by Orania Beweging | Jan 19, 2012 | Nuus |
Anniversary of Boer War
Sir, – I refer to Anthony Jordan’s letter (January 16th), regarding the “anniversary of the Boer War”. The centenary of the Treaty of Vereeniging on May 31st this year marks the end of the Second Anglo-Boer War 1899-1902.
He mentions the Royal Dublin Fusiliers. They only got the “Royal” added to their regimental title after the hammering they took at the Battle of Colenso where the Transvaal Irish Brigade were on the opposing side.
The Commonwealth Graves Commission maintains the graves of those British soldiers who died in that and all wars.
Those Irish who fought and died on the side of the Boers are commemorated by a monument that used to stand in the suburb of Brixton in Johannesburg. It was erected by money subscribed by people of Irish birth or descent and also subscriptions from the South African and, I think, the Irish governments. The plaque was inscribed in Irish and Afrikaans.
Sometime after 1994 it was removed to the all Afrikaner town of Orania in the Northern Cape Province, where it is in a place of honour. – Yours, etc,
BRIAN P Ó CINNÉIDE,
Essenwood Road,
Durban, South Africa.
A chara, – In response to Colin Blake’s letter (January 7th), regarding the 110th anniversary of the Anglo-Boer War, I wish to point out that many Irish soldiers died on both sides of that war. Three regiments of Irish soldiers fought on the side of the Boers against the British.
It would also be remiss of me to allow the suggestion that those Irishmen who fought on the side of the British should be recognised, supposedly for bravery, fighting an army of farmers, much smaller in numbers to the British army. The main reason the British won that war was because they burned and pillaged the farms of the Boers, slaughtered their animals, and kidnapped their women and children, whom they put into concentration camps, where 30,000 of them died from disease and hunger. The Boers surrendered in order to save the remainder of their women and children.
These figures do not include the thousands of black people were also put into concentration camps and who also died in these camps at the hands of the British. Is this a legacy that we should be proud off? I would go so far as to suggest that that the Fusiliers Arch in St Stephen’s Green should be removed with immediate effect so that we do not give credence to the belief that we commemorate or support the murder of innocent women and children by any so-called Irish man, either at home or abroad.
Perhaps it should be replaced by a memorial to the Irish Pro-Boers!
It may also be of interest for your readers to know that a memorial to the Irish pro-Boer soldiers had been erected in Boxburg, near Johannesburg. Subsequent to 1994, it was due to be destroyed by the ANC. It is now to be found on a hilltop overlooking Orania in the Northern Cape, in a place where the Irish are considered as heroes and will always be welcome. – Is mise,
NIALL Mac AIBAICIN,
Milford, Co Donegal.
by Orania Beweging | Jan 12, 2012 | Nuus |
Al vir dekades heers daar in Afrikanergeledere spanning tussen diegene wat ‘n mens as pragmatiste kan beskou en dié wat idealiste genoem kan word. Dan is daar nog diegene wat glad nie in volkskap en identiteit belang stel nie en net toevallig Afrikaners is en hulleself eerder iets anders noem. Hierdie groepering streef gewoonlik net na meer van die materiële en lewe asof daar geen toekoms en geen nageslag is nie. Van hulle praat ons nie eers nie.
Die pragmatiste is tipies diegene wat wel Afrikaners wil wees en wil bly, maar wat met die werklikheid werk en dit as onveranderlik beskou. Dit is tipies die Afrikaners wat die Nasionale Party in sy laaste jare oorheers het.
Swart magsoorname in ‘n verenigde Suid-Afrika is as onvermydelik beskou en die Afrikaners moes daarbinne opereer en die maksimum voordele bly behou. Die groot idee, destyds apartheid, is opgegee in die hoop om die voordele daarvan soos eie skole, eie woonbuurte, kultuurorganisasies, veiligheid en ‘n skoon omgewing – kortom die voortsetting van die Afrikaner-leefwyse en leefstyl – te kan behou.
