by Frits en Ella | Jun 6, 2014 | Nuus |
‘Afrikaners kiezen om te leven’ is `n skrywe uit Wes-Europa.
Wat heeft de omslag naar de zogenaamde ‘regenboog-staat’ voor Afrikaners opgeleverd. Ik ben een west-europeaan en ik beoordeel vanuit mijn west-europese achtergrond: Afschaffing van Apartheid was nodig. Maar de omslag naar een zwarte meerderheidsregering in Zuid-Afrika is voor Afrikaners uitgelopen op een ramp! – De situatie is zo slecht voor Afrikaners, dat ik aanvankelijk verbaasd was, toen ik Afrikaners aantrof die niet direct kozen voor de Volkstaat en zelfs van de huidige zuid-afrikaanse regering voor henzelf nog iets goeds verwachten. —Is het nu allemaal niet overdreven, wat ik zeg? Welnu, jullie worden vermoord, aangerand, vernederd, ontkend, in een hoek gedreven. Hoeveel procent van de Afrikaners is al geëmigreerd – of moet ik zeggen ‘gevlucht’? 20 %, dat komt neer op iets van 500 000. Hoe staat het met de werkgelegenheid onder de Afrikaners? Wij vernemen, dat de werkloosheid onder Afrikaners sinds 1994 met 150% is gestegen. Dat is een astronomisch getal. Het vermoorden van afrikaners (plaasmoorde) is uitgegroeid tot een epidemie. Het aantal boerebedrijven in Zuid-Afrika is sinds 1994 flink teruggelopen. Wij ontvangen getallen van 40% afname. (1) Hoeveel procent van de Afrikaner-bevolking woont sinds 1994 in krottenkampen? Zoiets als 17%. Dat is, om het iets concreter te maken, 1 op de 6, van jullie. In 2009 stelde de vakbond Solidariteit, dat het aantal kinderen binnen de Afrikaner-gemeenschap dat door armoede klem gezet is, schrikwekkend hoog is. En jullie armoede neemt niet af, maar toe.
(2) We gaan verder: wat van de rassen-kwotas? Het ANC dat voorheen de wereld bestookte met de verzekering, dat juist zij een Zuid-Afrika nastreefden zonder apartheid, zonder discriminatie, heeft – het is haast niet te geloven – rassenkwotas ingesteld. Dat betekent, dat kinderen van Afrikaners geen toegang krijgen tot de universiteit, omdat zij buiten de kwotas vallen. Het ANC kan deze maatregelen ten overstaan van de wereld met spitsvondige argumenten proberen te rechtvaardigen, maar het is natuurlijk je reinste discriminatie. Als ik deze getallen en maatregelen zou toepassen op enig land in West-Europa, zou de betreffende west-europese regering per direct vallen, ze zou geen dag langer overeind blijven. Er zouden aaneenlopend betogingen plaats vinden, stakingen overal, enz. We zullen stoppen met klagen, maar wij hebben een goede reden om te zeggen: de situatie voor Afrikaners ziet er niet goed uit! Ieder mens die zijn gezond verstand bijelkaar heeft, zoekt in zo’n situatie naar een uitweg. Is die er voor Afrikaners? Wij, mijn vrouw en ik, denken, hopen en bidden: ja! Afrikaners hebben één kans om uit deze ellende te komen: sticht jullie eigen land/volkstaat! Democratisch stemmen binnen het parlement heeft geen zin, omdat Afrikaners binnen het parlement nauwelijks stem hebben. Kunnen jullie hulp gaan vragen bij de huidige (en toekomstige) meerderheidsregering in Zuid-Afrika? Wij zijn bang, dat het op niets uitloopt. Gaan vechten tegen de zwarte meerderheidsregering heeft geen zin en dat raden wij beslist af. Eerder, wens het ANC van harte het goede toe, maar zet je in voor je eigen redding! Carel Boshoff (senior) heeft in zijn boek (Dis nou ek) de grenzen voor de volkstaat aangegeven: het Noord-West-gebied van de Kaap-provincie. De bedoeling is dat 500 000 – 1 miljoen Afrikaners zich in dat gebied zullen vestigen. Stap-voor-stap, bij voorkeur in samenwerking met de Zuid-Afrikaanse regering, moet toegewerkt worden naar een vorm van zelfstandig bestuur. De stichting van de volkstaat gaat niet, let op, ten koste van de rest van Zuid-Afrika, maar is juist gunstig voor de rest van Zuid-Afrika. Het is belangrijk, dat Orania-werkers dit van het begin af, aan de rest van de wereld duidelijk maken.
