fbpx

Selfbeskikking 1: Selfstandigheid in groepsverband

deur dr Wynand Boshoff

Selfbeskikking: Selfstandigheid in groepsverband

Mens hoor soms die aanspraak: “My plaas is my volkstaat!” of “Ek het selfbeskikking, want ek gebruik boorgatwater, sonkrag en ek het my eie besigheid”.

Dit is baie goed, maar die eintlike beskrywing daarvoor is selfstandigheid – wanneer mens binne redelike perke – self jou lot kan bepaal.

’n Bekende skrywer oor persoonlike finansies skryf dat mens rykdom nie bepaal deur hoeveel besittings jy het nie, maar hoe lank jy kan aangaan as jy vandag ophou salaris trek.

Dit illustreer die punt: Selfstandigheid is ’n persoonlike saak; en selfbeskikking is selfstandigheid binne groepsverband.

’n Tuisskoolgesin is selfstandig. ’n Gemeenskapskool is selfbeskikking.
’n Goed beskermde erf is selfstandig. ’n Buurtwag is selfbeskikking.
“Off the grid” is selfstandig. ’n Dorp met sy eie kragnetwerk is selfbeskikking.
Rykdom bring selfstandigheid. Om belasting te hef en te bestee is selfbeskikking.

Selfstandige mense kan makliker deel word van ’n gemeenskap wat selfbeskikking beoefen. Iemand wat moet wag vir ’n pos wat oopgaan, vind dit moeiliker. As selfbeskikking ’n huis is, is selfstandige gesinne boublokke daarvan. Onselfstandige gesinne ook, dis net moeiliker om met hulle te bou.

Selfbeskikking het ’n politieke faset, wat selfstandigheid nie noodwendig het nie. Die Griekse woord waarvan politiek afgelei is, beteken “van, vir, of met betrekking tot die stad (polis)”. Met ander woorde, dit gaan oor wat openbaar of gemeenskaplik is, in teenstelling met dit wat privaat is.

Die deelnemers aan ’n gemeenskapskool dink heel moontlik nie dat hulle met selfbeskikking besig is nie; net dat hulle saam aan hulle kinders se toekoms werk. Daarom sal hulle soms heftig aanspraak maak dat “politiek geen rol in die skool te speel het nie”.

Tot die skool op een of ander punt teen die onderwysdepartement te staan kom; wanneer ander se politieke denke afgedwing word. Onwillekeurig hunker mens dan na politieke mag; oftewel, die vryheid om te handel.

Dit is duidelik dat selfbeskikking strek van die plaaslike buurtwag tot ’n onafhanklike staat. Watter mate van selfbeskikking mens wil uitoefen en watter mate mens kan, hang van baie dinge af. Volgende bring ons ’n dowwe beeld van selfbeskikking in fokus, deur na vorme daarvan te kyk.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

‘n Betrokke gemeenskap

deur Karin Kemp

Gemeenskapsbetrokkenheid – Wat ‘n vreemde, dog beskrywende woord.

In ‘n veelsydige, vooruitstrewende en vinnig groeiende dorp soos Orania kan jy so eensaam of so betrokke wees as wat jý kies om te wees. Hier is baie organisasies en instansies waarby jy buite jou werksure betrokke kan raak en wat jou tyd en aandag in beslag sal neem. Vrywilligers, veral die wat ‘n passie vir en/of ervaring in ‘n betrokke saak het, is altyd ‘n bate in ’n gemeenskap.

Radio Orania is ’n gemeenskapsradiostasie wat totaal afhanklik is van vrywillige bydraes en daar is vele fasette waarby jy jou gewig kan ingooi, byvoorbeeld klankregie, stemopnames, boekvoorlesings, die samestelling van programme, as nuusleser of omroeper of aanbieder.

