fbpx

Selfbeskikking 4: Selfbeskikking en die nasionale staat

deur dr Wynand Boshoff

Daar is ’n algemene veronderstelling dat elke volk ’n staat het. So is Skotland vir die Skotte, Rusland vir die Russe ensovoorts.

Dit is meer dikwels nié die geval nie. Kom ons kyk na ’n paar bekende nasionale state.

 

Vir Frankryk het ’n “multi-kulturele samelewing” in die afgelope dekades met immigrasie uit Moslem-lande begin. Reg? Verkeerd.

In 1794 was net 1 uit elke 3 Franse burgers regtig Frans. Die res was deel van ‘n streekskultuur. Party streekstale was (is) Keltiese tale, ander Germaans en ander was verwant aan Frans – tog baie anders.

Opeenvolgende Franse regerings het kulturele verskeidenheid aktief onderdruk. Die houding is: “In Frankryk woon daar net Franse! As jy nie ’n Fransman is nie, sal jy een word!” Dit is verbasend suksesvol en kleiner kulture is op sterwe na dood.

Oostenryk het ’n soortelyke beleid gehad. Die huidige Tsjeggië, Slowakye, Pole, Bulgarye, Hongarye en al die Balkan-lande was een of ander tyd (volledig of gedeeltelik) deel van Oostenryk.

Vir eeue is Oostenryk regeer asof almal daarin Duits was. Dit het dit nie so goed gewerk as in Frankryk nie en dit was die onmiddellike oorsaak van die Eerste Wêreldoorlog. Dit is ook hoekom selfbeskikking in die vredesluiting so belangrik was, al is dit net ten koste van verloorders toegepas.

Die VSA dink graag aan hulleself as die “melting pot” van kulture. Al het Russe, Swede, Duitsers, Engelse, Pole, Iere en Franse in Europa chronies oorlog gemaak, in die VSA het hulle in vrede saamgewoon. In die pot was Engels soos kool in ’n potjiekos: Wat jy ook al bygooi, die pot bly Engels.

So is state geneig om ’n volk na sy identiteit te vorm, selfs met geweld en onderdrukking, pleks dat state volgens die vestigingspatrone van volke tot stand kom.

Suid-Afrika is so ’n land. Dit het ’n staat geword omdat die grense daarvan vir Britse burokrate sin gemaak het. Dit is agterstevoor.

Kulturele identiteit is die eerstehandse werklikheid. Die grense sowel as konstitusionele orde van state behoort dáárby aan te pas. Die alternatief is onderdrukking, van wie ook al, teen wie ook al.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie

Selfbeskikking 3: Selfbeskikking en die internasionale reg

deur dr Wynand Boshoff

Die reg tot selfbeskikking word internasionaal erken. Dit is waar. Maar beteken dit elke volk of gemeenskap wat dit verlang, kan dit deur die internasionale reg verkry?

Mens is geneig om oor die internasionale reg soos oor die gewone strafreg te dink. As iets van my gesteel is, meld ek dit by die polisie aan. Dit is hulle werk om die saak te ondersoek en as die dief gevang word, word hy aangekla. Die regstelsel sorg dat my saak bereg word.

Selfs in die handelsreg kan ek die persoon wat wederregtelik my besittings by hom hou, hof toe neem. As die hof in my guns uitspraak lewer, kry die balju opdrag om dit aan my terug te besorg.

Die probleem met die internasionale reg is dat daar nie werklik ’n aanklagkantoor of ’n balju is nie. Daar is ook nie duidelike wette nie, want daar is nie ’n algemeen aanvaarde regsgrondslag nie.

Die doel van die internasionale reg is hoofsaaklik om vrede te bewaar of te bereik. Die agente daarvan is bestaande state, wat verkies om dinge te hou soos dit is.

’n Groep wat wil afstig, moet óf ooreenkoms met die staat waarvan afgestig word bereik, óf genoeg ander state kry om sy aanspraak tot afstigting te ondersteun, óf soveel geweld en onrus veroorsaak dat afstigting erken word as die enigste manier om vrede te herstel.

Wanneer daar ooglopend teen ’n bepaalde bevolkingsgroep gediskrimineer word, kan mens verwag dat die internasionale gemeenskap druk sal uitoefen om dit te staak. Maar selfs toe die wêreld teen die blanke regering in Suid-Afrika verenig was, het geen land sy troepe ingestuur nie.