Voor wie is de Volkstaat? In principe voor iedere Afrikaner, rijk, arm, intellectueel, student, boer, arbeider, man, vrouw. Maar wij denken met name aan die 100 000-en Afrikaners die sinds 1994 hun heenkomen gezocht hebben in krottenkampen. Die alleenstaande afrikaner-moeder die iedere dag wanhoopt aan de dag van morgen en wier vijf blondkop-kinderen vervuild, slecht gevoed, zonder medische verzorging, zonder onderwijs als ratten rondscharrelen rond haar krot. Die jonge afrikaner-man alleenstaand, vernederd, zonder hoop, zonder geld, zonder liefde, die voor de zoveelste keer heeft moeten horen, dat Afrikaners verslagen zijn en dat hij vanwege apartheid de schuld heeft en die geen uitzicht heeft op enig geschikt werk. Laten wij voor hen een plek bouwen, waar zij tot rust kunnen komen en een nieuw leven kunnen beginnen. Wij denken ook aan onze dierbare kinderen en kleinkinderen voor wie in het huidige Zuid-Afrika de kansen worden afgesneden en ten aanzien van wie wij, volwassenen en ouders, de plicht hebben om een betere toekomst na te laten. Mensen, wij mogen hen niet in de steek laten. Maar hoe dan? Hoe bouwen we een eigen land? Kan het hoe dan ook eigenlijk wel? Zo’n onderneming is niet makkelijk en ook, zij wekt tegenkrachten op. Maar, ja, het kan! Als Afrikaners zich er voor inzetten, in ernst, dan kan het. Maar Afrikaners moeten het zelf doen. De Orania-beweging zet zich met hart en ziel in voor de stichting van de Volkstaat. Natuurlijk is er geld nodig. Orania-werkers zullen financiële steun moeten vragen bij rijke Afrikaners binnen Zuid-Afrika, maar ook bij rijke Afrikaners die geëmigreerd zijn. Hoe? Gewoon, spoor ze op en bel ze op en maak een afspraak voor een gesprek. Op de schouders van het Orania-bestuur rust de verantwoordelijkheid om werk te scheppen voor inkomende volkstaat-burgers binnen het volkstaat-gebied. Dit kan niet vaak genoeg gezegd worden: een goede, gezonde economie is van wezenlijk belang voor de levensvatbaarheid van de volkstaat. Gelukkig doet het Orania-bestuur hier al veel aan. Iedereen die Orania bezoekt, kan dit met eigen ogen zien. Ben jij een boer en/of grondbezitter binnen het volkstaat-gebied? Neem kontakt op met de Orania-beweging, alsjeblieft! En stel grond van jou tot hun beschikking.
(3)Ben jij een student? Breek weg uit de gevangenis van politieke-correctheid en kies jij voor genade en steun de stichting van een veilige tuiste voor ook jouw volk dat geen kant meer op kan. Spreek erover met je medestudenten en sticht een steunpunt van Orania op de school/universiteit, waar je aan verbonden bent. Heb jij, die dit artikel leest, weinig financiële middelen? Maar ben je al lid geworden van de Orania-beweging? Voor een klein bedrag per jaar ben je al lid. Wil je misschien maandelijks een klein bedrag afstaan, al is het maar R 5,- p/mnd? Heb je al met je vrienden en buren gesproken over Orania? Heb je Orania al bezocht? Waar een wil is, is een weg, mensen! Sticht je eigen Orania-steunpunt daar, waar je nu woont. Neem hiervoor kontakt op met de Orania-beweging en meld je aan als vrijwilliger. Kan je enige tijd vrij maken bijvoorbeeld tijdens de vakantie, meld je aan voor vrijwilligerswerk bij Orania ten behoeve van de Volkstaat. Sluit je aan. Help metterdaad mee om de Volkstaat te bouwen. Doe het nu!