Werf lede vir die Orania Beweging: Daar heers ‘n wanpersepsie dat slegs Orania-uitwoners ingeskrewe lede van die Beweging hoef te wees. Nee, inteendeel behoort elke liewe inwoner lid van hierdie organisasie te wees. Dit kos jou so min as R50 per maand, selfs vir ’n gesinslidmaatskap. Moenie dink jy hoor en sien alles wat in ons dorp gebeur net omdat jy hier bly nie. Die korrespondensie wat na lede van die Beweging uitgaan is van onskatbare waarde ook vir inwoners.

Raak betrokke by oriëntering. Alle nuwe Oraniërs moet oriëntering ondergaan om hul meer van ons dorp en gemeenskap te leer en hul voor te berei daarop om ware Oraniërs te word, en nie sommer net inwoners van ‘n nuwe dorp te wees nie. Jy kan teekoppies regsit of stoele uitpak en nuwe Oraniërs laat welkom voel.

Daar is altyd, oral, iets waarmee jy kan help.

Ons Veiligheidsdienste het altyd vrywilligers nodig om patrollie te ry om ons gemeenskap veilig te hou. Net so het Orania Helpmekaar en Orania Dieresorg weldoeners en hande nodig.

Daar is ‘n staaltjie van ‘n man wat Orania binnekom en vir ‘n inwoner vra hoe dit is om hier te bly. Die Oraniër vra hom toe hoe was die vorige dorp waar hy gebly het. ”Aaklig’ sê die man en lys ‘n rits negatiewe aspekte oor sy vorige blyplek.

‘Noujatoe,’ sê die Oraniër, ‘dan gaan dit hier ook vir jou so wees.’ Dieselfde staaltjie vertel van ‘n nuwe intrekker wie se reaksie op dieselfde vraag, weer besonder positief was. Vanselfsprekend kry hy toe dieselfde antwoord, dat dit vir hom hier ook so gaan wees. Die slag, met ‘n glimlag en ‘n handdruk van die Oraniër af. ‘n Plek is wat jý daarvan maak.

As jy met erns kom om ‘n besigheid hier te vestig wat al jou tyd en aandag gaan verg, verstaan en respekteer ’n mens dat jy dalk kies om jouself vir eers van alle buitemuurse aktiwiteite weerhou. Nuwe intrekkers moet natuurlik ook eers uitpak en aanpas en hul administratiewe sake in orde kry. Maar om net te werk en nooit te ontspan nie, is ook nie gesond nie. Soos die Engelse sê: “All work and no play…”

Begin eenvoudig: gaan stap byvoorbeeld laatmiddag deur die dorp – deels as verkenningsoefening en deels om baie nodige sonlig, vars lug en oefening te kry. Jy kan vir geselligheid by ander stappers aansluit.

Dit is ook waar dat ’n mens só vinnig by soveel verskillende goed betrokke kan raak (ek het al die term ‘ingesluk’ gehoor) dat jy later nie meer weet of jy kom of gaan, of waar om te vat en waar om te los nie. ’n Nuttige wenk is om elke maand net een ding tot jou roetine by te voeg sodat jy betyds kan keer as jou gesinslewe of huistake onder jou gemeenskapsbetrokkenheid begin ly.

Daar is natuurlik seisoengebonde aktiwiteite en sportgeleenthede of Ad Hoc geleenthede soos projekte of feeste, pekanneut- (en ander) oeste en fondsinsamelingsgeleenthede waartoe jy jouself dus nie elke maand, week of dag toe hoef te verbind nie maar waar jou betrokkenheid ook geweldig waardeer sal word. Jy kan dit selfs ‘n jaarlikse instelling maak.

Besoekers staan dikwels verstom oor wat hier alles aangaan en hoe baie hier is om te doen. ‘Maar wat is hier alles om te doen vir die jongklomp?’ is hulle lief om te vra.