Die idealiste was nog altyd die minderheid van die Afrikaners: hulle glo aan die groot idee. In die beginjare van die Unie van Suid-Afrika was die groot idee die herwinning van die Afrikaner se vryheid na die totale neerlaag van die Tweede Vryheidsoorlog. Dit moes bereik word deur eers weer Afrikanertrots te laat herleef en om te keer dat die Afrikaner verengels. Die standaardisering van Afrikaans as inheemse en nasionale taal van die Afrikaner was daarmee saam ‘n belangrike instrument. Later het apartheid soos veral deur Hendrik Verwoerd verkondig, die groot idee geword wat aan almal sou reg laat geskied. Afrikaners (en ander blankes) se minderheidsposisie sou beveilig word en gelyktydig sou swartmense hulle ten volle kon ontwikkel.
Namate apartheid nie meer ‘n regverdigbare groot ideaal was nie, maar ‘n toenemend onverdedigbare en selfs lelike ideologie van meerderwaardigheid en permanente onderdrukking geword het, het die idealiste die stig van ‘n eie Afrikanerstaat met eie arbeid as die groot ideaal aangegryp en daarvoor begin steun werf. SABRA, die Oranjewerkers en later Volkswag en die Afrikanervryheidstigting het uit die idealiste ontstaan. Die idealiste was egter altyd ‘n minderheid, selfs binne behoudende en vryheidsgesinde partye soos die KP en later die VF+.
Die idealiste het eweneens geweet dat uiteindelike swart magsoorname ‘n gegewe is, maar anders as die pragmatiste was hulle nie bereid om te glo dat dit die einde van Afrikanerselfbeskikking beteken en dat slegs nog agterhoedegevegte oor die klein dinge gevoer moet word nie.
Die idealiste staan in die tradisie van die Boerehelde soos De Wet, De la Rey en Hertzog, wat ook na die verpletterende neerlaag in die Tweede Vryheidsoorlog geglo het en gewerk het aan die herstel van die Afrikaner se vryheid, en nie, soos Smuts en Botha, Britse oppergesag aanvaar het en die beste vir die Afrikaner daaronder wou beding deur so aanpasbaar as moontlik te wees nie.
Die pragmatiste het wel ‘n punt en hulle benadering kan nie sonder meer afgeskiet word nie. Hulle bereik van tyd tot tyd oorwinnings, soos die haatspraak-uitspraak teen Julius Malema, die uitstel van pleknaamveranderings of die behoud van ‘n Afrikaanse skool, meesal deur ‘n kombinasie van regsaksies en die gebruik van die grondwet en betogings en petisies wat simpatiek deur die media gedek word. Hierdie suksesse gee mense weer hoop en maak hulle lewensomstandighede vir ‘n ruk weer draagliker. Die redenasie van die pragmatiste is gewoonlik dat die ideaal van selfbeskikking goed en wel is, maar dat dit min met mense se werklike probleem en bekommernisse te make het en dat hulle nou, en daar waar hulle woon, gehelp moet word. ‘n Mens kan egter ook sê dat die pragmatiste agterhoedgevegte veg en aan Afrikaners ‘n fopspeen gee.
Die pragmatiese benadering sonder om die groot ideaal in gedagte te hou beteken egter min. Die blankes in Zimbabwe was pragmaties: hulle het besigheid gedoen, geboer, die land opgebou en in stand gehou, hulle uit die politiek uit gehou en voortgegaan met hulle klubs en gesellighede. Dit alles het nie verhoed dat hulle grond gevat en hulle verdryf of vermoor is, of ‘n armoedige bestaan moes voer omdat die ekonomie geruïneer is nie.
Die groot idee alleen sonder die vermoë om dit uit te voer beteken egter ook min: al vir dekades ontwerp sekere idealiste kaarte en grondwette van Afrikanerstate maar het nog steeds geen plek opgebou waar dit in praktyk werk nie.
