rede waarom mense vandag emigreer is om ʼn beter toekoms vir hul kinders te soek. Dit is verstaanbaar, in ʼn tyd waar funksionele Afrikaanse skole die teiken geword het van die regering se transformasie of eerder deformasieplanne. Ouers kan dit nog tot ʼn mate hanteer as daar by die werkplek teen hul gediskrimineer word, maar waar kinders die teiken word van mislukkende regeringsplanne raak dit ouers diep.

Emigrasie hoef wel nie die enigste oplossing te wees nie. Voordat ʼn mens kies om te emigreer te wille van die kinders, is dit nodig om eerder semigrasie te oorweeg. Semigreer is ʼn term wat deur die sakeman en joernalis Magnus Heystek gepopulariseer is, om die grootskaalse skuif vanaf Gauteng na die Weskaap te beskryf. Semigrasie beteken dat ʼn mens eerder na ʼn beter deel van Suid-Afrika trek, as om heeltemal te emigreer. Nes die Kaap in baie opsigte ʼn ander wêreld is met ʼn ander lewenstyl, bied Orania ook ʼn opsie.

Veral waar ouers wat ernstig is oor die bewaring van hul kinders se geloof, taal en kultuur is Orania ʼn bestemming wat hul ernstig kan oorweeg.

In Orania kan kinders nog speel. Hier merk ʼn mens nog op dat kinders fietsry op die straat, saamspeel by die dorpswembad en selfs in die aande winkel toe loop. In kontras met die engtes van die stad bied die oop ruimtes van die platteland ruimte vir kinders om net kind te wees.

Hier kan kinders skoolgaan sonder om die teiken van rasseboelies te wees. Die skoolterrein behoort immers ʼn plek te wees waar kinders in vrede kan leer, speel en sosialiseer.

Meeste mense sal saamstem dat van die belangrikste dinge wat ʼn mens vir jou kinders kan gee, nie dinge is wat jy met geld kan koop nie. Hoewel finansiële stabiliteit tot ʼn groot mate die opvoeding van ʼn mens se kinders kan vergemaklik, is eenvoudige dinge soos geloof, liefde, aanvaarding, tyd, veiligheid alles dinge wat nie tot monetêre terme beperk kan word nie.

Orania bied vanaf kindsbeen af verskeie opsies vir ouers wat oorweeg om na Orania te verhuis. Vanaf die nuwe kleuterskool (Huppelkind Dagsorgsentrum), tot skool (volkskool en Orania CVO) tot naskoolse (Bo-Karoo Opleiding) bied Orania reeds baie wat ouers kan oorweeg.

Indien ouers steeds wonder of hul kinders na Orania sal wil verhuis, doen dan die volgende. Kom hou dan julle volgende vakansie in Orania en vra dan vir julle kinders self waar hulle graag sal wil bly.

Oorweeg Orania, want dis veilig

Deur Victor Correia

Suid-Afrika is een van die onveiligste lande in die wêreld wat nie tans ʼn oorlog gewikkel is nie. Dit verklaar waarom menigte Suid-Afrikaners vandag oorweeg om te emigreer. Mense wil nie meer wag tot hul ʼn deel van Suid-Afrika se misdaadstatistiek word nie, maar wil proaktief ʼn skuif maak. Volgens NWIVISAS (ʼn maatskappy wat mense help om te emigreer) is “Veiligheid en sekuriteit” die hoofrede waarom Suid-Afrikaners emigreer.

 

Mense wat wil emigreer weens kommer oor hul veiligheid, kan vandag kwalik blameer word. Dis wel nie nodig om oorsee te gaan as jy na ‘n veilig plek wil verhuis nie. Orania het nie naastenby die hoë misdaadvlakke wat daar in die res van Suid-Afrika heers nie.

 

Dalk is dit tyd dat meer mense Orania begin oorweeg as ʼn alternatiewe “emigrasiebestemming”. Indien dit wel so is dat veiligheid een van die hoofredes is waarom mense emigreer, is dit die moeite werd om Orania se veiligheidsrekord na te gaan en te ondersoek of dit wel ʼn opsie kan wees vir diegene wat emigrasie oorweeg.

 

Orania se veiligheidsrekord spreek vanself

 

Indien ʼn mens Orania se veiligheidsrekord met voorkeurstede waarheen Afrikaners lief is om te emigreer wil vergelyk, is dit nodig om appels met appels te vergelyk. Die statistiek van “moord met voorbedagte rade” (hierna moordkoers) word wêreldwyd hiervoor gebruik, deur die aantal moorde per 100 000 mense per jaar uit te werk.

