Vryheid en internasionale howe. Deur Dr. Wynand Boshoff

Mense wat op hulle kulturele identiteit gesteld is, waarsku nogal dikwels teen ‘n sogenaamde nuwe wêreldorde waarin daar net een wêreldregering sal wees. Al wil ons by debatte oor die betekenis van Openbaring verbystuur, moet ‘n mens erken dat daar sterk magte is vir wie ‘n enkele wêreldmark met ‘n enkele wêreldtaal en sonder godsdiens, baie voordelig sal wees. Dit is inderdaad nie die toekoms waarvoor ons, wat vir ons volk, taal en bo alles die Here lief is, werk nie.

Wat my verbaas is hoeveel mense wat sterk teen die nuwe wêreldorde gekant is, dink dat ons reg op selfbeskikking deur een of ander hof herstel kan word. Ons hoor dikwels dat hierdie of daardie groep hulle
eis voor die grondwetlike hof, of die Verenigde Nasies voorberei. Hulle noem internasionale verdrae oor selfbeskikking en artikel 235 van die Suid-Afrikaanse grondwet op, dui aan wanneer ons in die verlede oor ons self beskik het en hoe onregverdig daardie reg ontneem is, en sien daarna uit dat ons reg deur ingryping herstel sal word.

Dit is nie onverstaanbaar dat mense so dink nie. Ons is gewoond dat, as jy veronreg word, dit die hof se taak is om aan jou reg te laat geskied. Die strafregstelsel straf oortreders, terwyl die siviele reg gebruik word om skade wat mens deur ‘n ander se doen of versuim gely het, te herstel. As ‘n volk dus iets onregmatig verloor het, moet daar seker ‘n soortgelyke stelsel wees? Mense wat so redeneer, neem die VF Plus nogal kwalik dat ons nie lankal hierdie kanale gebruik het nie.

Hulle is ongelukkig verkeerd. ‘n Regstelsel kan jou net beskerm as daar ‘n regering is wat die regstelsel beskerm. Terwyl ons nie ‘n wêreldregering het nie (en ook nie wil hê nie) is daar nie ‘n regstelsel wat ons posisie gaan herstel nie.

Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog was daar ook ‘n gedagte dat ons vryheid uit internasionale oord herstel sal word. Afrikaners het, heel tereg, verstaan dat die Amerikaanse president, Woodrow Wilson, geglo het volgende oorloë kan voorkom word deur volke se selfbeskikkingsreg te erken. So het talle nuwe state in Europa tot stand gekom. As dit so is, het ‘n groep leiers gereken, moet ons hulle net vertel met hoeveel onreg ons republieke van ons ontneem is, dan sal ons
dit terugkry. Die ANC het dieselfde bestemming met dieselfde doel besoek.

Die “Vryheidsdeputasie” (soos dit bekend was) en die ANC het albei met leë hande teruggekeer. Al die mooi praatjies oor selfbeskikking het net gegeld vir volke wie se posisie tot die oorlog aanleiding gegee het, met ander woorde in Sentraal- en Oos-Europa. Boonop is net volke onderhorig aan ryke wat die oorlog verloor het, bevry.

As ‘n mens mooi daaraan dink, was die internasionale gemeenskap se manier van dink heel verstaanbaar. ‘n Staat is ‘n komplekse stelsel wat uit kleiner stelsels bestaan. Dit is nie iets wat sommer maklik geskep of verdeel kan word nie. Almal moet doodseker wees die voordele gaan die onvermydelike ontwrigting oortref.

Sedert 1919 het die internasionale reg baie verander en talle state is in die tussentyd gestig. Tog het ‘n paar goed dieselfde gebly: Die internasionale gemeenskap hou nie van ontwrigting nie en staatstigting is altyd ontwrigtend. Vra maar diegene wat Brexit moet werklikheid maak.

Staatstigting volg óf op langdurige konflik, óf op langdurige onderhandeling. In albei gevalle moet ‘n streek se bevolking bewys dat die oorwig van sy inwoners hulle eie staat wil hê en dat hulle oor die vermoë beskik om ‘n staat te bedryf.

Wat ook al die besonderhede van elke verhaal, erkenning deur die internasionale gemeenskap van ‘n volk se selfbeskikking is die einde van ‘n proses, nie die begin nie.

Wie ook al selfbeskikking wil hê, moet begin deur daarvoor te stem. Dan moet hulle die werklikheid stap vir stap tot stand bring – dit help niks om te sê hulle het dit een of ander tyd in die verlede gehad nie.

‘n Stem vir selfbeskikking is ‘n begin. Dit is net ‘n begin. Maar dit is ook ‘n noodsaaklike begin. Want as ‘n kultuurgemeenskap nie eers daarvoor stem nie, sal geen verdere stappe ernstig geneem word nie.