Wat ons moet doen is om die twee benaderings te trou as pragmatiese idealisme: Die ideaal wys die weg. Die uitvoering is egter pragmaties solank die doel nooit uit die oog verloor word nie. Met die benadering van pragmatiese idealisme kan ons byvoorbeeld sê dat ons vir die oomblik tevrede is om slegs een dorp as groeipunt uit te bou want ons kapasiteit vir meer ontbreek tans nog. Maar ons moet nooit so pragmaties raak dat ons sê een dorp is vir ons genoeg en ons aanvaar vir altyd die vreemde bewind oor ons nie!
Pragmatisme wat die strewe vir vryheid en ‘n eie land uitskakel en slegs versagting van die permanente onderhorigheid probeer bewerkstellig beteken min. Idealisme wat nooit tot die daad oorgaan en wat weens suiwerheid net met niemand kan saamwerk nie, beteken egter nog minder.
Die idealisme wat ons voorstaan is die idealisme van die daad. Sien die goue toekoms op die horison, en bou die pad daarheen nou.
by Orania Beweging | Jan 9, 2012 | Nuus |
Orania se twintigste bestaansjaar was nie net ‘n geleentheid om dit wat die afgelope twee dekades hier langs die Oranjerivier in die Bo-Karoo vermag is te herdenk nie, maar was ook ‘n historiese jaar van
groei en ontwikkeling.
Orania se strategie om groter selfbeskikking vir die Afrikaner aan die suidpunt van Afrika te verseker is een een van geduld, harde werk, deursettingsvermoë, opofferings en nuutskepping. Terwyl baie Afrikaners graag selfbeskikking in hul eie woonbuurte sou wou hê, het die Orania-ideeal lank reeds bepaal dat die demografiese werklikheid van Suid-Afrika ons sal dwing om nuut te begin in ‘n deel van die land met ‘n klein bevolking.
Die afgelope twintig jaar is daar bewys dat Orania nie net ‘n droom is nie, maar dat die droom stadig maar seker verwesenlik kan word. Daar is nuwe instellings geskep waaroor ons self beheer het, arbeid is slegs deur Afrikaners gelewer (iets waaraan Afrikaners nie gewoond was nie en wat vir lank ons toekomssekerheid ondermyn het) en ons eie grond is stukkie vir stukkie aangekoop en ontwikkel om vir meer en meer Afrikaners ‘n tuiste te kon verseker.
Vandag het Orania beheer oor sy eie grond, instellings en arbeidsvermoë – drie dinge wat nie twintig jaar gelede die geval was nie. Orania se instellings word al sterker en die Orania Dorpsraad het gedurende 2011 sy vermoë drasties uitgebrei om dienste aan ‘n groterwordende Orania te lewer. Dieselfde geld vir Orania se skole, museums, maatskaplike organisasies en ander instellings.
Wat arbeid betref het Orania vandag ‘n groot en sterk Afrikanerarbeidkorps wat alles doen wat ons gemeenskap nodig het, insluitende landbouaktiwiteite, huise bou, munisipale infrastruktuurontwikkeling en produktevervaardiging.
Dit is egter ook nodig om Orania se grondgebied uit te brei. Sedert die dorp van sowat 380 hektaar in 1991 aangekoop is, is ‘n paar nuwe plase bygekoop en staan Orania se grondgebied vandag op meer as 7000 hektaar. Dan is daar ook toenemend boere in die omgewing wat met Orania en sy ideale assosieer.
Gedurende 2011 het Orania se grondgebied potensieel nog verder uitgebrei met die pragtige Vluytjeskraal-Noordplaas wat aangekoop is. Dié plaas, wat direk noord van Orania geleë is, vergroot Orania se landbougrond, maar skep ook geleenthede vir nuwe oewer- en ander residensiële ontwikkelings. Meer as 150 nuwe erwe word op die grond beplan, terwyl die bestaande landbouaktiwiteite nie versteur word nie en normaalweg voortgaan.
Erwe word beplan op die oewer van die Oranjerivier, op grond aangrensend aan die Orania Oewerpark en aan die voet van die pragtige koppie wat ‘n baken in die omgewing is. Die pragtige koppie word al lankal die Orania-koppie genoem, hoewel dit nou vir die eerste keer aan Orania sal behoort.