Iets wat nie bestaan nie, word in ieder geval nie deur die internasionale reg geskep nie. Byvoorbeeld: Nadat daar vir dekades en selfs eeue teen swart Christene in die suide van Soedan gediskrimineer is, is Suid-Soedan onder internasionale druk toegelaat om af te stig. Maar as swart Christene eweredig tussen Arabiese Moslems versprei was, sou die internasionale reg nie so ’n land geskep het nie.

Soms is die uitdruklike keuse vir afstigting van ’n omlynde streek, wat al bewys het dat hulle hulleself kán regeer, nie genoeg nie. Katalonië het met ’n duidelike meerderheid vir onafhanklikheid gestem, maar toe Spanje dit met geweld onderdruk, was die internasionale reg stil.

Op die end werk die internasionale reg vir volke wat onafhanklik wil word, meer soos ’n boer van die destydse Landboukredietraad gesê het: “Hulle gee vir jou ’n lening, mits jy kan bewys dat jy dit nie nodig het nie.”

As ’n volk prakties reeds vry is, sal die internasionale reg dit erken. Meer moet nie daarvan verwag word nie.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

Waarom Orania?

deur Karin Kemp

Waarom sal ‘n professionele, opgeleide persoon die stadsliggies verlaat om eerder ‘n klein onderneming in Orania te kom bedryf? Dit klink na ‘n eenvoudige vraag maar die antwoord is so veelsydig. Ek beantwoord dit vanuit my persoonlike perspektief.

Ironies genoeg, is ek nie iemand wat glo dat geld nie geluk kan koop nie en dat dit beter is om arm maar gelukkig te wees nie. Ek glo ook nie dat geld alles is nie – inteendeel –  genoeg welverdiende geld maak alles tog ‘n bietjie makliker: selfs om jou medemens te help. Dit maak lang ure se harde werk die moeite werd.

Ek glo ook jy is verantwoordelik vir jou eie geluk, jou eie toekoms en jou eie sukses. So maak dan jou eie geluk! Al werk jy lang ure, hard. Soek spesifiek vir die mooi in die kleiner dinge in die lewe. Geniet jou koppie tee in die 5-minuut gaping tussen afsprake en verkyk jou aan ‘n mooi tuin. Doen jou huistake met ‘n glimlag al wou jy eerder voor die televisie sit of vroeg in die bed klim. Dis ‘n lewenswaarheid wat ek, soos talle ander wyshede, by my pa geleer het: self-verantwoordelikheid.

Hoekom dan my groot salaris as voltydse oogkundige in die stad, verruil vir ‘n deeltydse praktyk in Orania? Want ek woon en werk nou tussen my eie mense; mense wat my agtergrond en waardes verstaan. Buitendien is dit soveel lekkerder en makliker om nie elke dag met die Engels-praat te sukkel nie.

Werksbevrediging is nie iets wat jy op jou bord kan skep nie. Dit is ook ’n belangrike ding wat my pa my geleer het. Dis ook nie iets wat ek in die stad geken het nie –  werksbevrediging, nou. Per uitsondering wel, maar nie as ‘n reël nie. Trouens, ek het die dae en soms ure tot my volgende af tyd, soms letterlik afgetel. “Nog twee en ‘n half dae Karin, dan het jy een en ‘n half dag af,” is tipies iets wat ek op ‘n Donderdagoggend vir myself sou sê. Of, “nog ‘n uur, Karin, dan gaan jy uit met ete”. En dan het ek uitgegaan, hoor! Al het ek net in die kar gaan sit. Anders pla almal my met werksdinge, in my áftyd.

Hier is dit soveel anders. Hier meng jy werktyd met aftyd omdat jou lewe vervleg is in wat jy vir jou mense, jou dorp, jou eie menswees daarmee beteken. Jy maak so maklik uitsonderings, omdat jy wíl. Dit beteken nie dat kliënte nie my werkstye hoef te respekteer of my nie op my persoonlike foon oor werksdinge moet kontak nie. Inteendeel, danksy my uitmuntende assistent se goeie werk vorm daar al hoe meer ’n duidelike skeidslyn tussen my werk en my privaatlewe.