Dis tyd om te trek

Onlangs het Solidariteit Beweging ʼn demografiese verslag bekend gestel waarin die Afrikaner se afnemende getalle onder oënskou geneem word en as een van die teenstrategieë ʼn konsentrasie in sowat 30 sentrums of ankerdorpe aanbeveel word. Daardie sentrums is almal stede waar die Afrikaner nog noemenswaardige getalle het, en so om en by 10-20% van die totale bevolking verteenwoordig. In party stede neem die getalle Afrikaners selfs volgens voorspellings toe, maar in meeste neem dit af en selfs daar waar Afrikaners meer word, sal hulle nooit ʼn meerderheid word nie, omdat die demografiese tendense van natuurlike aanwas en migrasie na die stede van swartmense net te sterk is.

Die doel van die konsentrasie in 30 sentrums is dan ook nie om weer politieke beheer te kry nie, maar om gekonsentreerd te wees in plekke waar die getalle Afrikaners groot genoeg is vir die bestaan van instellings wat nodig is vir handhawing en oorlewing en ʼn aanvaarbare lewenstyl: Afrikaanse skole en waar moontlik hoër onderwysinstellings, kerke, hospitale, spesialisdienste en natuurlik genoeg mede-Afrikaners vir interaksie. Van die ankerdorpe of-stede is plekke soos Pretoria, Kaapstad, Port Elizabeth, Nelspruit, Pietersburg, Potchefstroom, Rustenburg, Bloemfontein, Middelburg, Secunda en ander, alles stede waar Afrikaners nog in ʼn aansienlike mate gekonsentreer is. Terwyl sowat 10 jaar gelede in meeste dorpe en stede ʼn groot genoeg Afrikanerkonsentrasie was om nodige dienste, instellings en geriewe te verseker, het die demografie so drasties verander, dat konsentrasie noodsaaklik geword het. Die vinnige ontvolking van die platteland word as onstuitbare gegewe beskou.

Afriforum het juis tot stand gekom met die doel om Afrikaners te help om hulle lewe op allerhande maniere draagliker te maak waar hulle ook al is, terwyl die Orania Beweging se klem nog altyd was om ʼn meerderheid Afrikaners in ʼn yl bevolkte gebied in die Noordwes-Kaap te konsentreer. Orania word in die Solidariteit-verslag as een van die 30 ankerdorpe genoem, maar ook sy besondere aard uitgelig, naamlik dat Orania heelwat kleiner getalle het as die ander sentrums, maar dat die demografiese druk wat in ander sentrums geld, nie hier ter sprake is nie. Alhoewel Solidariteit nie die standpunt van die Orania Beweging van konsentrasie in die Noordwes-Kaap oorgeneem het nie, is die beginsel van konsentrasie in enkele sentrums per provinsie reeds ’n kopskuif in die regte rigting. Ons besef ook dat nie alle Afrikaners Orania toe kan trek nie en dat die ankerdorpe ten minste ʼn tydelike uitkoms kan bied, veral vir mense uit kleiner dorpe wat heeltemal verval en waar die lewe ondraaglik geword het.

Orania sit nog steeds met die uitdaging van genoegsaam getalle. Vanaf sowat 5000 inwoners is Orania al ’n soort klein stad wat dienste en geleenthede betref, ten minste in ʼn yl bevolkte gebied soos die Noord-Kaap (in Gauteng sou dit slegs ʼn onbeduidende voorstad wees), met 10 000 mense sal groei amper vanself kom, en 10 000 Afrikaners is ook die rigtinggewende getal in die verslag van Solidariteit om ʼn ankerdorp te wees. Orania het boonop die groot voordeel dat die 10 000 Afrikaners ʼn absolute meerderheid verteenwoordig. Reeds nou het Orania egter die nog groter voordeel dat dit die enigste dorp in Suid-Afrika is waar Afrikaners oor hulleself op plaaslike vlak regeer.

Om by die magiese getal van 10 000 of selfs 5000 uit te kom, is nie maklik nie, veral nie solank talle Afrikaners nog wag met hulle trek tot Orania eendag groot genoeg is vir hulle behoeftes. Dit is egter die enigste plek in Suid-Afrika wat vir Afrikaners ʼn volhoubare en langtermyn toekoms bied. Hier het Afrikaners as enigste dorp in die land beheer oor hulleself, wat ook nie deur ʼn verkiesing weer verloor kan word nie. Hier is groei, werksgeleenthede, hier word Afrikaans, die Afrikanerkultuur en -erfenis beskerm, hier is dit veilig en leef mense hulle Christenskap en gesinswaardes uit. ʼn Groot aftreeoord (wat ʼn versorgingseenheid en voltydse mediese personeel sal insluit) is in beplanning, en meer mense bring ook meer besighede mee. Verder is hier genoeg water en grond sodat ontwikkeling nog lank kan voortgaan.

Dit help nie om vir ewig uit te stel nie. Daar sal altyd geriewe wees wat nog kort, maar wie te lank wag moet later besef dat die beste eiendom uitverkoop is en dat sy bates in Suid-Afrika weggekwyn het.

Word eers polities siek

Ek het heelwat ondervinding van een van die mees kosbare skatte op die planeet: gesondheid.