Daai ouens en meisies wat pas klaar is met skool en hul nuutgevonde vryheid moet ontdek en leer bestuur? Of, dié jongwerkendes wat pas klaar studeer het maar regtig presies net dit gedoen het: studeer. Dus nié in klubs rondgehang, gaan fliek, gaan dans, gaan kuier het en hul naskoolse vryheid nog nie eintlik benut het nie.

Hier is my antwoord: Ja, hulle kan hier ook gaan fliek en gaan uiteet en in ‘n kroeg gaan kuier of by vriende se huis gaan braai. Hier word ook vertonings en konserte en musiekuitvoerings gehou. Hier kom tree ook bekendes op. Hier word ook feeste en kermisse gereël en konserte gehou. Hier heers ’n gemeenskapsgees met geleenthede wat ek my grootste vyand nie wil ontsê nie. Dan kan die jongklomp natuurlik ook buiten die gekuier, ’n sinvolle kulturele bydrae tot jeugorganisasies lewer.

Ek herhaal: daar is altyd, oral, iets waarmee jy kan help of waarby jy betrokke kan raak. Lekker goed! Soos die jaarlikse Karnaval (my persoonlike gunsteling) met talle verrigtinge en as hoogtepunt, ’n gemeenskapskonsert. Die dorp is in rep en roer tydens die Karnaval en daar is soveel om te doen en aan deel te neem. Akkommodasie is oral vol bespreek en besoekers gaan tuis sover as in Hopetown of Vanderkloof en kamp selfs in Oraniërs se agterplase. Waar kry jy dit in die stede, daar waar die sogenaamde ‘buzz’ is?

Dan praat ek nie eers van die AVS se onder 21 Bokkietoernooi wat jaarliks hier aangebied word of van die vakansieprogram wat in Desembermaand aangebied word nie. Dit, wat ek noem ‘vakansietyd in Orania’ is by my sterk kompetisie vir Karnavaltyd. Ek weet van talle Oraniërs wat seevakansies of selfs oorsese reise prysgee het om eerder daardie tyd in Desember, in Orania te kan vertoef.

My raad aan nuwe inwoners is, meld iewers aan. Raak betrokke. Wees, nee lééf, deel van hierdie wonderlike gemeenskap. As jy eensaam is, is dit jou keuse.

My leuse is, “Orania: nêrens anders nie,” en my bors swel van trots wanneer ek dit sê.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

 

Build or Break?

Build or break?

South Africa currently has several problems. Financial woes must rank as the worst: infrastructure problems, service delivery, strikes, investment ratings etc are all related to one factor: too little economic activity to service all.
The solution every politician should be thinking about is how to counter the cause of the problem: be it political problems, world economy or even a new virus. The problem should be identified, neutralized or countered, and the economy stimulated in an accepted fashion. But, as is often the case, those who are tasked with managing the situation are seperated into men or boys when pressure rises.

It is actually interesting to watch the men at work: some lose sleep over possible solutions; some develop ulcers without solving anything; some believe that doing nothing is best, and some lose their heads while blaming everyone but themselves. I know men who hit their women when they find themselves impotent!
I have been watching Orania for some time now and have never seen them blaming anybody for what they do not have or cannot do. I DO however see regular reports of them trying to build, improve or protect their vulnerable. But then I also see reports of people unable to improve their own situation and blaming Orania for their incompetence! But I am endlessly impressed by one recent tweet by a citizen opposed to Orania. TheRogue123 has the following solution:
“Black people must buy land around Orania and start a Private town. Then orania and it can compete. Let’s demonstrate black excellence.”
I do not agree with his (her?) aim, but I fully appreciate the absolute absence of wanting to break anything. The primary aim is to build and thus compete and thereby being in line with what we do on a daily basis in sport (which I believe all people in South Africa have no issue with). We never aim to kill our soccer opponents or athletic competition but will do our best to outrun or trick them and thus give pleasure to spectators. Win or lose, the nett effect is good for everybody, if not the loser’s ego.
If you have to kill, break or eliminate the opposition, you have already lost respect even if you eventually succeed in being the winner and possibly the only survivor. In that case, it is war and not sport.