De zaak waarover wij hier praten, is geen kleinigheid. De wereld kan ons uitlachen, maar wij zien onze ouders, broers en zussen, onze kinderen lijden. En dat is niet belachelijk! Wij zetten ons in voor de redding van letterlijk 100.000-en mensen. Dat is geen grapje! Het is ernst! Aanvankelijk was Orania een woestenij met enkele leegstaande, afgebroken huizen. Er woonde niemand! Ja, een paar woestijnvossen. En nu? Nu is Orania een bloeiend dorp met 1000 inwoners. Het stadje bruist van leven en activiteiten. Per jaar ontvangt het al 20 000 bezoekers. Het groeit per maand en overheerst nu al het hele gebied van de Noord-West-Kaap. Wat eerst dood was, is weer levend geworden. Hoera! We durven het haast niet te zeggen, maar is het niet zo, dat Afrikaners ook niet een beetje aan het sterven zijn? Orania heeft laten zien, dat sterven leven kan worden. Het kan. Kies daarom voor het leven. We zeggen het nog een keer: Kies daarom voor het leven!
by Jaco Kleynhans | Jun 5, 2014 | Nuus |
Die afgelope dekade of twee is daar ‘n volskaalse aanslag op die soewereine nasiestaat in Europa. Na die Tweede Wêreldoorlog het daar ‘n dominante denkrigting in Europa onstaan dat enige vorm van nasionalisme verwerplik is en tot diskriminasie, haat en uiteindelik bloedvergieting aanleiding gee. Enige vorm van nasionalisme moes dus ondergrawe word.
Die grootste voorstanders van eenheid binne Europa ondersteun eerder ‘n soort losse Europese identiteit as die realiteit van ‘n Europa wat uit uiters diverse volkere bestaan. ‘n Nasionale of volksidentiteit wat in ‘n nasiestaat setel moet dus met ‘n nuwe bedeling wat klem op ooreenkomste eerder as verskille plaas, vervang word.
Die bedeling wat voorgestel word is een waar landsgrense, kultuurverskille en soewereine regerings stelselmatig afgebreek moet word ten einde plek te maak vir sentrale beheer vanuit die Europese regeringsetel in Brussel.
Tydens die onlangse Europese verkiesing het hierdie strategie egter ‘n terugslag gekry met Euroskeptiese, nasionalistiese en sogenaamde regse partye wat groot opgang gemaak het. Die verbetering in steun vir partye soos Front National in Frankryk en die United Kingdom Independence Party in die Verenigde Koninkryk beteken nie noodwendig dat kiesers in hierdie lande na regs beweeg het nie. Kiesers in talle lande in Noord- en Wes-Europa stem egter nie saam met die manier waarop hul lande se soewereiniteit stelselmatig afgebreek word nie.
Die verbrokkeling van sterk nasiestate in Europa lei tot ‘n skerp toename in immigrasie uit Derde Wêreldlande en die gevolglike uitdagings van ‘n multikulturele samelewing met ‘n invloei van mense met swak opvoedingsvlakke en ‘n gewoonte tot misdaad. Die ekonomiese gevolge van hierdie invloei van Derde Wêreldse probleemgevalle en rugryers wat van regeringsondersteuning afhanklik is, skep saam met die ongelyke mededinging tussen Europese lande en die onlangse finansiële krisis in Europa ‘n breuk tussen politici en die gewone, hardwerkende Europeër.
Dit is juis hierdie mense wat graag beter immigrasiebeheer, strenger optrede teen misdadigers, minder genade vir en finansiële ondersteuning aan asielsoekers en onwettige immigrante, minder finansiële ondersteuning aan Derde Wêreldlande en ‘n terugkeur na eie nasionale geldeenhede, wil sien gebeur. Daarteenoor staan die politieke elite in Europa vir oper grense, groter verdraagsaamheid en ‘n verdere verbrokkeling van die nasiestaat.