Een van die feite wat my telkens tref is dat mense selde oor hulle gesondheid bekommer behalwe wanneer dit te laat is of wanneer hulle gewig wil verloor ter wille van hulle voorkoms. Dit is absoluut oorbekend dat groente, neute en vrugte voorkeurkos vir mense is, en dat vleis meesal die potensiaal het om by te dra tot vroeër veroudering en afname in lewensgehalte. Almal weet dat lekkers, koeldrank, diervet, verwerkte kosse, sigaretrook, oormaat alkohol en diesulkes baie sleg is vir gesondheid, en tog word miljoene Rande daagliks daaraan bestee.

My logiese afleiding is dat mense eenvoudig nie proaktief optree nie. Hulle reageer nadat hulle siek geword het.

Dit lyk my of hulle in ‘n politieke sin presies dieselfde optree. Ek hoor en sien daagliks hoe mense rasionaliseer: hoekom hulle eerder in hulle gevaarlike woonbuurte moet aanbly, hoekom riskante beroepe nie laat vaar kan word nie; hoekom hulle nie sonder slawe kan oorleef nie; hoekom …

Dit pas my nogal. Wat my betref is Orania klein, intiem en ondersteunend. Veilig, vriendelik en interessant. Ons het te min mense vir ‘n universiteit, skaatsbaan en snelweë. Ek weet dat ons MOET groei teen ‘n duiselingwekkende tempo as ons voorsiening wil maak vir al die Afrikaners wat hierheen (oa) sal wil vlug as Afrika sy tantrum gooi. Ek weet dat ons moet groei totdat kinders hier volledig tot by die grootste grade opgevoed kan word en hulle persoonlikhede ryp genoeg is om die wye wêreld te hanteer. Ek weet ook dat dit SAL gebeur.

Mag my lewe teen daardie tyd egter grootliks verby wees. Ek wil dit baie graag sien maar nie noodwendig beleef nie!

As water begin lol

Die werklikheid en wens verskil meesal drasties van mekaar. Daar is egter rede om te dink oor die afstand tussen hulle.

Hidroponika, akwaponika, permakultuur, organiese beginsels is almal baie emosionele gonswoorde of -begrippe wat deur veral wensdenkers vertroetel en rondgestrooi word. Ek moet bieg dat ek ook so ‘n filosoof is. Ek het al baie gelees oor al bogenoemde kulture en selfs soms daarmee gespeel.

Hidroponika is “grondlose” kultuur met presiese mengsels van voedingstowwe. Water word ‘n paar maal herverbruik en die voordele is presiese voeding, waterbesparing en maklike outomatisasie. Klipgruis of organiese materiale word gebruik as inerte mediums.

Akwaponika is ‘n vindingryke aanpassing daarvan waar visse in ‘n tenk aangehou en gevoer word. Hulle afval word verby plante se wortels gepomp soos in hidroponika hierbo. Die plante neem die voedingstowwe op en suiwer dus in ‘n sin die water. Die voordele is weereens presies soos bo, met die bykomende visproduksie en meer organiese verbouing van plante. Hoenders kan ook bo water aangehou word sodat hulle mis in die viswater beland.

“Organies” beteken spesifiek dat geen kunsmatige bemesting of plant- of onkruiddoder gebruik word nie. Die misbruik van die begrip het gelei tot maatreëls om sertifisering te formaliseer. Dit is dus vir die boer baie duur en tydrowend om die klaring te verkry. Produkpryse weerspieël meesal ‘n premie vir daardie sekerheid.

Permakultuur is organiese “hemel”. Stelsels word geïntegreer sodat min peste problematies raak. Die natuur word “bestuur” om goeie eienskappe te gebruik terwyl nadele uitbestuur word.

Suiwer uit ‘n wateroogpunt is die eerste twee metodes baie voordelig. Organiese metodes en permakultuur bespaar water terwyl vogbewaring in die grond verbeter word. Water-ekonomie is egter nie so indrukwekkend soos by hidroponika nie.

Landbou in Suid-Afrika het verskeie baie lastige probleme. Een daarvan is waterskaarste en in gevalle waar besproei word, ook die prys van gepompte water. Met kragtariewe wat ywerig styg, het boere in verskeie gebiede reeds verklaar dat produkpryse nie teen dieselfde tempo styg nie en dat die punt genader word waar produksie nie gaan betaal nie. Boere se inkomste, voedselsekerheid en werksgeleenthede word bedreig.

Uit ‘n selfsorgoogpunt is ‘n denkproses ook nodig. Ons water word deur ESKOM gepomp. Dit is tans onmoontlik om te produseer as hulle diens verval. Ons het eenvoudig nie ekonomiese alternatiewe nie.

Met hidroponika kan baie makliker met sonkrag weggekom word omdat water eenvoudig hersirkuleer kan word en sonkrag kan baie maklik daarvoor gebruik word. Daar kan dus vir dae weggekom word sonder groot volumes “nuwe” water.

Ek dink dit raak tyd dat die afstand tussen wens en doen begin krimp: waterskaarste is volgens alle kenners naby!