Gabriel Gunther is a free enterprise protagonist and lay commentator.

Die menings van onafhanklike skrywers is nie noodwendig die van die Orania Beweging nie.

’n Nuwe normaal

deur Monja Strydom

“Hoe gaan dit op universiteit?” vra my pa een Sondagmiddag oor die foon vir my. “Baie goed dankie. Ons is besig van die oggend tot die aand. As ek nie klas het nie is ons pal besig met koshuisaktiwiteite, maar ek geniet dit baie. My hare val net baie uit en ek het geen idee hoekom nie?”

“Dis maar van stres.”

Stres?! dink ek.  Ek stres nie. Eerlik waar, ek stres nie. Waaroor sal ek stres?

Ja, ek deel vir die eerste keer in my ’n lewe ’n kamer met iemand wat nie my suster is nie, maar die meisie is baie oulik en ons gesels lekker.

Ja, ek moes Potchefstroom toe trek en al is dit een van die top drie mees traumatiese ervarings (naas die dood van ‘n geliefde en ‘n egskeiding) het dit my nie gepla nie. Ek bekommer my nie oor sulke dinge nie. Ek is baie aanpasbaar en selfs al werk alles nie heeltemal uit soos ek beplan het nie, maak ek die beste daarvan. Ek is nou ingeburger en gelukkig.

Ja, daar is ’n paar toetse wat ek moet skryf, maar ek leer hard en ek is seker dat dit goed sal gaan.

Ek stres nie, Pappa. Ek stres regtig nie. Dit gaan goed.

Dit is wat ek gedink het. Dit is wat ek só vasgeglo het, maar dit was nie waar nie.

Ek hét gestres. Ek het dit dalk nie gewys nie, maar my liggaam het dit geweet! As ek my hand deur my hare getrek het was daar ‘n bos hare in my hand. Dit was nie normaal nie. Na ’n paar maande en ’n paar vitamines het die probleem vanself weggegaan.

Dit was die eerste keer wat ek besef het jou liggaam ervaar soms erge trauma al probeer jy dit hoé weggesteek of ontken.

Meeste van ons het al ervaar dat jou liggaam na ’n baie moeilike tyd by die werk of na ’n belangrike sperdatum, skielik net nie meer kan nie. Jy raak siek. So siek dat jy vir ’n paar dae nie uit die bed uit kan opstaan nie. ’n Mens se liggaam weet wanneer jy rus nodig het. Rus wat jy hom nie gee nie.

Ek het op die vyfde verdieping in ’n koshuiskamer gebly terwyl ek studeer het. Hoewel ek van ’n redelik misdaadvrye omgewing na ’n al-hoe-onveiliger-stad getrek het, het ek altyd geglo dat ’n misdadiger, wat eers deur kampussekuriteit en die veiligheidshek by die koshuisvoordeur moes kom, nie iemand op die vyfde vloer sou teiken eerder as iemand op die eerste vloer nie. (Buitendien, ek dink enige inbreker het maar ’n inherente vrees vir 230 meisies wat gelyk aan die gil gaan as een van hulle hom dalk in ’n half donker gang gewaar.) Ek het dus redelik gerus geslaap.

My suster was egter effens meer blootgestel. Hoewel sy in ’n kommune met ’n veiligheidshek én twee wagte wat beurte maak om die weerlose kommunedames op te pas, gewoon het, is daar twee keer ingebreek in die tyd wat sy daar gewoon het. Die wag is een keer met ’n mes in die bors gesteek. Rowers het in die huis ingekom en een van haar vriendinne se kamer reg oorkant hare leeg gedra.

Later het sy haar meestersgraad op Stellenbosch gaan doen. Sy het in ’n tuinwoonstel in mense se erf gewoon. Daar is, helder oor dag, by die hoofhuis ingebreek terwyl almal weg was.