Die feit dat byna 20% van die setels in die Europese parlement tydens die onlangse verkiesing deur partye wat ernstige probleme met die rigting van die Europese Unie het, gewen is, is ‘n goeie teken. Dit gaan nie vandag of môre die skielike herstel van die nasiestaat en die terugkeur na die Nederlandse Gulden en die Duitse Mark beteken nie, maar die verkiesingsuitslag is ‘n sterk boodskap aan die politieke elite dat kiesers nie ‘n verdere wegkalwing van die soeweriteit van Europa se diverse nasiestate sal duld nie. Die erkenning van en behoud van Europa se diverse kulture, tale en tradisies is ook noodsaaklik ander volkere wat ‘n stryd voer om hul identiteit te beskerm. Afrikaners kan dus die verwikkelinge in Europa fyn dophou.
by Sebastiaan Biehl | Jun 3, 2014 | Nuus |
Onlangs was die verkiesing tot die Europese Parlement gewees. Die Europese Parlement is die liggaam waar al die lidlande van die Europese Unie, wat die meeste lande van Europa bevat, hulle afgevaardigdes heen stuur. Die verskillende nasionale partye se afgevaardigdes vorm saam faksies volgens breë politieke oriëntering, soos Christen-Demokrate, Sosiaal-Demokrate, Liberales, Verlinkses, ens. Die parlement het geen wetgewende gesag nie, maar kan wel aanbevelings maak. In die verlede het verkiesings vir die Europese Parlement min aandag getrek en die deelname het keer op keer verswak en was laas net ‘n rapsie meer as 40%. Maar na die afgelope paar jaar se woelinge rondom die Euro en die dreigende bankrotskap van ‘n hele paar lidlande en groeiende ontevredenheid oor die Europese instellings se inmenging in mense se lewens en die uitkalwing van nasionale soewereiniteit, is hierdie verkiesing met belangstelling dopgehou.
Die verkiesingsuitslag het inderdaad skokgolwe deur Europa gestuur. Nog nooit het die groep partye wat as regs, nasionalisties of euroskepties beskryf word, so goed gevaar soos hierdie keer nie. In die tweede en derde grootste lidlande, Frankryk en Groot-Brittanje, het partye wat teen die idee van ‘n verenigde Europa gekant is en die nasionale staat se belange voorop stel, die meeste steun getrek. In Frankryk het Front Nasionaal (FN) 26% gekry en UKIP (United Kingdom Independence Party) het in Brittanje 27% gekry. Ook in talle ander lande, by name Italië, Denemarke, Hongarye, Swede, Pole, Finland, Griekeland en selfs in die pro-EU Duitsland het partye wat anti-EU gekant is, goed gevaar. Kommentators het gepraat van ‘n “aardbewing”, veral met die oog op Frankryk en Brittanje.
Daar is egter ‘n paar woorde ter versombering: die oorgrote meerderheid van die verkose verteenwoordigers behoort nog steeds aan partye wat meer en vinniger Europese vereniging voorstaan. Die verskeidenheid nasionalistiese en eurokritiese partye vorm nie ‘n eenvormige blok nie, wat hulle invloed beperk. Die suksesse wat behaal is deur partye soos die FN en UKIP behoort nie noodwendig in nasionale verkiesings herhaal te word nie want kiesers is in Europese verkiesings geneig om “roekeloos” te stem omdat die Europese parlement min direkte invloed het. Verder sit sowel Frankryk asook Groot-Brittanje met die kiesafdelingstelsel, wat beteken dat in uitklopverkiesings die ander partye saamstaan teen die FN en UKIP en die partye min setels in die nasionale parlemente kry. UKIP het tans nie een setel in die Britse Laerhuis nie en die FN, ten spyte van ‘n goeie vertoning persentasiegewys, het net enkele setels in die Franse Parlement. Daar is ook geensins ‘n natuurlike bondgenootskap tussen al die euroskeptiese partye nie. Dié wat gematig regs is, probeer so ver as moontlik afstand kry van diegene wat uitgesproke verregs is. Daar is ook ‘n hele paar linksradikale anti-EU-partye wat aan die ander kant van die spektrum sit en ook geen blok met regse partye sal vorm nie.
Vir ons as Oraniërs was dit veral jammer dat die partye met wie ons sterk bande het en persoonlike vriendskappe deel, die Vlaams Belang (VB) in België en die Partij van de Vrijheid (PVV) in Nederland, swak vertoon het.