Nog ‘n groep ondersteuners van Orania het ook ‘n stuk grond van meer as 2000 hektaar aan die Weskus bekom. Die idee is om die grond ook by Orania te laat inskakel.
Drie inwoners van Orania het onlangs ‘n aansoek ingedien om drie kleinhoewes oos van Orania by die aandeleblokmaatskappy te laat inlyf met die doel om ‘n residensiële ontwikkeling op die grond te doen. ‘n Pragtige wildpark met wooneenhede word beplan.
Nog twee mooi ontwikkelings word tans naby die Oranjerivier beplan en erwe sal reeds gedurende 2012 beskikbaar wees. Meer as 40 nuwe erwe sal ook binnekort by Kleingeluk ontwikkel word.
Die totale aantal nuwe erwe wat tans in Orania ontwikkel word en binnekort ontwikkel gaan word, is meer as die aantal erwe wat tans in die dorp bewoon word. Dit is tekenend van die geweldige vraag na goeie erwe vir mense wat graag Orania toe wil trek of vakansieverblyf hier wil ontwikkel.
Die afgelope jaar was ‘n jaar van ongelooflike groei vir Orania. Terwyl Orania se grondgebied uitbrei, is sy instellings sterker as ooit vantevore en slaag ons daarin om deur die gebruik van ons eie arbeid ons droom van meerderheidsbesetting moontlik te maak.
by Orania Beweging | Jan 5, 2012 | Nuus |
(Na aanleiding van ‘n bydrae tot ‘n openbare debat deur die Menseregtekommissie in Kimberley, Noord-Kaap)
Hoekom is Afrikaners so gevoelig vir haatspraak? Is dit aan ‘n onderontwikkelde sin vir die vryheid van uitdrukking toe te skryf? Of aan die publisiteit wat burgerregte aktiviste daaraan gegee kry? Dit is die soort vooroordele waarmee mens te kampe het as jy van Orania kom en aan ‘n debat oor die balans tussen vryheid van uitdrukking en haatspraak deelneem. ‘n Debat wat oorheers word deur wetsgeleerdes aan die een kant en moraliste aan die ander.
Die een wil groot probleme klein kan maak deur hulle klinkklare definisies en die verbinding van hierdie reg met daardie wet met nog ‘n beginsel gestaaf deur so-en-so uitspraak. Net jammer dat die werklikheid nie altyd in sulke kanne en kruike pas nie en dat wette meer dikwels deur die werklikheid met inhoud gevul word as andersom. Die ander wil die sondes van die vaders saam met hulle begrawe deur slegte woorde en lelike gedagtes vir eens en vir altyd uit die volksgemoed te verban, maar hulle staan netso onmagtig voor die werklikheid as diegene wat dit met wette wil verander.
Maar hoekom ís ons so gevoelig? Omdat Afrikaners hulle in ‘n besonder kwesbare posisie bevind. Ons kan beskryf word as ‘n voorheen dominante, hoogs sigbare minderheid wat versprei is oor die hele Suid-Afrika – ‘n gevaarlike posisie as die tans dominante swart meerderheid vrye teuels aan hulle wrewel sou gee en die verlede vir hulle misstande sou verwyt. En dit kan maklik gebeur.
As daar ‘n verband te trek is tussen wat mense sê en wat hulle doen – en dit is tog ‘n logiese veronderstelling om van uit te gaan, dan kan daar geen balans tussen vryheid van uitdrukking en haatspraak te vinde wees nie. Vryheid van uitdrukking moet beoefen word, maar haatspraak nie. Die vraag is dus wat haatspraak voed en hoe ‘n samelewing moet lyk waarin die begeerte om publieke haatspraak te beoefen, afwesig sou wees. Niks minder as dit behoort tog iemand soos die Menseregtekommissie se ambisie te wees nie.