Hierdie dinge het haar begin beïnvloed. Vakansies as sy terug gekom het huis toe was sy konstant senuweeagtig oor goed. Is die deur gesluit? Is die vensters toe? Dit is nou dieselfde suster wat normaalweg stoksielalleen met ’n kortbroek, waterstewels en ’n flitsie heen-en-weer in die nag op die plaas rondgestap het om besproeiing oop en toe te draai. Die suster wat ’n pofadder met ’n snoeiskêr doodgeslaan het.

Skielik was elke geluid in die nag iets om oor te bekommer.

Ek ken my suster. Ek ken haar al baie goed vir baie jare. Haar senuweeagtigheid was nie normaal nie.

’n Jong pasgetroude damesdosent vertel so ’n ruk terug dat iemand op pad werk toe ’n wapen teen haar kop gedruk het en haar ring probeer steel het. Sy het weggekom en tipies van ’n Vrystaatse plaaskind het sy aangery Johannesburg Universiteit toe, vasbeslote om verder te werk. Haar man het haar kom haal en huis toe geneem. “Daar is nie ’n kans dat ek jou vandag sal laat werk nie”.

Ons Afrikaners is SO veerkragtig. So aanpasbaar. So innoverend.

Ons leef in ’n land waar dinge al hoe meer teen ons draai. Ons moet voortdurend aanpas, voortdurend ’n nuwe normaal probeer aanvaar. Maar hoe normaal is dit regtig?

Ons leef in ’n land waar ons voortdurend afgemaak word as onderdrukkers en rassiste. In so ’n mate dat veral jong Afrikaners wat na 1994 deur die skoolstelsel is, ’n ernstige skuldgevoel ontwikkel het. So erg dat ’n jong student die ander dag vir my sê dat haar skootrekenaar en al haar klere uit haar voertuig gesteel is. Sy voeg by: “Maar dalk het hy dit meer nodig gehad as ek”. Ek tuimel amper reg agteroor van skok. Ja, dit was vir haar ’n aaklige ervaring, ja sy het baie spesiale en baie sentimentele klere verloor, ja, haar rekenaar met al haar foto’s en universiteitswerkstukke is weg, maar sy aanvaar dit. Dis seker maar hoe dit moet wees. Dis seker maar beter so. Dis normaal.

DIT IS NORMAAL. Ons moet dit aanvaar. Ons moet. Ons moet. Ons moet. Ons moet. Wat kan ons doen sodat dit nie weer gebeur nie? Meer kos vir die arm mense gee? Dalk op ’n veiliger plek parkeer. ’n Beter alarmselsel kry? Hoër heinings. Dit is normaal. Ons moet net aanpas.

’n Vriendin uit Australië laat weet hulle woon so lekker daar. Ja, die mense praat nou nie Afrikaans nie, maar “ons gaan stap om die blok en ons sluit nie eers die huis se deure nie. Ons vriende kyk ons vreemd aan as ons, ons voertuig sluit. Dit is glad nie normaal om hier jou voertuig te sluit nie. Hier was 39 jaar laas ’n moord in die stad waar ons woon”

’n Ander vriendin  bel my uit Amerika uit. “Dit is so lekker hier. Ek sal nie maklik terugkom Suid-Afrika toe nie. Die mense is SO trots op hulle erfenis en hulle vlag. Op Independence day is daar oral optogte en mense waai hulle vlaggies. Dit is so lekker om trots te wees op wie jy is!”

Ek kry oom Koos in die dorp. Sy seun is ’n geoktrooieerde rekenmeester. Hy woon en werk nou in Luxemburg. “Weet jy” sê hy op sy eg Noord-Kaap manier, “hy sê vir my: as die trein daar veronderstel is om 17:00 aan te kom dan kom dit 17:00 aan. Op die minuut. Hy sê hy sal nie maklik terugkom nie.”