Ongeag daarvan was die onlangse Europese verkiesing ‘n aardskudding en het hard en duidelik die boodskap oorgedra dat Europese kiesers nie meer nie, maar minder van ‘n Europa wil sien en nie bereid is om hulle nasionale soewereiniteit in die hande van ‘n internasionale, onverkose kliek te oorhandig nie. Selfs al is dit onwaarskynlik dat die nasionalistiese en euroskeptiese partye in die volgende verkiesings in hulle lande die beheer oorneem, het hulle sukses gemaak dat hoofstroom konserwatiewe partye en selfs sosialistiese partye nou meer euroskepties en versigtiger vir onbeheerde immigrasie raak. Die aandrang op nasionale referendums oor die voortbestaan van die Euro en oor verdere oordra van magte na Brussels sal nou stukrag kry. In Frankryk het die sosialistiese regering as reaksie op die goeie vertoning van die FN afstand gedoen van die beoogde wet wat uitlanders uit nie-EU lande (veral mense uit Noord-Afrika) stemreg op munisipale vlak gee. Veral iemand soos die Britse Eerste Minister, Dawid Cameron, sal nou ‘n sterker argument hê teen die voorskriftelikheid en inmenging van die Europese Kommissie in Brittanje se interne sake en die aandrang op ‘n vervroegde referendum, wat reeds in die vooruitsig gestel is, sal sterker word. Dit is bemoedigend dat nasionale identiteit nog lewendig is en volke nie bereid is om in ‘n anonieme verbond op te gaan nie wat rondom niksseggende frases wat tot “Europese waardes” opgehemel word, gebou is.
by Sebastiaan Biehl | Mei 29, 2014 | Nuus |
Volgens die selfverklaarde verligte, nierassige, geglobaliseerde meningsvormers wat hulle geld daarmee verdien om een anti-Afrikanerartikel of verhandeling na die ander te skryf, is die gewone Afrikaner rassisties omdat hy nie met swartes na ure sosiaal verkeer nie. Die Orania- Afrikaner is superrassisties, omdat hulle boonop ook in werkstyd en vir besigheid nie met swartes wil verkeer nie, aldus die redenasie.
Alhoewel ons weet dat dié soort redenasie onsin is, word talle mense, veral diegene wat nie die Suid-Afrikaanse opset ken nie, soos buitelanders, negatief teenoor die Afrikaner en Orania spesifiek beïnvloed en wil juis die plek van die “superrassiste” besoek vir ‘n soort “koue rilling toerismeervaring”.
In Orania werk en leef ons toekomsgerig en wil ons ons nie in eindelose debate oor wit skuld en rassisme laat betrek nie, maar ons word keer op keer daarin ingesleep en moet standpunt inneem oor ons verhouding met swartmense en ons houding teenoor apartheid en rassisme.
Wat eerstens opval, is dat die apartheidbedeling, wat algemeen as besonder rassisties veroordeel word, kontak en wisselwerking tussen witmense en ander rasse op werksvlak toegelaat en later selfs bevorder het, maar natuurlik met die veronderstelling dat die witman die baas en die anderskleurige die ondergeskikte is. Sosiale verkeer was egter nie graag gesien nie en is ontmoedig, of selfs verbied.
Soos ons almal weet, het die vreemde verdeling van “arbeidskontak aanvaarbaar, sosiale kontak nie aanvaarbaar nie” nie gekeer dat die swartmense die mag in die land oorgeneem het nie.
Orania word daarvan beskuldig dat ons die niekonsekwentheid van apartheid konsekwent tot totale isolasie voer en geen kontak met vreemde rasse wil hê nie. Dit mag in sekere gevalle vir enkeles wat Orania toe kom selfs ‘n trekpleister wees, maar in vandag se tyd is die houding van ‘n soort “superapartheid” nie net in Suid-Afrika nie, maar wêreldwyd onaanvaarbaar en maak ons kwesbaar en ‘n teiken.