 

Hierdie moordkoers word uitgewerk deur alle gevalle waarin die moordenaar doelbewus iemand anders vermoor het, van nie-doelbewuste moorde (selfdood, selfverdediging en roekeloosheid) te onderskei. Wêreldwyd word dit as een van die mees akkurate meetinstrumente van die vlak van geweld beskou.

 

Volgens die Wêreldbank se statistiek is Suid-Afrika die tiende onveiligste lande ter wêreld met ʼn moordkoers van 34 mense per 100 000 (2016 se statistiek). Hierteenoor spog lande soos die Isle of Man, Liechtenstein en Japan met ʼn moordkoers wat grens aan nul. Lande waarheen Suid-Afrikaners graag emigreer (Australië, New Seeland en Kanada ens.) se moordkoers lê tussen 1 en 2 moorde per 100 000.

 

Van die 50 onveiligste stede in die wêreld word Kaapstad vandag as die onveiligste stad in Suid-Afrika en 15de onveiligste stad ter wêreld beskou met ʼn moordkoers van 62,25 per 100 00. Durban en die Nelson Mandela Metro word ook onder die wêreld se 50 onveiligste stede getel.

 

Orania se statistiek vir “moord met voorbedagte rade” vergelyk baie goed met van die veiligste lande en stede ter wêreld. Volgens Ettiene de Lange (hoof van veiligheid) in Orania, “was daar nog nie een geval van moord met voorbedagte rade in Orania se geskiedenis nie”. Volgens internasionale standaarde het Orania dus ʼn nul moordkoers.

 

Hoewel Orania baie trots hierop kan wees, is hierdie syfer iets wat Oraniërs terselfdertyd moet beskerm. Op grond van Orania se klein inwonertal kan net een moord Orania in dieselfde geselsskap as die onveiligste lande ter wêreld bring. Nietemin is Orania se uitstekende veiligheidsrekord oor die laaste 30 jaar iets om op trots te wees.

 

Statistieke praat wel nie vanself nie. Interpretasie is hier nodig, veral as ʼn mens ʼn vergelyking tussen Orania en ander gevestigde stede wil maak. Wat Orania se statistiek betreklik goed laat lyk is die dorp se jonkheid, klein bevolking en hul gematigde sosio-ekonomiese toestand. ʼn Mens moet dit wel in ag neem, wanneer ʼn mens Orania met ander stede wêreldwyd wil vergelyk. Groter stede met meer inwoners lok, uiteraard meer kriminele aktiwiteit.

 

Tog kan daar bepaalde afleidings gemaak word vanuit statistieke. Orania se veiligheidsrekord sê vir ons wel iets. Orania doen iets reg, waarvan ons gerus kan kennis neem. Waarom is dit so en sou dit in die toekoms so kan bly? Waarskynlik kan ons verwag dat dit so sal voortduur, want Orania se veiligheidsrekord hou verband met faktore wat waarskynlik in die toekoms bestendig sal bly. Van die faktore wat uitgelig kan word, is die dorp se ligging, die kultuur van selfwerksaamheid en goeie buurmanskap.

 

Ligging

 

Orania is ver. Dit is omtrent halfpad tussen Kaapstad en Pretoria. Afstand is wat veiligheid betref Orania se vriend. Die groot afstand tussen Orania en groot stede of ander woongebiede is waarskynlik een van die redes waarom Orania tot op hede nog betreklik min deur misdaad van buite geraak is.

 

Een van Orania se veiligheidsgeheime is juis Orania se ligging. Die feit dat Orania ver is, beteken dat Orania eintlik ‘n onsigbare grens het. Hierdie onsigbare grens maak Orania veiliger as digbevolkte stedelike gebiede, waar misdadigers en inwoners langs mekaar bly.

 

Die afstandsgrens maak dit gevolglik moeiliker vir misdadigers om in Orania te kom. As hul dit wil doen moet hul ‘n voertuig hê en heelwat brandstof ingooi. Dit beteken dat misdadigers heelwat meer moeite moet doen om in Orania iets te steel en op die ou end nog gelyk te breek. Dit is vir hul meer moeite om in Orania te steel, en dan is die risiko ook hoër. Misdadigers se boeke moet ook klop en Orania is nie die maklikste opsie nie.

 

Oraniërs is hierbenewens baie veiligheidbewus. Die dorp het hul eie sekuriteitsmaatkskappy en ‘n nuwe streekskantoor wat deur AfriForum gebou word. Orania, kan op die stadium nie dieselfde ekonomiese geleenthede bied as die stede nie, maar dit is juis die dorp se veiligheid wat in die langtermyn sal vertaal in meer konstante ekonomiese groei. Daar is trouens reeds tekens hiervan. Mense wil graag in dorpe belê waarin hul beleggings veilig is. Dus wil die inwoners van die dorp graag sorg dat hul dorp veilig bly, omdat hul weet dat dit ʼn indirekte stimulus vir ekonomiese groei is.