Terwyl haatspraak om baie redes en met allerlei bedoelings verkondig kan word, vind dit inslag waar onsekerheid en frustrasie die botoon voer. Maar beide onsekerheid en frustrasie is makliker om raak te sien as om uit die weg te ruim. Uit ‘n menseregte oogpunt roep dit dadelik ekonomiese en maatskaplike regte op, maar ek twyfel of dit hoegenaamd ‘n vrugbare weg is om te probeer volg. Om te verwag dat die hele bevolking se materiële behoeftes eers bevredig moet wees voordat Suid-Afrika van haatspraak bevry sal wees, is nie net ‘n moedelose nie, maar ook ‘n ontmagtigende gedagte.
Menseregte oor die algemeen, maar ekonomiese regte spesifiek, voed meestal ‘n kultuur van slagofferskap en ‘n verwagting dat die regering jou regte sal waarborg eerder as ‘n kultuur van selfstandigheid. Die sentrale plek wat die regering in dié opset inneem, gaan saam met die vernietiging van tussenvlakke tussen die staat en die individu, van gemeenskappe en gemeenskapsinstellings met behulp waarvan mense hulleself kan help.
In soverre die beklemtoning van regte hoegenaamd die individu bemagtig, ontstaan die konflik waarvan haatspraak deel is nie op ‘n individuele vlak nie, maar juis tussen groepe en gemeenskappe. Hoewel die kwessie van menswaardigheid, wat menseregte onderlê, ongetwyfeld van groot belang is, is dit ‘n ander grondliggende begrip wat hier van groter belang is, naamlik erkenning. Erkenning open ‘n positiewe uitsig op die individu se konteks, op sy of haar gemeenskap en die verhoudinge van gemeenskappe met mekaar.
In Orania is ons van mening dat florerende gemeenskappe in onderlinge erkenning die moontlikheid inhou om haatspraak oorbodig te maak. Maar wederkerige erkenning is nie net die vrug van goeie gesindhede nie, dit is te danke aan ‘n voldoende en realistiese magsbalans, iets wat op sy beurt te danke is aan elke gemeenskap se ervaring van ‘n waardige en veilige plek in die wêreld te hê.
Daar is dus strukturele en sistemiese voorwaardes waaraan voldoen moet word om haatspraak oorbodig te maak, voorwaardes waaraan die riglyn van erkenning, danksy die tweerigting-aard daarvan, ons kan help om te voldoen. Daarin is dit maklik om aansluiting te vind by die sleutelbegrippe waarmee die Menseregtekommissie ook werk, naamlik waardigheid, gelykheid en vryheid – gegewe dat vryheid met erkenning verbind word en nie tot die eendimensionele vryheid van die individu beperk word nie.
Maar waar lê die knoop? By die strukture en sisteme van die soort staat wat Suid-Afrika tans probeer wees. Dit is ‘n 19e eeuse nasiestaat, ten diepste sentralisties en by verstek mono-kultureel, al word die teendeel met die mond bely. Daarom dat nasiebou so ‘n sentrale plek inneem en plaaslike gemeenskappe ewe vrolik aan die erosie van welsynstoelae onderwerp word terwyl die bronne van selfstandigheid, soos etniese identiteit en ‘n sin vir lotsverbondehied verdag gemaak word.
Daarom dat Orania sy bes doen om ‘n funksionele en selfstandige gemeenskap te wees, sy kinders met ‘n sin vir hulle herkoms en geskiedenis probeer toerus en die toekoms met vryheid as leidster tegemoet wil gaan. Ons dink dat meer sulke gemeenskappe Suid-Afrika net sal verryk en die behoefte aan haatspraak sal laat afneem. En ons soek vennote met die oog daarop.
by Orania Beweging | Okt 31, 2011 | Nuus |
As daar een persoon is wat blankes in Suid-Afrika koue rillings gee en hulle emosies opjaag, dan is dit Julius Malema, gunstelingvyand van die meningsvormers en liberale media (is daar enige ander media?) asook van Jan Alleman en die Saterdagmiddagbraaivleis- en politieke praatjies.