Lewensgehalte is soos mensekennis of lewenservaring: nie iets wat jy met ‘n pil kan inkry nie, jy moet dit ervaar! Nog ’n lewenswysheid van my pa – jy moet blootgestel word aan die lewe om dit te leer ken. Die “lewensgehalte”-deel het ek self bygevoeg, nadat ek die lewe in Orania leer ken en liefkry het. Ek is in die stad gebore en getoë, daarom moes ek maar ’n bietjie aanpas op die platteland en in die Karoo. Nou het ek so ‘verplattelands’ dat dit voel asof ek die storieboeke oor die platteland- en plaaslewe wat ek as kind verslind het, gelééf eerder as gelees het. Ek is tuis, waar ek hoort. Dít is lewensgehalte!

Gemeenskapsbetrokkenheid pas my soos ‘n handskoen. Dis vir my so lekker om deel te wees van ons dorp se hartklop en nie net my eie lewe onafhanklik van Orania te lei nie. Ek beweeg die hele dorp vol. Ek sien, hoor en vóél wat hier aangaan. Ek sien maande lank voor Karnavaltyd of die Desember-vakansieprogram, reeds daarna uit. Ek wil nêrens anders heen gaan nie. Dis mý dorp, mý mense en mý veilige hawe. Waarvoor ek sal baklei. Lelik, met my naels uit, as dit dan moet!

Natuurlik is daar uitdagings om ‘n professionele praktyk in ‘n klein dorp te bedryf. Ek glo wel met ‘n positiewe gesindheid dat daar vir elke uitdaging ‘n oplossing is.

So moes ek al ‘n rekenmeester en ‘n assistent aanstel om my van myself te red, omdat ek die mense jammer kry en almal wil help eerder as om ‘n besigheid te bedryf. Ek hoop en glo dat ek my werk as oogkundige goed doen, maar ek is nie in wese ‘n besigheidsvrou nie. Ek moes ongelukkig op die harde manier leer dat my praktyk ‘n besigheid en nie ‘n stokperdjie is nie en bedryf dit nou so.

Nog ’n uitdaging is dat koeriers nie elke dag tussen my praktyk en die laboratorium wat die brille maak, pakkies kan vervoer nie. Dit verhoog die wagtydperk vir die produk en dit is dikwels ‘n frustrasie – soms meer vir my as vir my pasiënte. Ons laboratorium is egter uitstekend en hoogsbetroubaar en doen altyd hul bes om ons pakkies te prioritiseer en so gou as moontlik terug te stuur.

Die naaste oogspesialiste is 160 km ver in Kimberley so verwysings daarheen is moeilik. In die stad is daar talle opsies, dikwels kan jy iemand sommer gou ‘om die hoek’ stuur. Daar is wel moontlik ‘n oplossing vir hierdie probleem in die pyplyn maar dit is te vroeg om nou reeds die aap uit die mou te laat. Grendelstaatregulasies vertraag ongelukkig tans alle onderhandelings. Maar hou  hierdie spasie dop! Intussen, ry mens maar wanneer dit nodig is.

Kleiner uitdagings sorteer ons uitstekende span sommer van dag tot dag gou uit.

Behalwe vir bogenoemde oorkombare struikelblokke, kan ons spog met ons professionele status. Vergun my dit maar, want ek is trots op wat ons hier vermag. Ons maak gebruik van uitstekende toerusting en ons kan in alle opsigte dieselfde kwaliteit diens en produkte bied as wat ’n mens in ’n stad sou kry. Min kleiner dorpe kan dieselfde sê nie. Dit is vir eers in my boeke, goed genoeg. Orania groei en daarmee saam ontstaan geleenthede.

Gee kans en onthou: van dorp tot stad!

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

 