Ons behoort die apartheidlogika soos bo beskryf, om te keer en te sê: kontak op arbeidsvlak is onaanvaarbaar, maar op sosiale vlak is dit wel aanvaarbaar. Immers is daar ‘n sterk motivering om nie van swart arbeid nie, maar van volkseie arbeid gebruik te maak wat ook nie-Oraniërs kan begryp. Deur volkseie arbeid skakel jy konflikte en misverstande uit wat ontstaan waar ‘n verskillende werksetieke en verskillende tale en gelowe opmekaar tref. Ten spyte van die lippetaal ten gunste van ‘n “multikulturele” werksplek lewer dit in praktyk geen toegevoegde waarde op nie, maar skep frustrasie en konflik en verlaag selfs produktiwiteit en effektiwiteit, byvoorbeeld as begrippe nie verstaan word nie en dit wat vir die een ‘n goedbedoelde grap is, vir die ander een ‘n persoonlike belediging is. Alhoewel dit om polities-korrekte redes selde luid verkondig word, is daar oorgenoeg bewyse om hierdie stelling te steun. Om in tye van wydverspreide Afrikanerarmoede vir jou eie mense werk te skep is ook iets wat verdedig kan word teenoor nie-Afrikaners, veral as die regering deur diskriminerende wetgewing swartmense bevoordeel. Om egter te probeer redeneer dat jy “uit beginsel” nie met ‘n swarte by een tafel kan sit en ‘n drankie kan drink nie, is van die begin af ‘n uitsiglose poging, en in elk geval onaanvaarbaar. In die werksopset is daar ‘n afhanklikheidsverhouding, in die kuieropset is dit ‘n verhouding van gelykheid.
Die apartheidredenasie was dat wanneer iemand jou ondergeskikte is, hy jou nie bedreig nie want hy vat nie jou werk nie en bedreig nie jou ekonomiese mag nie. Wat tydens apartheid ten alle koste vermy moes word, was gelykheid, nie net op werksvlak nie, maar veral op sosiale vlak. Soos die ondervinding geleer het, was die ondergeskikte en onopgeleide werkers nietemin ‘n ekonomiese mag wat die land tot stilstand kon dwing.
Orania se strewe is nog nooit ondermyn deur swart gesagsfigure, amptenare, joernaliste of toeriste nie wat een keer in hulle lewe hierna toe kom, met Orania se verteenwoordigers vergader, iets saam eet en dan met ‘n positiewe houding weer wegry. Daarteenoor bedreig die vestiging van plase of nywerhede met swart werkers ons posisie wel. Vreemd genoeg is daar minder onmin oor laasgenoemde as oor eersgenoemde.
by Sebastiaan Biehl | Mei 26, 2014 | Nuus |
Orania bemark homself as ‘n groen dorp, waar sonkrag gebruik word, vullis geskei word en plante en diere beskerm word. Vir die buitenstaander mag dit voorkom as ‘n poging om weg te doen met die harde beeld van Orania, wat gewoonlik negatiewe mediadekking kry weens “regse politiek” en klem op Afrikaneridentiteit, en om die meer sagte kant waarvan almal hou, die oulike groen dorpie, voorop te stel. Inderwaarheid is die beskerming van jou kultuur en identiteit en die beskerming van die omgewing twee kante van dieselfde munt, naamlik behoudendheid. Geestelike gesondheid, fisiese gesondheid en ‘n gesonde omgewing gaan hand aan hand.
Dit is een van die ironië van die politiek dat dieselfde partye en groepe wat elke boom en plant, elke dier en elke oorspronklike landskap wil beskerm, terselfdertyd morele waardes en gevestigde gemeenskappe wil vernietig. Dit rym nie om te wil bewaar en te wil vernietig en afbreek in dieselfde asem nie en om mens en natuur teen mekaar op te stel asof die een nie deel van die ander een is nie, en asof altwee nie deur God en tot Sy eer geskape is nie. Dit is net so ironies dat sogenaamde konserwatiewes op die voorpunt is van diegene wat hulle beywer vir mynbou en olie- en gasontginning in beskermde areas en vir die uitbou van kernkrag.
By alle kritiek teen die Westerse kapitalisme waarmee groenpartye en ander linkses so graag punte aanteken, moet onthou word dat die grootste besoedelaars sosialistiese lande was en is. Die ou Sowjet-Unie was seker die grootste besoedelaar in die geskiedenis. Vandag is dit Sjina, die land wat nog steeds deur ‘n kommunistiese party regeer word.
Die liefling van die “progressiewes”, wat omgewingsbewustes en groenes insluit, die ANC en sy trawante, is juis diegene wat nou kruis en dwars oor Suid-Afrika laat myn, wildstropery nie meer effektief beveg nie en water- en lugbesoedeling ongeërg laat plaasvind.
Die hele Orania-gedagte en konsep lê diep ingebed in konserwatiewe denke. Nie konserwatief in die sin van “agterlik”, teen verandering en uit tred met die tyd nie, soos wat joernaliste wat met ‘n paar stereotipes grootgeword het, beweer.