Niemand moet Malema en dit waarvoor hy staan, onderskat nie. Die kyk na die res van Afrika leer juis dat ‘n blanke minderheid nie onbeperk die grootste deel van ‘n land se ekonomiese bates kan besit nie, al het hulle dit deur eie arbeid en heeltemal wettig verkry. Die kommunistiese logika van “Ubuntu” en die Afrika-manier om alles as behorende aan almal te beskou is net te sterk.
Malema kan môre sterf en dit sal dinge nie verander nie. Sy voorgangers in die ANC-jeugliga het basies dieselfde goed gesê as hy, net op ‘n onverstaanbare wyse en met pretensieuse pseudo-marxistiese formulerings, terwyl Malema nog beter die taal van die eenvoudiges en agtergeblewenes praat. Waar daar ‘n hoop gepeupel is, sal daar ‘n voorbok opstaan.
Dit is egter nie die punt nie. Die punt is dat Malema en sy soort eintlik hulle eie stryd bemoeilik en ons ‘n guns doen. Ek verwys nie na die effek wat radikale swart nasionalisme op die hernieude oplewing van Afrikaner-nasionalisme het nie, of na die stoot-faktor wat Orania skielik ‘n alternatief maak nie.
Ek verwys na die stereotipering van swartmense wat Malema onbedoeld bereik en veral die veranderde waarneming in die nie-Afrikaanse kringe en veral die buiteland. Na 1994 was dit onmoontlik om ons saak, dat ons vry wil wees van ‘n swart bewind wat alles doen wat in stryd met ons oortuigings is, te stel. Nelson Mandela het juis dit verteenwoordig wat die buiteland graag as die (enigste) Afrika-suksesverhaal wou sien: ‘n sjarmante, gematigde leier wat presies die beeld van die “goeie swartman” verteenwoordig, wat al die regte goed sê, wat by niemand aggressie wakker maak nie, wat versoening preek en met knipoog en laggend gemeenplase uiter wat as tydlose wysheid in die geskiedenis ingaan. Eenvoudig niemand, ook nie die verteenwoordigers van Afrikaner-belange, kon sy sjarme en sy kamstige morele hoë grond ontsnap nie. Enige poging om Mandela as iemand met ‘n terroristiese verlede en bloed aan sy hande daar te stel was van die begin af gedoem. Dit was nie toevallig nie dat die volkstaatstrewe en sy momentum voor die 1994-verkiesing daarna soos mis voor die son verdwyn het in die algemene waarneming.
Julius Malema verteenwoordig die anti-Mandela en is tans die maklikste argument vir selfbeskikking: haatdraende, kru, ongesofistikeerde en ongekultiveerde geraasmaker, die stout en ongemanierde seun teenoor die “goeie oupa” Mandela. Juis dit maak hom die held by sy volgelinge. Malema maak van sy eie mense ‘n karikatuur en doen die saak van swart bevryding eintlik skade aan, selfs al mobiliseer hy groot getalle en lig die griewe van die armes.
Niemand in die buiteland kon verstaan hoekom ons nie deur ‘n ander volk (in hierdie geval, die swartmense van Suid-Afrika) regeer wil word nie as die verteenwoordiger die ikoniese Nelson Mandela is. Dit het soos rassisme voorgekom om nie deur ‘n wyse en gematigde leier regeer te wil word nie net omdat hy swart is. Enige poging om te verduidelik dat Mandela net ‘n seremoniële hoof is en die politiek deur meer radikale persone soos Mbeki bedryf word, of dat ons as volk ook nie deur ander blankes regeer wil word nie, was futiel.
Met Malema as die sigbaarste verteenwoordiger van die swartmense word ons saak skielik geloofwaardig. Selfs liberale Europeërs, wat swartmense per se as inherent goed aansien, ys as hulle Malema se lyftaal sien en sy uitsprake hoor. Selfs hulle wil nie deur iemand soos Malema regeer word nie en selfs hulle begryp dat “kill the Boer” en “vat alles wat die witmense s’n is” nie metaforiese en folkloristiese Afrika-sêgoed is nie.