’n Tannie oorkant die pad se kinders het onlangs Nederland toe getrek. Sy kom vertel: “My dogter sê die Nederlanders hys ’n vlag vir enige ding. Van ’n kind wat gebore is, tot die afsterwe van ’n geliefde, tot ’n kind wat matriek geslaag het. Hulle bure het ’n skooltassie gehys laas week om aan te dui hulle kind gaan graad 1 toe!” Sy is hartseer dat sy so ver van haar kleinkinders af is, maar sy is diep dankbaar oor haar dogter in ’n gemeenskap woon waar dit normaal is om jou vreugde en hartseer met jou gemeenskap te deel.

********************************************************************************************

“Mense kom siek hier aan” sê my ma nou die dag vir my. Sy werk baie direk met nuwe Orania intrekkers. “Heeltemal siek”

“Mense kom so verskriklik bang hier aan. Kan jy dink in watse vrees hulle buite Orania moes leef?”

My gedagtes dwaal onwillekeurig na ’n plasing wat ek ’n ruk terug op Facebook gesien het van ’n jong plaasvrou wat SO graag ’n kindjie wil hê, maar te bang is om swanger te raak omdat sy nie weet wat die toekoms vir die arme kind in Suid-Afrika sal inhou nie. Verder vrees hulle daagliks vir hulle lewens op die plaas en haar skoonfamilie het vir haar gesê dat dit onverantwoordelik sal wees om ’n kind in die wêreld te bring as dit so gaan.

HOE DE HEL IS DIT NORMAAL?!

Hoe is dit normaal om op ’n Maandagoggend die koerant oop te maak en ’n arme tannie van Reivilo se pimpel en pers geslaande, bebloede, post-plaasaanval gesig daar te sien pryk?

Hoe is dit normaal om strafkrag te hê as jou munisipale rekening elke maand tot op die sent toe betaal is? Agt ure krag, agt ure geen krag… (sterkte Vanderklowers)

Hoe is dit normaal dat omtrent een derde van die bevolking werkloos is en die res moet hulle dra?

Hoe is dit normaal dat blanke matrikulante met agt onderskeidings nie keuring kry om medies te swot nie?

Hoe is dit normaal dat ’n kinderoppasser wat nie onmiddellik stop wanneer die polisie haar in ’n donker area aftrek nie, maar eerder haar flikkerligte aanskakel en na ’n veilige area ry, uit haar voertuig geruk word en in ’n vangwa gegooi word deur die polisie?

Hoe is dit normaal dat daar helder oordag op ’n Sondagoggend by ’n kerk in Bloemfontein ingebreek word terwyl die diens aan die gang is?

Ons mense kom gewoonlik eers agter wat hulle gemis het wanneer hulle al hulle aardse besittings verkoop het en in die buiteland gaan nesskop het. Dan besef hulle wat eintlik normaal behoort te wees.

“Ons sukkel om ons mense gesond te kry. Hulle is só bang, só verwond.” hoor ek weer my ma.

Besluit vandag hoe jy wil hê jou normaal moet lyk.

Dalk is dit nie so verregaande om te dink dit is normaal as mense jou NIE besteel as jy nie alle moontike voorsorgmaatreëls tref nie. Dalk is dit nie verregaande om trots te wees op wie jy is nie, om ’n trein te verwag op die tyd wat dit veronderstel is om aan te kom nie, om jou gemeenskap te ken en jou vreugde met hulle te deel nie.

Ek het gekies.

My normaal is om te gaan draf. Enige tyd van die dag. Nie net sonder vrees vir ’n aanval nie, maar ook met die vreugde om lede van my gemeenskap raak te loop en vrolik te groet.

My normaal is ’n gemeente wat op ’n Sondag bymekaar kom en in Afrikaans kan aanbid.

My normaal is om gou voor my werksdag by die skool te gaan praat oor hoekom ons wil hê elke Orania-kind moet fietsry en watter padreëls belangrik is vir klein fietsryertjies.