Selfbeskikking 2: Vorme van Selfbeskikking

deur dr Wynand Boshoff

Oorsig: Vorme van selfbeskikking

Prof. Deon Geldenhuys maak onderskeid tussen:
• Funksionele outonomie: ‘n gemeenskap wat planne maak om aan sy behoeftes te voldoen en selfbemagtigende besluite neem. Opleiding, maatskaplike hulp, beskerming ensovoorts word voorsien, sonder om enigeen se toestemming te vra.
• Regeerkundige outonomie is wanneer ooreenkomste met die regering aangegaan word, ter gedeeltelike vervulling van sekere regeringsfunksies. Dit is funksionele outonomie wat formeel erken word. Miskien is skole wat doeltreffend deur Sloolbeheerliggame bedryf word, die algemeenste voorbeeld.
• Territoriale outonomie is wanneer ‘n bepaalde gebied, ongeag die grootte, outonome funksies opneem. Hier is Orania die beste voorbeeld waar ‘n klein nedersetting die visie het om van dorp na stad te groei en stelselmatig in daardie rigting beweeg. Outonomie word gevestig deur funksies op te neem; nie slegs munisipale funksies nie, maar ook aspekte van regspraak, beveiliging en monetêre beleid.
• Kulturele outonomie word wêreldwyd redelik algemeen deur nasionale minderhede opgeëis. Dit bied aan ‘n minderheid deur middel van ‘n ooreengekome struktuur die reg om minstens oor taal, kultuur en onderwys beheer te neem, ongeag waar die minderheid oor die land verspreid is. Dit is die soort selfbeskikking waarvoor uitdruklik in artikel 235 voorsiening gemaak word, maar verrassend genoeg, benut Afrikaners dit tot op datum nog nie.

Selfbeskikking is dus nie “alles of niks” nie. Trouens, selfbeskikking groei van die meer elementêre vorme daarvan, na die meer omvattende.

Regeerkundige outonomie kan nie verwerf word sonder funksionele outonomie om te erken nie. Territoriale outonomie kan nie erken word as dit nie reeds die werklikheid is nie. Kulturele outonomie kan nie erken word sonder die instellings wat kulturele funksies beoefen nie.

Somtyds wil gemeenskappe dit wat hulle selfstandig doen, onopvallend hou. Daarom bied hulle dit as die teenoorgestelde van selfbeskikking (of outonomie) aan, naamlik suiwer private keuses. Die keuse van skool, byvoorbeeld, is ten diepste ’n politieke keuse. Tog word die taal van die markplein gebruik om dit te verduidelik.

Die strategie hou dalk onwelkome aandag weg, maar dit verlaag ook die plafon bo wat bereik kan word. Deurslaggewende keuses oor inhoud en eksaminering kan deel van die outonome reg op onderwys wees, maar slegs as iemand daarop aandring.

Terwyl mens op die hoogste moontlike vlak van selfbeskikking mik, moet die elementêre vlakke nie buite rekening gelaat word nie. Wie die oefenveld minag, verloor die wedstryd.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

Van loopgraaf tot hoë grond

deur Andre Pretorius

Die term “morele hoë grond” kan gedefinieer word as ’n posisie wat verkry is as gevolg van die aanhoudende behoud van ’n universele standaard van goedheid of regverdigheid.

In die praktyk gee “morele hoë grond” ’n persoon of instansie die perspektief om ’n kritiese ontleding te maak van ’n saak en dan stand daarteen of daarvoor in te neem. Die “morele hoë grond” gee dus teoreties die persoon meer reg om krities na ’n saak te verwys. Dit word dan gebruik om simpatie en ondersteuning van die wye samelewing te verwerf in jou saak.

Vir meer as 25 jaar gebruik die regerende ANC Apartheid as ’n wapen om die morele hoë grond te behou. Dit lyk egter of hulle besig is om hulle greep daarop te verloor. So gryp hulle na enige nuwe tendens: Black Lives Matter, sogenaamde ‘rassisme’, die Covid-19 krisis en meer om hulle greep te probeer versterk.

Van hulle oorsprong vroeg in die 20ste eeu tot 1994 was die ANC altyd gesien as ’n terreur organisasie. Die siening is ondersteun deur hul aktiwiteite in daardie tydperk.

Hulle oorname van die staat is vergemaklik deur ’n probleem van uiterstes wat reeds deur NP van Wyk Louw in die ou bedeling aangespreek en uitgewys is. Carel Boshoff het daarop uitgebrei in die Van Wyk Louw gedenklesing* wat hy gelewer het op 18 Junie 2020. Die samestelling van die Afrikaner se regeringsisteem was van so aard dat alle mag in een basis gekonsentreerd was. Indien hierdie basis sou wankel, sou die mag verloor word.

Deur hierdie probleem van uiterstes uit te buit kon die ANC beide die tuiste sowel as die mag van die Afrikaner wroeg. So is die Afrikaner van alle mag ontneem.