 

Kriminele gaan in Orania met ʼn span mense te doen kry wat hul misdaadsyfer graag baie laag wil hou. Sou hulle wel daarin slaag om een of ander misdaad te pleeg, is hul moeilikheid nie verby nie. Boewe moet ook ver ry om weg te kom, en dit maak ook hul kans om op die wegkompad gevang te word soveel groter. Weereens word afstand ʼn voordeel, want daar is ‘n groot risiko dat iemand wat ver ry om ‘n misdaad in Orania te pleeg op die lang pad terug huis toe gevang kan word.

Weens al die redes is dit waarskynlik moeiliker vir boewe om in Orania hul ‘besigheid’ te doen. Daar is wel ‘n meer fundamentele rede waarom Orania vandag veiliger as baie dele van Suid-Afrika is, en waarskynlik so gaan bly. Orania beoefen selfwerksaamheid.

 

Selfwerksaamheid

 

ʼn Werknemer en ‘n werkgewer se verhouding is in normale omstandighede uiters kompleks. Veral wat vernederende werk soos toilet skoonmaak of herhalende werk soos skottelgoed en tuinwerk betref. Waar ‘n werkgewer hierdie tipe werk uitdeel op ʼn hoogmoedige wyse kan dit vir die werknemer uiters vernederend wees.

 

Waar mense selfwerksaamheid beoefen kry hul in die reël meer respek vir diegene wat vir hul werk. In Orania sal baie inwoners hul eie huise en tuine onderhou, maar word daar ook van huis en tuinwerkers gebruik gemaak. Die verhoudinge tussen werkgewers en werknemers is binne ‘n homogene kulturele ruimte heel anders. Dit wil voorkom asof dit moeiliker is om van iemand van jou eie kultuur werk te gee wat jy nie bereid is om self te doen nie, terwyl dit vreemd genoeg nie die geval is teen mense van ‘n ander kulture nie.

 

In kort vertaal selfwerksaamheid in veiliger omgewings. Loongeskille ontaard nie in vyandigheid tussen gemeenskappe nie. Konflik tussen individue binne ‘n homogene gemeenskap kan baie meer effektief deur die gemeenskap self bemiddel word, terwyl konflik tussen lede uit verskillende gemeenskappe meermale eindig in konflik tussen die gemeenskappe self, veral in die gelaaide politieke omgewing waarin Afrikaners hul vandag bevind, is dit uiters gevaarlik. Selfs die mees getroue werker kan in die omstandighede teen hul werkgewers draai.

 

Buurmanskap

 

Een van die eerste beginsels van veiligheid is “ken jou bure”. Dit is goed om te weet wie langs jou bly, veral as jy in nood verkeer en hulp nodig het. Weens die hoë misdaadsyfer het die mure tussen bure hoër geword. Dit is vandag moontlik om langs iemand te bly vir ‘n paar jaar sonder dat jy enige gesprekke met hulle gevoer het.

 

Hoër heinings verseker egter nie mense se veiligheid nie. Wat van groter waarde is, is ‘n digte wolk van mense wat na mekaar se belange omsien. Ironies genoeg is daar omtrent geen hoë heinings in Orania nie. Van die nuwe ontwikkelings word selfs sonder heinings tussen bure gebou.

 

Waarom? Bure word hierdeur aangemoedig om met mekaar te praat. Orania wil nie ‘n plek vir individue wees wat elkeen selfsugtig na hul eie belang omsien nie. Orania wil die plek wees waar Afrikaners die wonderlike belewenis van hul gedeelde identiteit met mekaar kan deel.

 

Die nuwe wooneenhede in Orania word verder dig naby mekaar gebou. Veiligheid is hier hoog op die agenda, want hoe meer mense daar teenwoordig is, hoe moeiliker word dit vir ‘n misdadiger om iemand onverhoeds te betrap.

 

Die Orania opsie

 

Indien ʼn mens oorweeg om te emigreer na ʼn veiliger land toe, kan ʼn mens gerus weer dink. Dit is dalk nie nodig vir jou om te emigreer nie om jou eie veiligheid te verseker nie. Daar is ʼn dorp in Suid-Afrika met ʼn uitnemende veiligheidsrekord. Jy hoef nie na Australië, New Seeland of Kanada te emigreer nie om veiliger te voel nie. Nee, jy kan na Orania emigreer en wanneer ouma en oupa na die kleinkinders verlang, kan hulle sommer ook.