Malema is besig om die tonne goeie gesindheid en simpatie wat ‘n Mandela en die hartseer verhaal van “300 jaar se onderdrukking” geskep het, vinnig uit te put. Dit is selfs vir optimiste moeilik om nog te glo dat Suid-Afrika die een uitsondering op die reël van Afrika-mislukking is.
Soos wat Malema besig is om die morele hoë grond van swart bevryding te laat verbrokkel, so vorder swart bevryding as regverdigbare saak agteruit. President Zuma is nie die regte persoon om dit te stop nie en sukkel ook maar met ‘n negatiewe beeld, terwyl Mandela homself uit die openbaar onttrek het.
Afrikaners moet egter nie te vroeg juig nie. Dit is nie goed genoeg dat jou vyand flaters begaan nie. Jy moet ook iets doen om self die morele hoë grond te beset. Ongelukkig het ons nog steeds ‘n groot agterstand wat ons beeld betref, weens baie suksesvolle propaganda van ons talle vyande, maar ook weens ons eie foute. Net soos Mandela se lig nog steeds skyn en nie ten volle deur ‘n Malema uitgedoof kan word nie, net so sukkel ons nog steeds met die beeld van die “lelike Afrikaner” wat deur persone soos Terre’Blanche, te reg of te onreg, oor jare gevorm is. Dit is nog steeds verbasend hoeveel buitelanders, selfs joernaliste wat eintlik op hoogte van die nuus behoort te wees, die Afrikaner net in terme van die stereotipiese “AWB-bebaarde-boepens-rassis” sien en glo dat die AWB ‘n magtige organisasie is.
Organisasies soos AfriForum en Solidariteit, in ‘n mate die VF+ (wat egter nog steeds as gebore uit die regse voor 1994-bewegings gesien word) en ook die Orania Beweging en die nuwe FAK, en leiersfigure soos Flip Buys, Kallie Kriel, Pieter Mulder en Carel Boshoff (iv) help om die negatiewe beeld te breek. ‘n Afrikaanse Mandela-figuur sien ek egter nie en geen wit persoon kan daardie emosies van jammerkry gemeng met bewondering wat ‘n charismatiese persoon soos Mandela of Obama by die buitelanders wakker maak nie, tans weergee nie. ‘n Leier met die ou boodskappe, met kwasi-fascistiese optrede, opruiende toesprake en rassistiese en Nazi-simpatieë is die laaste ding wat ons nou nodig het.
Dit is beter om geen leier te hê nie as een wat jou in die afgrond lei, óf deur verraad, óf deur uitsprake en optrede wat ‘n verleentheid vir sy volk raak. Ons het genoeg goeie mense wat leiers op hulle terreine is, organisasies wat in die regte rigting werk en ‘n ideaal wat ons saamsnoer.
by Orania Beweging | Okt 12, 2011 | Nuus |
Wanneer mens dorpe soos Stellenbosch, Swellendam en Graaff-Reinet besoek, let jy op dat iets besonders in suidelike Afrika gebeur het gedurende die 17de en 18de eeue. Die geboorte van ’n nuwe volk word nie net versinnebeeld deur die skepping van ’n nuwe taal en kultuur nie maar ook tasbare en sigbare werklikhede soos nuwe monumente, geboue en selfs dorpe.
Waar daar vroeër niks was nie, is daar nou iets wat ons herinner aan mense wat eeue voor ons gelewe het. Mense wat ook uitdagings moes oorkom in hul stryd om oorlewing in ons pragtige, maar donker kontinent. Hul intelligente besluite en harde werk het immers vooruitgang vir die nageslag moontlik gemaak. Wanneer ’n mens besef dat jy ’n afstammeling van hierdie mense is dan weet jy dat jy ook deel is van ’n storie wat nooit geskryf sou wees indien elke generasie wat voor jou gelewe het nie verantwoordelikheid vir sy eie tyd geneem het nie.