Konserwatief beteken om dit wat kosbaar is, te beskerm en te vertroetel. Kosbaar is iets wat die toets van die tyd deurstaan het, wat ewigheidswaarde het en wat dus ‘n reg tot bestaan en koestering het. Die logika van die oorlewing van die sterkste waarvoor liberales staan, kan wel geld as dit kom by tegnologiese uitvindings, waar dit wat meer doeltreffend is, dit aflos wat uitgedien is. As dit kom by dinge wat ewigheidswaarde het en wat nie vervang kan word nie, soos die kulturele erfenis of die natuur, is ingryping nodig.
Dit is nogal veelseggend dat die eerste inisiatief om natuur en diere te beskerm in Suid-Afrika, van Paul Kruger, ‘n diep konserwatiewe Afrikaner, uitgegaan het.
As ons dus in Orania die omgewing beskerm deur weg te beweeg van Eskom-krag wat met steenkool opgewek word na sonkrag, deur rommel te skei pleks om die omgewing toe te gooi met ashope en deur die uitroei van plante en diere aan bande te lê, dan word ons nie gedryf deur ‘n groen modegier nie, maar handel ons uit diepe oortuiging om vir ons nageslagte ‘n goeie land na te laat waarop hulle kan voortbou. Om dieselfde rede moet ons ook die eksplorasie van skaliegas in een van die laaste redelik ongeskonde gebiede van Suid-Afrika, die Karoo, beveg. Die natuur is net so ons erfenis soos die kultuur wat oor geslagte heen oorgedra is. Altwee is ten diepste deel van ons wese.
by Sebastiaan Biehl | Mei 23, 2014 | Nuus |
Die titel van Frans de Klerk se nuwe boek Orania, van dorp tot stad. ‘n Nuwe strategie is veelseggend. Dit behandel ‘n nuwe benadering tot die verkryging van vryheid vir die Afrikaner in sy eie gebied en behandel ook kortliks Orania se ontstaan en werkwyse.
Laat ek sommer met die intrapslag sê wat dit nie is nie omdat die persepsie wel bestaan het en nog bestaan. Die boek verteenwoordig nie ‘n argument vir ‘n verdere afskaling van die ideaal van staatkundige vryheid vir die Afrikaner nie. Dit is ook nie ‘n nuwe skuif om die aanspraak op selfbeskikking af te water nie en om ons te oortuig dat ons nou maar moet afsien van die ideaal van uiteindelike vryheid en tevrede moet wees met ‘n dorpie of ‘n mini-stadstaat nie.
Wat die boek wel goed beredeneer, is ‘n nuwe strategie om vryheid te bereik onder veranderde omstandighede. Die ideaal van uiteindelike vryheid bly nog dieselfde. Die kernargument van die boek is om die tans nog beperkte energie vir Afrikanerselfbeskikking te fokus op dit wat ons het, die dorp Orania, en om daarvan ‘n voertuig te maak wat ons by ‘n eie gebied vir die Afrikaner uitbring.
De Klerk argumenteer dat ons met die feit van beperkte getalle moet werk. Toe die idee van ‘n volkstaat in die Noordwes-Kaap bekend gestel is in 1989, en later weer in 1996 ook deur die Vryheidsfront ondersteun is, was die verwagting dat binne ‘n relatiewe kort tydperk van enkele dekades duisende Afrikaners hulle in die gebied gaan vestig, asook dat die ANC-regering gewillig sal wees om oor ‘n Afrikanergebied te onderhandel voordat nog iets op die grond tot stand gebring is.
Albei verwagtings is nie vervul nie, maar was terugskouend waarskynlik te naïef gewees. Om verskeie redes het Afrikaners se ontnugtering met die nuwe Suid-Afrika langer gevat as wat diegene wat Orania begin en ondersteun het en wat reeds voor 1994 ontnugter was, verwag het. Van ontnugtering met die oue tot die beywering tot die nuwe is ook nog ‘n redelike groot stap om te neem. Wat die regering betref, het die houding van “daar is plek vir almal in die land, ook Afrikaners” plek gemaak vir een van onbeskaamde swart nasionalisme en is die ANC nie bekommerd oor toenemende frustrasie, onttrekking en emigrasie van Afrikaners nie.