My normaal is om saans na werk ’n klomp jong, gesonde Afrikanerstudente te hoor krete leer in hulle koshuis oorkant die pad.

My normaal is om ’n stukkende pyp of ’n rioolprobleem aan te meld en ’n Dorpsraad-bakkie binne ’n halfuur te verwag.

My normaal is om fiets te ry dorpswembad toe en my fiets buite die swembad, in die fietsloods staan te maak sonder enige vrees dat enige iemand dit sal neem.

My normaal is Orania.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.

Wie dra die verantwoordelikheid?

deur Flip Buys oorspronklik op https://www.facebook.com/FlipBuysBlad/ gepubliseer.

Die ANC se blamering van wittes vir swartmense se probleme is misplaas. Ons is nie hulle probleem nie, en nie hul oplossing nie. Hulle sal hul kiesers moet leer om die geleenthede wat vryheid meebring self te gebruik. ‘n Polities maglose groep kan dit nie vir hul ‘gee’ nie, en die staat ook nie gee óf van ons vat nie. Die harde werklikheid is dat – soos enige ander groep ter wêreld – swartmense se aandeel van die ekonomie bepaal word deur hul bydrae daartoe.

Afrikaners se historiese strategie om ons gemeenskap se armoede te oorkom, was om ons bydrae te verhoog deur die stigting van ‘n magdom nuwe besighede en ander instellings. Ons voorouers het nie die Engelse se banke, universiteite en dorpe oorgevat nie, maar nuwes gestig: Volkskas, Sanlam, RAU, Naspers en die res. Dr Anton Rupert is nie deur wetgewing en die staat ‘bemagtig’ nie, maar het self ‘n globale Sakeryk opgebou. In kort – dit als het die ekonomie vergroot, met meer geleenthede vir almal.

Daarteenoor het die ANC nie ‘n groeiplan ingestel nie, maar die bestaande koek net herverdeel. Maatskappye is met wette gedwing om poste en aandele vir swartmense te gee. Die gevolg was dat die ekonomie nie vergroot is nie, maar bates net hersirkuleer is. Die beste swart talent is in bestaande besighede ingetrek, in plaas daarvan om nuwes te stig – soos Moeletsi Mbeki uitgewys het.

Boonop is die ANC-siening dat swartmense se lot in wit hande is, ontmagtigend en beledigend vir swartmense – asof hul niks vir hulself kan doen nie. Die ANC se blaampolitiek is ‘n suksesvolle politieke strategie om stemme te wen, maar ‘n ekonomiese mislukking vir swartmense om uit armoede te ontsnap.

Die ANC herhaal nou weer al die mislukkings van post-koloniale Afrika, in plaas van om uit hul foute te leer. Dis hoekom lande soos Botswana, Mauritius, Ethiopië, Rwanda en ander beter as SA vaar. Daarteenoor wil die ANC weer dekoloniseer – wat hul reeds met Openbare Ondernemings soos Eskom en die SAL, plattelandse dorpe, staatshospitale, die staatsdiens en grootskaalse straffelose korrupsie ‘reggestel’ het.

Daarom kan Afrikaners nie meer op die ANC staatmaak nie. Ons is op ons eie. Dis bevrydend, want ons toekoms hang nie van ‘n korrupte onbevoegde regering af nie. Staatsbestuur het reeds misluk, en gaan nie regkom nie. Ons enigste keuse is om deur groeiende Selfbestuur met sterk selfhelp-gemeenskapsorganisasies staatsbestand en selfstandig te raak. Hou op treur oor wat verval het, en help bou aan wat nodig is. Die verlede gaan nie terugkom nie, die hede gaan nie weggaan nie, en die toekoms gaan nie vanself gebeur nie.

Die menings van skrywers weerspieël nie noodwendig die mening van die Orania Beweging nie.