Na 1994 moes die ANC ’n nuwe blaadjie voorhou, maar die ink van die verlede slaan tot vandag toe nog telkemale deur.  ’n Onwilligheid om morele stand in te neem teen moord, diefstal of rassisme teen een deel van die bevolking is ’n kenmerk. Enige soortgelyke onheile teenoor ’n ander deel van die bevolking word hewig gekritiseer. Hierdie is liewer ’n aanduiding van onsekere grond as hoë grond. Die ANC glo dat hulle steeds die morele hoë grond en dus die reg om alle wit Suid-Afrikaners (insluitende die Afrikaner) te kritiseer, het.

Dit kan dui daarop dat die ANC moreel verward is, of ’n tipe selektiewe moraliteit toepas. Daar is geen vaste objektiewe outoriteit waarmee moraliteit gemeet word nie, maar inderdaad ’n subjektiewe, wisselende outoriteit wat deur die regering gereguleer word. Hierdie stand van sake pas natuurlik perfek by die postmoderne, sosialistiese wêrelduitkyk wat die regering probeer afdwing. Dit is egter ook terselfdertyd weersprekend.

Ons kry dus dat grond vanaf een groep geneem kan word, maar nie vanaf ’n ander groep nie.

Moord op een groep kan geduld word, maar nie op ’n ander groep nie.

Nou in die grendelstaat is finansiële hulp aan een groep toegestaan, maar nie aan ’n ander groep nie.

Ekonomiese hulp word gebied aan een groep besighede, maar nie aan ’n ander groep besighede nie.

Van die een groep word verwag om finansieel by te dra, maar nie van die ander groep nie      – hulle eis en ontvang net.

Aan die een kant verkondig die regering sosialisme en kommunisme as voordeel vir almal en aan die ander kant eksklusiwiteit vir sekere groepe.

Ons het dit ook onlangs gesien toe Orania weer in die soeklig was as gevolg van Lesufi se uitlatings: Ander groepe (Bafokeng koningkryk, Zulu koningkryk) het ’n reg tot selfbeskikking op grond van kultuur en taal, maar die Afrikaner nie. Van ons word verwag om te diversifiseer en saam te smelt met die rëenboognasie ideologie.

Hierdie selektiewe, wisselende uitkyke verhinder dus die ANC om die ware morele hoë grond in te neem. Hulle beklee ’n posisie van vals hoe grond. Hoe kan die regering sogenaamde “land diefstal” in die verlede kritiseer, as hulle self staatsfondse steel? Hoe kan hulle die moordsyfer aanspreek as hulle self in die verlede moordenaars was en steeds moord op ’n deel van die bevolking goedkeur? Hoe kan hulle aandring op eerlikheid as hulle self oneerlik optree? Dieselfde agenda word steeds bevorder al word dit al hoe duideliker dat hulle hele sisteem en wêrelduitkyk weersprekend is.

Die vraag is: Kan die Afrikaner uit die loopgrawe die vals morele hoe grond bestorm? Die antwoord laat my dink aan die slag van Majuba – dit kan gedoen word. Die ANC is besig om deur die vals morele hoe grond en wisselvallige standaarde die loopgrawe van die Afrikaner voller te dwing. Met die Allerhoogste se hulp het ons oorloë oorleef, konsentrasiekampe oorleef, samesmelting met oorweldigende massas oorleef en ’n groot uittog van ons eie mense na ander wêrelddele oorleef. Geskiedkundig het die Afrikaner gewys dat hy kan oorleef en oorkom.

Hoe kan ons dit vandag vermag? Carel Boshoff glo ons kan dit doen deur die Afrikaner se tuiste sowel as magsbasis te konsolideer. So kan ’n tuiste dan te weeg gebring word deur die Afrikaner bevolking te konsentreer in ’n geografiese gebied. Selfwerksaamheid kan as ’n voertuig gebruik word om die konsentrasiedigtheid te behou. Ons eie stemme en die Afrikaner se selfbeskikkingspoging sal versterk word.

Die Afrikaner kan weer mag hê deur ons eie instellings te ontwikkel en uit te brei, soos Joost Strydom onlangs in sy artikel Instellings bepaal instellings** verduidelik. Instellings sal uiteindelik die hartklop van hierdie selfbeskikking wees.

Daar is hoop vir die Afrikaner. Hoop geplant in die geloof en natgelei met selfbeskikking.

*Facebook: Die Vryheidstigting  – Die Derde Afrikaner – 18 Junie 2020

**Orania beweging: Instellings bepaal instellings  – Joost Strydom – 09 Junie 2020

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.