Om dié rede moes Orania sy strategie (nie sy einddoel nie), naamlik om ‘n groot, uitgestrekte gebied redelik gelyktydig te beset met aansienlike getalle Afrikaners, herbedink. Die strategie van verspreiding, om so veel as moontlik grondgebied te beset (wat eie is aan die Afrikaner se voorgeslagte, die Trekboere en Voortrekkers) kon om verskeie redes nie werk nie. Gewillige vryheidstrekkers was min en diegene wat in bestaande dorpe in die aangewese gebied in die Noordwes-Kaap gevestig het, moes besef dat hulle min of geen verskil maak nie omdat hulle met ‘n reeds gevestigde struktuur en ekonomie, wat nie te vinde was vir Afrikanerarbeid nie, te make gehad het. Slegs Orania, ‘n dorp wat van nuuts af opgebou is, het die ideaal vergestalt. Eenduisend Afrikaners wat gekonsentreerd in Orania woon, het ‘n baie groter impak as 100 Afrikaners wat elk in 10 dorpies oor die uitgestrekte Noordwes-Kaap sou woon.
Orania bied die voordeel dat dit reeds onder Afrikanerbeheer is en reeds in ‘n groot mate na sy mense se belange kan omsien en dinge vir Afrikaners kan doen wat geen ander munisipaliteit in die land doen nie. Hier is werk vir Afrikaners, hier is veiligheid, funksionerende dienste en ‘n mate van maatskaplike sorg en opheffing, behuising, goeie opleiding, beskerming en uitbou van ons kultuur, geleenthede vir ondernemers en vele meer.
Wat Orania en sy vermoë om groter uitdrukking aan die Afrikaner se vryheidstrewe te gee beperk, is veral die gebrek aan getalle. Dit maak dat hier tans geen hospitaal en voltydse dokter, geen universiteit of beroepskollege en geen groot nywerhede is nie. Die uitdaging is om Orania tot ‘n klein stad te ontwikkel vanwaar dit moontlik is om ‘n ware enjinkamer te wees vir die vinniger bereiking van die Afrikaner se vryheidsideaal.
Die woord stad mag vir mense uit Johannesburg, Durban of Kaapstad negatiewe beelde oproep van misdaad, vervreemding, besoedeling, verkeersknope, beknoptheid en anonimiteit. Vele stedelinge kom juis Orania toe op soek na ’n idilliese plattelandse bestaan. Die gerusstelling is dat Orania nooit ‘n megastad sal raak nie. Afrikaners se beperkte getalle maak dat ‘n Afrikanerstad Orania heel waarskynlik nie eers 50 000 inwoners sal hê nie en dat dit die voordele van stad en platteland sal verbind. Alles wat nodig is, sal in die stad beskikbaar wees en die lang en duur ritte na die stede onnodig maak. Dit is egter nog steeds ‘n opset waar mense gemoedelik en rustig kan lewe. ‘n Sekere grootte is nodig om die instellings, dienste en werksgeleenthede te kan vestig wat vir die meeste Afrikaners noodsaaklik geword het vir ‘n gehalte lewe. Dit sal ook ‘n deur en deur Afrikanerkarakter hê en die nadele wat met groot stede gepaardgaan, sal nie van toepassing wees nie.
Die Afrikanerstad Orania kan uit die aard van die saak nie sonder omliggende grond bestaan nie. Voedselsekuriteit is uiters noodsaaklik en ruimte bied ook veiligheid. Dus sal daar rondom die kernstad ‘n kleinhoewegebied wees, soos wat die meeste stede het, en nog verderaan sal daar ‘n gordel van plase wees om die kos te produseer.
Die boek Orania: Van dorp tot stad. ‘n Nuwe strategie kan ‘n belangrike rol speel om Afrikaners te laat besef dat Orania werklik ‘n alternatief kan wees.
Die afgelope dekade of twee is daar ‘n volskaalse aanslag op die soewereine nasiestaat in Europa. Na die Tweede Wêreldoorlog het daar ‘n dominante denkrigting in Europa onstaan dat enige vorm van nasionalisme verwerplik is en tot diskriminasie, haat en uiteindelik bloedvergieting aanleiding gee. Enige vorm van nasionalisme moes dus ondergrawe word.
Nuutste Opmerkings