Wanneer jou gedagtes verder wandel dan tref dit jou dat hierdie einste voorvaders van jou dapper helde opgelewer het waaroor vandag nog gepraat en gesing word. Jy kan die storie inkleur met ware karakters soos o.a. Jan van Riebeeck, Andries Pretorius, Marthinus Steyn, Paul Kruger, Christiaan de Wet, Koos de la Rey, Barry Hertzog, Hendrik Verwoerd en Carel Boshoff. Elkeen van hierdie mense het twee dinge in gemeen: hulle is deel van die heldedom waarmee Afrikaners identifiseer en hulle het verantwoordelikheid vir hul eie tyd geneem. Is hulle nie juis deel van die Afrikanervolk se heldedom omrede hulle verantwoordelikheid vir hul eie tyd geneem het nie?
Iets besonders is in die 21ste eeu weer besig om in suidelike Afrika plaas te vind. Te midde van die ‘scramble out of Africa’ staan die kern van een besonderse volk rotsvas in die grond waarop die grootste hoofstukke van sy bestaan geskryf is. Eerder as om te vlug of om hul taal, kultuur, erfenis, geloof en heldedom op die altaar van nasiebou te offer, swem hierdie kern stroomop in ’n tyd wat daar doelbewus afstand geneem word van volkstrots, tradisie en selfs Christenskap.
Weereens kom ons in aanraking met tasbare en sigbare werklikhede. Nuwe monumente, kerke, skole en selfs dorpe word gebou. ’n Dawerende kreet word in die steen en sement van hierdie werklikhede opgesluit: DIE AFRIKANER SAL NOOIT OPGEE NIE! Hoe vinniger diegene wat ons smaad dit verstaan, hoe beter vir hulle.
Wanneer mens ’n dorp soos Orania besoek sal jy oplet dat die Afrikaner onder geen omstandighede ses voet onder is nie. Geen volk wat besig is om uit te sterf bou nuwe skole waarin sy moedertaal bevorder word nie, bou nuwe kerke waaruit die geloof waaraan ons almal van kindsbeen gekoppel is verkondig word nie en rig nuwe monumente en standbeelde van sy heldedom op nie. ’n Volk wat lewe doen al hierdie dinge – en wat meer is, hy doen dit met sy eie arbeid want hy kán!
’n Beroep word vandag op die Afrikanerjeug gedoen om op te staan en saam te bou aan die toekoms van ons mense. Elke jongman en -vrou wat voel dat daar nie vir hom of haar plek in Afrika is nie, voel so omdat hulle nog nie verantwoordelikheid vir hul eie tyd geneem het nie. Dis die skole, kerke, volksmedia en -organisasies se plig om vandag vir die Afrikanerjeug ’n gemeenskaplike toekomsvisie te gee. Indien hulle nie bereid is om uiting te gee aan hierdie plig nie dan gaan hulle tot orde geroep word en sal die elemente wat nie in staat is om die beste belange van die Afrikaner te bevorder nie eenvoudig en eenparig vervang word met mense wat kan.
Ware leiers kan nou gerus na vore tree en hulself skaar by die groeiende kern wat vanuit Orania besig is om tasbare en sigbare werklikhede van nuuts uit die grond uit op te bou. Dis hoe ons onsself op vreedsame, volhoubare en intelligente wyse van ’n toekoms verseker – ons doen dit uit liefde en respek vir ons eie, nie uit haat of vrees vir ander nie. Wees maar seker dat met sterk leierskap en ’n eendragtige toekomsvisie die jong Afrikaner daarbuite ’n impak sal maak wat kristalhelder deur die eeue gaan weergalm.
Laat die nageslag ons ken as die generasie jong leeus wat verset teen ongeregtigheid gebied het en ’n werklikheid van ons onstuitbare drang vir vryheid in ons eie tyd gemaak het.
Quintin Diederichs
VF Plus NK Jeugleier
Nuutste Opmerkings